13 juni 2016

29) Stilte voor de storm?

En toen werd het stil, heel stil. Op mijn blog in ieder geval. In het echte leven was het zo heel anders. Dat heet dan: stilte voor de storm.

Waar ik  vorig jaar eerst met heel veel energie en doorzettingsvermogen bleef schrijven over mijn weg om mijn dromen waar te maken, begon het me tegen te staan. Niet het schrijven maar wel het proces. Het was geen makkelijk jaar. Het Kweekcafé, wat eind 2014 al geselecteerd was om te starten in de Kweektuin kwam maar niet van de grond. De partijen die een rol spelen bij de locatie en het huurcontract, werden het samen niet eens. Alles ging weer op de schop en voor zat er niets anders op dan wachten. Dat wachten werd ik zo zat, t gaf veel spanning thuis en mijn spaargeld raakte op. Ik wilde weer concreet aan de slag, werken aan projecten met resultaat.  Niet wachten op het zoveelste gesprek wat ons concreet geen stap verder bracht. Het is ook helemaal niet leuk om te schrijven over teleurstellingen en om de mijlpaal steeds weer naar voren te schuiven.  Ik wilde weer voldoening en energie krijgen van de dingen die ik deed. T voelde voor mij niet goed meer en ik was het vertrouwen kwijt dat het ons ging lukken om in 2015 een huurcontract te krijgen voor het Kweekcafé.

In oktober mocht ik een klus doen voor mijn oude werkgever rondom de Klimaattrein. En in november kon ik starten bij Gemeente Landsmeer waar ik mijn ervaring en kennis kwijt kan in een parttime functie waar ondernemerschap, toerisme en recreatie bij elkaar komen. Een werkgever die meteen de meerwaarde zag van mijn ervaringen binnen de overheid en met de overheid. Heerlijk om weer in een team te werken en waardering te krijgen voor de dingen die ik doe. Ik heb daardoor nog meer respect gekregen voor zzp’ers die vaak solo werken en zelf moeten reflecteren, die in hun eentje resultaten vieren en ook zelf de batterij op gang moeten brengen als t even tegenzit.

Inmiddels hobbelde het Kweekcafé verder. We kregen op deze manier nog meer tijd om zaken voor te bereiden, te netwerken, nieuwe samenwerkingspartners te vinden. Dat was positief maar het ontbreken van een contract en enige voortgang was een energieslurper. In november heeft de gemeenteraad zich bemoeit met de gang van zaken en een motie aangenomen waardoor het voor ons wel mogelijk werd om het gesprek over het huurcontract voort te zetten. Zo fijn! Het gaf weer ruimte en we benutte elk moment om onszelf te promoten. Om te laten zien dat we nog steeds in de running waren en niet opgaven. Zo merkte we dat we al heel wat fans hadden. Fans met geduld. Wat ons ook weer wat energie gaf. Dat had ik zeker nodig want dit hele proces trok ook een flinke wissel op ons thuis. Het gebrek aan energie en voldoening zorgde voor korte lontjes, vooral bij mij. Ik geloof in dit alles, ik wil dit zo graag, ik had nog rek in mijn elastiek. En ik snap ook heel goed dat de schil om mij heen de moed al lang had opgegeven. En dat elk uur, elk overleg, elke teleurstelling, elke meeting die ik er nog aan besteedde overkwam alsof ik water naar de zee aan het dragen was zonder dat ik dat door had. Het bracht me aan het twijfelen en maakte me verdrietig. Zat ik er zo naast? Was dit het waard?
Het werd februari en we maakte een start met gesprekken over verbouwen en huur. We willen beginnen in een oude werkplaats naast de kas. Voor sommige onmogelijk, voor ons een uitdaging met kansen. We vonden een partij die er net zo over denkt en die kansen ziet in nieuwe manieren van verbouwen. En zo vonden we nog meer. Meubelmakers, ontwerpers, coffee-lovers, vernieuwers, ontwerpers, community builders. Allemaal mensen die iets toe kunnen voegen, die iets bij kunnen dragen aan ons concept. Het leek te gaan lukken.
Maar dat huurcontract kwam maar niet rond. Teveel traditioneel opgesteld terwijl de plek vraagt om vernieuwing, om andere afspraken. In een transitie, in een nieuw proces werk je met nog niet bewezen nieuwe mogelijkheden terwijl je rationele kant teruggrijpt naar oude bestaande en vaak beproefde manieren en zekerheden. Het is een ingewikkeld iets om dan samen te komen tot iets wat aan beide recht doet. Het oude en het nieuwe. Vrijheid voor de toekomst, zekerheid voor de eigenaar.
En het is gelukt. We hebben onze huurovereenkomst getekend. Het is een feit. Het Kweekcafé kan echt beginnen met bouwen.


Nu, een ruime week verder merk ik dat dit het moment was wat ik zo enorm hard nodig had. Mijn vleugels groeien weer aan, ik kan met minder slaap, lach weer meer en mijn lontje is ook weer aan het groeien. Voor iedereen fijn en het meest voor mezelf. Ik kan mijn ideeën weer laten stromen. Heerlijk.

Zaterdag vieren we een mijlpaalfeestje omdat het zo tof en onwijs fijn is dat dit er nu is.

Daarna volgt de rest. We starten met crowdfunding voor de verbouwing. Bankfinanciering kan ook maar crowdfunding past zo bij ons, bij deze locatie, bij het concept. Dit gaat om mensen. Het geld is een middel. 

En dan…dan gaan we verbouwen en na de zomer open.

En dan… zou het dan zo zijn dat ik mijn ideale werkomgeving zelf vorm heb gegeven? Kan ik dan zeggen dat het alle moeite en frustratie waard was? Komen er dan tijden dat we thuis weer draaien als voorheen, dat we allemaal ontspannen en gelukkig zijn? Zijn er meer mensen die net zo gaan genieten van deze plek als wij voor ogen hebben?

Blijf het volgen, hier of op het Kweekcafe, doe mee, kom langs, doneer, denk aan ons, deel, wees blij en pluk de dag! Want wat vandaag niet lukt, lukt morgen wel. Elke dag kun je opnieuw keuzes maken, leren en opnieuw proberen. Net zo lang tot het lukt waar jij in gelooft.


Liefs Brigitte

----------------------------------------------------------------------------------------------------------
Mijn dank gaat uit naar Tom, die me ondanks alles is blijven steunen. Ook op momenten dat hij het zelf allang niet meer geloofde en soms ook wenste dat ik het opgaf. 
En naar Maaike, met wie ik dit toffe avontuur aan ga. No Risk, No Story ;)

13 augustus 2015

28) Serendipity of synchroniciteit

In augustus regent het sterren. Een bijzondere maand waarin je veel vallende sterren (perseïden) kunt zien en als de lucht helder is, zie je ze heel goed. Dit is zo'n heldere week en daarom lagen we vannacht met ons gezin op een open veldje te kijken. Superleuk om dat samen te doen. Novara hadden we er wakker voor gemaakt, Reva was nog op en had al een uur lang gekeken.
Meiden, het is bijna 12 uur. Nog eentje, dan gaan we weer naar huis.
En die laatste, die was het mooiste van allemaal. Een dubbele vallende ster in dezelfde baan. Een hele heldere streep en we riepen tegelijk: Ooooh!!
Op zo'n moment voelt het alsof ons engeltje Lotus even met haar bodyboard langs de sterrenbaan scheert en speciaal voor ons een showtje geeft.  We gingen zo enorm tevreden en blij ons bed in. Serendipity?

Voor sommige dingen of gebeurtenissen, zijn mooie woorden nodig. Soms vind ik Nederlandse woorden niet mooi genoeg voor hetgeen waar ze voor staan. Dan vind ik Engelse worden mooier klinken. Serendipity is zo'n woord. Het heeft iets magisch, iets geheimzinnigs. Waar ik synchroniciteit weer veel harder vind ik klinken. 
Waar het eigenlijk om gaat is de betekenis van de beide woorden. Want ze betekenen niet exact hetzelfde al hebben ze wel met elkaar te maken.
Ik heb al eerder iets geschreven over de "toevalligheid van het samenkomen". Het is een bijzonder fenomeen en ik raak er eerlijk gezegd aan verslingerd. Hoe meer ik het ervaar, hoe meer ik het waardeer en hoe meer ik het ontdek.
Serendipity is een woord wat je veel tegenkomt in de teksten over spirituele wereld maar ook als het gaat over de verandering op wereldniveau, de nieuwe tijd waarin we leven waar allerlei oude verschillende culturen, tradities en religies door de toepassing van technologie nauwer verbonden zijn dan ooit. Het gaat over de toevalligheden waar je niet naar op zoek bent.
Bij synchroniciteit gaat het om de bijzonderheid van ontmoeting, de kwartjes die vallen, het samenvallen van verschillende aspecten tot 1 gezamenlijk idee, het gevoel van verbondenheid, het ervaren van een betekenisvol moment zonder dat je weet wat de uitkomst is. Als je dit soort momenten herkend dan weet je hoe blij ze je maken. Kleine cadeautjes in het leven. Bevestigingen, gezamenlijkheid, collectief. Het voelt voor mij alsof er nog een mysterie te ontrafelen is, een wereld die ik niet kan zien, een puzzel waar ik deel van uit maak maar waar ik nog geen zicht heb op het eindplaatje.
Klinkt dat heel zweverig of rijp voor een goed gesprek met iemand die Dr. voor haar of zijn naam heeft staan? Mooi want er zijn al heel wat wetenschappers die synchroniciteit als specialisme hebben en ik zou er dolgraag nog meer over willen weten.

Misschien is het wel een geschikt thema voor een Permanent Beta bijeenkomst. Waar techniek, wetenschap en kunst elkaar raken. Permanent Beta is namelijk ook zo'n bijzonder toeval. Tijdens mijn werk in Amersfoort kreeg ik ermee te maken. Ik zag het groeien en merkte wat voor een bijzondere aantrekkingskracht dit netwerk heeft. Studenten, accountants, managers, wetenschappers, docenten. Het is een mix van mensen die er op af komt, die ik zelf niet had kunnen bedenken. Ik dacht toen: hoe tof is het als ik dat straks in mijn eigen stad kan bezoeken. En zie daar... ik droomde wat af, legde contact met de bedenkers en op datzelfde moment waren er ook twee andere Haarlemmers (Marcel en Erik) geïnteresseerd en wilde ook aan de slag met de opstart. Nu, ruim een half jaar later, organiseren we, inmiddels met zn 4-en (plus Marjan), de tweede bijeenkomst. Zo maar, alsof het geen moeite kost. Het geeft energie en de afstemming loopt soepel. En dat is ook iets wat ik ervaar bij synchroniciteit, het gaat vanzelf. Het stroomt.

Door alle bevestigingen waarin toeval of synchroniciteit een rol speelt, bouwt dat vertrouwen zich op en kan ik ook beter mijn hoofd bieden aan de onrust en de onzekerheid.
En ik vraag me regelmatig af hoe dat voor andere mensen is, of iedereen nadenkt over dit soort dingen. Over hoe je kunt leren om oog te hebben voor het toeval. Voor de kleine sprankjes, de geluksmomentjes die in een ontmoeting, in een stap, in een creatie, in een gebeurtenis zitten. Het valt je toe.
Maaike (Kweekcafé) zegt vaak: ik wil me blijven verwonderen, als een kind kunnen kijken naar alles wat er is, alsof je het voor het eerst ziet. Hoe mooi is het als je dat kunt blijven doen.

De afgelopen maanden heb ik ervaren dat sommige instrumenten handig in spelen, misschien wel bevorderen dat deze toevalligheden vaker voorkomen. Zo vind ik #Peerby (spullen lenen van mensen uit je buurt) een middel dat bij uitstek helpt om je netwerk te vergroten en wat ook hele leuke situaties oplevert. Meestal reageren meerdere mensen op mijn oproep. Maar ik kies zelf een persoon waarvan ik leen. Zo heb ik al twee keer iets geleend van iemand die "toevallig" ook een mini-bieb heeft en waar dan een bijzonder gesprek ontstaat wat helemaal niets te maken heeft met product waar ik voor kwam.
En zo leende ik meerdere malen aan dezelfde Femke uit, die ik, door omstandigheden wel appte maar nooit zag , het liep steeds via haar kind of partner. Via een ander kanaal kwam ik ook in contact met een Femke die actief is in de groep van Jan Rotmans (Nederland kantelt). Na wat mailcontact maakte we een afspraak en toen bleek dat we elkaars nummer al te hadden door Peerby. En tijdens het leuke gesprek wat volgde, kon ik haar voordragen als bestuurslid voor de Kweektuin.
Het zijn situaties die ik zelf niet kan creëren maar die wel gebeuren en waar ik van geniet. En als je er oog voor hebt, gebeurd het vaak.

Afgelopen najaar ontmoette ik Marieke. Toevallig tijdens een gesprekje op de Kweektuin waar ik vrijwilligers aan het werven was.  Bij haar had ik meteen het gevoel dat dat zij iets speciaals meenam, er was een klik, overeenkomsten in de manier van denken. We hielden contact, werkte samen aan de Kweektuin en hebben wat projecten bedacht en uitgewerkt. Nu is Marieke ook gestart met Food for Focus in Haarlem. Een initiatief bedacht door twee Amsterdamse ondernemers waarbij je, tijdens het eten, de ruimte krijgt om in je eigen " 30 minuten spreektijd" vragen of dilemma's voor te leggen aan de groep. Die daar dan met hun eigen ervaring, kennis en netwerk op kunnen reageren om je verder te helpen. Marieke gaf daar samen met Eva haar eigen draai aan.
De groep waarmee wij samen kwamen, steeg boven de tafel uit. Er was zo'n leuke klik, er was méér dan die avond. Ook een vorm van de juiste mensen, op de juiste tijd, op de juiste plek. En daarom besloten we om, tegen alle ongeschreven regels in, ons gesprek een vervolg te geven. Nu krijgt iedereen van de groep 1 maand meedenktijd van de rest. Je krijgt 1 maand exclusieve aandacht van de groep om je écht verder te helpen. En het is zoooo leuk en zo rijk. Ik mocht de eerste maand starten en vond het heerlijk. Ongezouten en opbouwende feedback, een breder netwerk, nieuwe inzichten, andere kijk op zaken. Het was ook zo veel, dat ik nog niet eens alle acties uit heb kunnen zetten. We zijn met 7 mensen en hebben nog 5 maanden te gaan. Echt heel tof.
Heb je ook interesse in zoiets leuks, benader dan Marieke. Zeker weten dat het je iets bijzonders oplevert.

Soms kloppen dingen gewoon, dan weet je het en voel je het aan alle kanten. Dat gebeurd bij synchroniciteit. Dat vertrouwen, dat het klopt, dat vind ik heerlijk. Zeker omdat er de afgelopen maanden genoeg onrust en onzekerheid is ontstaan wat me aan t wankelen bracht. Ik kan me niet herinneren dat ik daar "vroeger" of eerder last van had. Zolang als ik me kan herinneren heb ik een rotsvast vertrouwen in het leven. In mezelf. Niet dat ik blaak van het zelfvertrouwen, ik ben over genoeg dingen onzeker of minder happy en heb ook hele verdrietige tijden meegemaakt. Ik bedoel iets anders. Ik bedoel het rotsvaste vertrouwen dat het wel goed komt. Dat er altijd een nieuwe dag komt, dat je nieuwe kansen kunt creëren en benutten. Misschien past daar nog een woord bij: veerkracht. En kleine geluksmomenten voeden die veerkracht, het vertrouwen in dat het wel goed komt, one way or the other.
Soms wankelt ook die veerkracht zoals ik mn vorige blog beschreef. Als mijn thuisbasis rommelt, werkt dat door in alles. Maar ook dat is "under construction". Ik vond het zo fijn om na mijn vorige blog reacties te krijgen.  Lieve, warme betrokken woorden waaruit bleek dat mijn woorden op papier ook gevoel in zich hadden. Mooi dat ik mensen daarmee kan raken. Dat vind ik een groot compliment en ik voel het als een verrijking dat het over gevoel, ontroering en kwetsbaarheid gaat.

Tom en ik wilde allebei werken aan de onderwerpen die ons uit balans brengen, we hadden en hebben dat nodig. We hebben samen iemand gevonden die ons helpt om anders te kijken naar de patronen en thema's die voor gedoe zorgen. Fijn om ermee aan de gang te gaan terwijl de spiegel heus niet altijd even aardig is voor ons.
Een relatie-apk. Ergens had en heb ik er best moeite mee. Een jaar vol verandering, ingezet door mij, die zoveel impact heeft op alles waar ik van hou. Lekker bezig Bri, heb je goed voor elkaar!!
Maar het is wat het is.  Dus aanpakken, leren en doorgaan.
Ik merk dat het voor ons makkelijker is als je open bent. Dat je niet hoeft te beweren dat alles prima gaat als dat niet zo is. Het moment dat we de eerste stap zette om er echt mee aan de slag te gaan, gaf meteen verlichting. Het is dan net alsof je wat extra adem krijgt. Een cadeautje omdat je iets in beweging zet. Dat geeft vertrouwen.
Vorige week zei Tom: "Ergens vind ik het ook wel geinig. We hebben 't al zo lang lekker met elkaar, het gaat zo vanzelf allemaal. En nu moeten we aan de bak, we ontwikkelen onszelf, communiceren op een nieuwe manier en dat terwijl we weten dat onze basis van liefde sterk genoeg is om dit te doen.
Het zou toch ook best saai zijn als we zonder enige moeite 40 jaar bij elkaar zijn. Dus ergens vind ik het nog een soort van leuk ook".

Wat heerlijk om er zo naar te kunnen kijken. Met deze insteek heb ik er echt alle vertrouwen in dat het op dit front ook helemaal goed komt. Net als op het werk-front. En dat...dat volgt de volgende keer.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Marieke, Koningin Arthur, bedankt dat je er bent. Ik geniet van de dingen die we op de één of andere manier samen meemaken en vind het ook mooi en leerzaam om van de zijlijn te zien hoe jij jouw weg bewandelt.









29 juni 2015

27) Sprookjes bestaan niet, tot je erin zit

Kilometers kun je ermee vullen, met sprookjes, metaforen, romans, parabels. Opgetekend in mooie boeken. Al eeuwen lang delen we verhalen, proberen we wijsheid door te geven aan elkaar zodat de ander zich misschien aan dezelfde maar aan een andere steen kan stoten. Ik lees ze graag, die sprookjes, die wijsheden, die verhalenbundels. Vooral uit het oude wijze oosten.
Maar helpt het me ook? Zorgt het voor minder stenen op mijn pad? Stoot ik me minder vaak door al die wijsheden? Of is het in de basis zo dat iedereen gewoon écht zijn of haar eigen weg te volgen heeft met alle obstakels die bij die weg horen. Met je eigen "leermomenten" en met het vertrouwen dat het in al die verhalen en sprookjes uiteindelijk wel goed komt.

En ze leefde nog lang en gelukkig.

Ik heb het gevoel dat ik al een tijdje middenin zo'n sprookje zit. Maar dan wel in het gedeelte waarin het er allemaal heel duister en onzeker is. Waar de spanning stijgt en waarbij je je afvraagt of de hoofdpersoon het wel overleeft, of het wel goed komt.  
Ik ben een geboren optimist en heb een groot vertrouwen in mensen. Een naïef vertrouwen vind mijn man regelmatig. That's me, maar diezelfde ik zou in dit geval wel even door willen bladeren naar de laatste pagina's van dit boek. Dat deed ik vroeger vaak. Als ik het te spannend vond, als ik dolgraag wilde weten of de hoofdpersoon het zou overleven of wie met wie zou trouwen. Dan bladerde ik door en las ik snel de laatste 3 bladzijden voor ik weer verder ging waar ik was. Dan slaakte ik een zucht en wist: "het komt goed".
Die behoefte heb ik nu ook. Laat me een blik in de toekomst werpen. Al is het maar heel even. 
Niet doen? Zijn glazen bollen niet leuk? Leg me dan maar eens uit hoe het voor Sneeuwwitje is als ze meegenomen wordt door de jager naar het donkere bos en daar achter wordt gelaten. Ze weet dan nog helemaal niets van zeven leuke dwergen, een appel, een oude vrouw, een glazen kist en een prins op een wit paard en ze leefde nog lang en gelukkig enzo. Ze weet alleen dat ze één kans krijgt van die jager die haar in het bos dropt en dat ze er het beste van moet maken. Ze gaat op pad. (Op goed geluk of misschien wel enorm angstig en moedeloos maar emoties worden niet gedeeld in de versies die ik ken). Anyway, ze gaat op pad en ze vind een klein huisje met een tafel en met 7 kleine bordjes en 7 kleine stoeltjes Als je het sprookje kent weet je hoe het verder gaat.

En nu mijn sprookje.. Het begon zo: op een dag, meer dan 200 dagen geleden, was er eens een jonge vrouw. Met veel ervaring, wijsheid en ambitie. Haar ambitie was groot, zij wilde een verschil maken in haar omgeving, in de wereld. Met een rotsvast geloof dat er mooiere en betere manieren zijn om met elkaar en met de aarde om te gaan. Ze geloofde in verbinding, in samenwerken, in kennis en ervaringen delen. En zag ook hoe je dat samen kon brengen. Ze had een warm gezin en voelde veel steun om aan haar nieuwe weg te beginnen. 
De weg die ze koos om dat te verwezenlijken liep over rozen. Ze ontmoette prachtige en leuke mensen, leerde initiatieven en ondernemers kennen en kon ze verbindingen maken. Ze genoot, werkte in een prachtige tuin vol bloemen en bomen leerde veel over de wereld en over haarzelf. Haar gezin vierde haar successen mee. Ze organiseerde allerlei activiteiten en haar droom leek binnen handbereik. Maar toen kwamen er donkere wolken, het donderde en de bliksem klonk onheilspellend. En vanuit het niets waren daar twijfel, onzekerheid en angst. 
Het deel van het sprookje waarin je je afvraagt of het überhaupt nog wel goed gaat komen. Daar zit ik nu. 

Het Kweekcafé starten op de Kweektuin gaat nog niet, het loopt anders, het loopt traag. Het is politiek gevoelig, we voelen een afhankelijkheid van de Stichting, er is veel angst en niemand durft zn nek uit te steken. Dat is mijn versie en ik vind het tragisch en frustrerend. Het helpt alle energie om zeep. Het is precies dat stukje overheid, dat stukje bureaucratie en oud-denken wat ik niet meer wilde. Waar ik los van wilde komen omdat ik geloof dat het ook anders kan. De stroperigheid en de besluiteloosheid maakt me onzeker en stuurloos. Het kost me energie, het vreet energie.
Ik wil door, ik wil doen waar ik goed in ben, ik wil mijn energie en ervaring inzetten voor dingen waar ik achter sta. Want dan ben ik op mijn best.
Ik ben betrokken bij de Kweektuin, doe onderwijsprojecten, zet samen met anderen Permanent Beta in Haarlem op, zet mijn denkkracht en ervaring in voor nieuwe initiatieven en andere ondernemers. Daar stroomt energie, het levert voldoening en inspiratie op. Het is doen waar ik goed in ben, het is meedraaien in een proces naar een nieuwe manier van samenleving, een nieuwe economie, een ander Nederland. 
Maar het levert geen inkomen op. Het is een wereld waar nu heel veel mensen vrijwillig meedraaien. En ook dat zorgt voor onrust thuis. Net als de onzekerheid over de start van het Kweekcafé. Het maakt bij mij en bij Tom nog zichtbaarder waar we waarde aan hechten, wat we belangrijk vinden. En dat is niet leuk en zeker niet makkelijk. Wat op wereldniveau gebeurd, gebeurd ook bij ons thuis. Er ontstaan twee kampen in ons huis. Kamp 1 (zekerheid, alles laten zoals het was, welvaart) en kamp 2 (loslaten, nieuwe manieren, onzekerheid). 
Dat botst en soms is er onweer. Daardoor ga ik opnieuw bij mezelf te raden. Is dit t waard? Wil ik dit echt? Hoeveel rek heeft mijn gezin en wat ben ik aan het doen? Trek ik aan een dood paard of ben ik te idealistisch. Moet ik mijn droombaan op de Kweektuin opgeven en doorgaan met iets anders, op een andere locatie, bij een werkgever of, of, of? Die stroom aan vragen, waar ik onmogelijk antwoord op heb, vraagt heel veel tijd en energie. Het zorgt ervoor dat ik soms een vrouw ben die ik liever niet ken. Die kortaf is, een kort lontje heeft en maar maalt en maalt. Het is alles wat ik niet voor ogen had toen ik aan mijn droombaan begon.

Als ik dit met andere mensen bespreek dan is er veel herkenning. Een nieuwe fase waarin er zoveel verandert, maakt ook dat veel op losse schroeven staat. Het is alsof je even flink aan de basis staat te schudden. In dit geval ook de basis van mijn gezin. Want in mijn eentje zou dit een ander verhaal zijn. Ik heb een verantwoordelijkheid, een zorg en voel die ook heel duidelijk. Ik heb te maken met mijn partner en mijn gezin, met vrienden en familie. Die warme kring van mensen om die gewoon graag willen dat het goed gaat met je. Die het beste met je voor hebben. Die daar soms ook hun eigen overtuigingen in door laten klinken. Zou je het wel doen, kun je niet beter een baan zoeken, is dit nou zo belangrijk? Doe eens wat rustiger aan, misschien moeten jullie even op vakantie.

Er zijn tientallen mensen om me heen die in meer of mindere mate worstelen met hetzelfde. Die een drijfveer hebben om in een andere context te werken, die een verschil willen maken, die zien, voelen en beleven dat er iets aan het veranderen is in de samenleving waarin wij leven. Waar zij ook deel van uit willen maken, waar ze bij willen zijn, wat ze mee willen maken. Ieder op zn eigen manier.
En als het dan niet gaat zoals je dacht, dat het heel anders uitpakt en je achter de donkere wolken alleen maar een volgende bui aan ziet komen.
Dat is dát hoofdstuk, middenin het sprookje, waarin je je afvraagt of het nog wel goed gaat komen. Waarin twijfel, onzekerheid en angst ineens zo aanwezig zijn.

Ik merk dat er in mijn omgeving en misschien ook wel in onze samenleving, vrij makkelijk gedaan wordt over tegenslagen, over beproevingen, over twijfels en over frustraties. Emoties die horen bij: in het diepe springen, je baan verliezen, een andere carrière wensen, idealen nastreven. We kunnen niet zo goed écht met elkaar in gesprek. Zijn geneigd om het af te doen met een cliché of met advies. Opmerkingen als: Ach, dat hoort bij ondernemen hè. Of, geniet gewoon van de zomer, dan komt er daarna wel een baan. Of, als jij ergens solliciteert dan ben je echt zo binnen. Of, je kunt het toch ook naast je baan gaan doen.
Maar dat is niet waar het om gaat. Het zijn opmerkingen waar je niets mee kunt. Je kunt dat allemaal zelf bedenken maar het zet je niet in je kracht. Het maakt niet dat dit pittige hoofdstuk ineens voorbij is.

Het heeft me veel gekost om te beseffen wat voor mij de kern is. En 100% zeker weet ik het nog niet. Want de frustratie is er nog en ik weet ook niet wat mijn volgende stap is. Het gaat mij erom dat ik door dit moeilijke hoofdstuk heen kom. Dat ik iets kan leren van wat er nu gebeurd. Ook al zie ik dat pas over een jaar. Dat ik terug kan naar mijn basis. Dat ik weer ervaar waar mijn kracht en doorzettingsvermogen vandaan komen. Wat me werkelijk drijft en wat me tegenhoudt. Dat ik dat kan inzetten zodat het vóór me werkt. Dat ik met Tom opnieuw tot op de basis van onze relatie kom en besef dat alles wat we daar aan toevoegen pure rijkdom is. Dat wij er als gezin lekker uitkomen. Want dat maakt van losse hoofdstukken ook echt een verhaal. Dan is er een nieuw hoofdstuk geschreven en dan zal er ook een happy end zijn.

En misschien is dit sprookje voor mij dan wel zo'n enorm succes, een echte bestseller dat er ook nog een deel II komt. En dan zit er ongetwijfeld weer zo'n moeilijk donker hoofdstuk in.


3 mei 2015

26) participeren, reageren, reanimeren en weer proberen.


Twee maal per maand bloggen had ik me voorgenomen. En nu… de praktijk is anders. Het is al even stil op mn blog maar niet in mijn leven. Het raast, het stormt met af en toe een hele zonnige dag of een flinke lentebui. Die storm bestaat vooral in mijzelf, in mijn hoofd en in mijn lijf.

Het is nu mei 2015 en wat had ik graag staan klussen in een kas op de Kweektuin om het Kweekcafé te realiseren. Om te laten zien wat je met duurzame en gebruikte materialen kan doen. Om een duurzaam programma op te zetten voor de komende maanden. Om samenwerkingsverbanden met buren aan te gaan. Om elke dag dat de zon schijnt met een dikke glimlach een terras klaar te zetten. Om een kast vol regenlaarzen aan te schaffen zodat alle kinderen ongegeneerd door de natuur en de modder kunnen struinen. Om te brainstormen over voeding en over de manier waarop eten een bijzondere plaats kan krijgen in het Kweekcafé. We bruisen en borrelen van de ideeën en anderen met ons. We willen aan de slag!

De werkelijkheid is anders.

De overgang van de Kweektuin van Gemeente naar Stichting is een ingewikkeld proces. Een nieuwe manier voor Haarlem van samenwerken met bewoners en ook werkelijk de verantwoordelijkheid en het beheer van een gebied overdragen. In een proces waar veel belangen spelen, waar niet iedereen het eens is met elkaar en waar ook angst is voor het onbekende. De afgelopen maanden hebben een aantal ambtenaren en mensen van het Stichtingsbestuur gewerkt aan de contracten voor de Kweektuin. Dat is wat er achter de schermen gebeurd, waar je niets over leest en hoort. Daarnaast zijn er mensen die de bühne opzoeken. Door het opzoeken van de krant, door het stellen van raadsvragen. Omdat ze teleurgesteld zijn in het proces, omdat ze boos zijn, omdat het een politiek ding is, er een belang speelt of wat dan ook. Helaas gaan teleurstellingen vaak gepaard met een bepaalde van vorm van respectloosheid. De toon van vragen, de toon van kritiek is in dit geval neerbuigend en denigrerend. Het resultaat van dit soort acties is in de meeste gevallen dat het proces vertraagd. Dat er veel tijd genomen wordt om over de ophef te praten zowel in wandelgangen als in vergaderingen. Dat er uitgebreid aandacht aan geschonken wordt. Dat het proces nogmaals bekeken wordt en soms zelfs “on hold” wordt gezet. En dat is nu ook het geval.
Is het herkenbaar?   

Is het zinvol?
Praten over een proces of evalueren is absoluut zinvol. Maar dat is niet wat hier gebeurd. Het gaat om klachten en  politiek. De manier waarop het nu gebeurd is de traditionele manier waarop de overheid omgaat met bezwaar en beroep. En ik vraag me werkelijk af of dat nou past bij een nieuwe samenleving.  
Participeren staat voor “ergens aan mee doen”, actieve deelname, bijdragen aan iets.  Het betekend dat mensen vrije tijd en energie beschikbaar stellen om deel te nemen aan iets wat groter is dan henzelf. Aan iets wat bijdraagt aan de buurt, wijk of stad of zelfs groter dan dat. Dat is een heel waardevol en kostbaar iets. Een maatschappelijk kapitaal waar zelfs programma's voor zijn om die waarde te duiden in geld.
Participatie, dat is de basis voor alles wat op de Haarlemmer Kweektuin gebeurd. En wat gebeurd er als je dan geen afspraken maakt over “klachten, bezwaar en beroep”? Wat gebeurd er als de gemeente, in participatieprocessen op de traditionele manier omgaat met klachten, met teleurgestelde mensen?
Je hebt het vast wel eens meegemaakt. Dan weet je ook wat het in de praktijk betekend. Dat heel veel energie en tijd van alle betrokkenen en in dit geval ook heel veel vrijwilligers op gaat aan negatieve zaken. Aan verantwoording, aan uitleggen, aan overleg met de gemeente, aan onderlinge verstandhoudingen, aan wachten….

Weet je wat dat ons als maatschappij kost? Aan uren, aan frustratie, aan energie, een verlies van tijd waardoor andere zaken blijven liggen?  Een rekening die de maatschappij nooit ziet. Want het zijn “maar” vrijwilligers. Is dat terecht? Ik ben benieuwt wat deze “vertraging”  de gemeente kost. Al deze “extra uren” van overleg, afstemmen, bespreken, notities schrijven.  Uren die we als maatschappij samen betalen.
Het is de wereld op zijn kop en het is alles behalve duurzaam!  (De definitie van duurzaam is oa: wat lang meegaat, bestendig, permanent)
Ik heb deze maanden ervaren hoeveel energie het kost, hoeveel frustratie het geeft, hoeveel het stuk maakt. Alle zaken waar je samen aan werkt staan stil of 6 stappen achteruit. Door de onzekerheid van mensen en door de angst van het onbekende lijken afspraken ineens weer te wiebelen. (Geen contract voor het Kweekcafé dit voorjaar) Krijgen positieve zaken een negatieve sluier (Mijn maandenlange vrijwillige inzet aan de Kweektuin als vriendjes politiek betiteld). Staat alles op losse schroeven.
En geloof me, dat doet iets met iedereen in dit proces en ook met de mensen die om je heen staan.  Ook met het bestuur, met de hele club vrijwilligers van de Haarlemmer Kweektuin, met de bedrijven op de Kweektuin die in onzekerheid zitten over het vervolg.
Want alle tijd en energie die je aan onzekerheid besteed, kun je niet besteden aan de zaken waarvoor je er bent. Waar je warm van wordt, waar jij je bed voor uitkomt, waar je tijd met je partner, gezin en vrienden laat schieten voor dat ene waar je voldoening uithaalt.  
Dat kan niet de bedoeling zijn. Google de woorden” participatie, actieve burgers, burger initiatief, bewonersbedrijf “ en de resultaten zijn eindeloos. Overal in Nederland verwachten we met en van elkaar dat we samenwerken aan een ander Nederland, aan een toekomst waarin we samen verantwoordelijk zijn voor onze steden, onze zorg, ons milieu, onze ouderen, ons onderwijs en onze economie. Het aantal bijeenkomsten, seminars en workshops wat je kunt volgen over participatiesamenleving, kantelaars, nieuwe maatschappij is eindeloos.
En ook daar wordt het besproken. Alles begint met vertrouwen, lef en faciliteren. Faciliteren betekend ook dat je VOORAF bespreekt hoe je tijdens het proces omgaat met klachten, met gedoe, met boze mensen, met de gemeenteraad, met ambtenaren. Zodat je alle mensen, alle energie, alle tijd die er is besteed aan het gezamenlijk doel wat je met elkaar zorgvuldig en integer nastreeft. Ik ben blij dat er in Haarlem een aantal fracties zijn die de noodzaak zien van een helder en ondersteunend participatiebeleid. Die uitgaan vertrouwen, samenwerken waarbij je elkaar positief bijstuurt en ondersteund, ook als het even moeilijk of ingewikkeld is. Ik hoop dat het beleid er snel komt zodat nieuwe initiatieven daardoor groeien en bloeien.
Het is niet nieuw in Haarlem, het is niet voor het eerst in Nederland…leer van elkaar! Doe er je voordeel mee. En geef kansrijke en betekenisvolle projecten ONDERsteuning zodat iets nu al kan bloeien en niet hoeft te wachten tot volgend voorjaar.

NOOT: door de onduidelijkheid over de startdatum van het Kweekcafé heb ik nu meer tijd tot mijn beschikking. Mijn tijd, kennis en ervaring wil ik graag bij andere organisaties inzetten tot het Kweekcafé echt van start gaat. Organisaties die een rol (willen) spelen in een veranderende maatschappij en economie. Wat ik voor je kan betekenen kun je  bekijken op Linkedin. Heb je interesse, neem dan contact met me op.  
Voor organisaties waar het woord “participeren” meer betekenis mag krijgen  (zoals VVD en Hart voor Haarlem) reken ik speciale uurtarieven!  
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Bedankt: mijn toffe gezin, die ondanks alle frustraties en spanningen blijven geloven in mijn dromen en me keer op keer het vertrouwen geven dat het goed komt!
 


17 februari 2015

25) De frustratie van verwarring

Mijn hele leven lang leer ik graag. Dat zie je terug in opleidingen en cursussen die ik heb gedaan. Soms werk relevant en vaak ook niet. Vooral omdat ik het leuk vond, boeiend of er meer van wilde weten. Naast die praktische en theoretische studies ben ik ook altijd geïnteresseerd geweest in de oorsprong en de overeenkomsten van verschillende religies. Ik lees graag en ben ook dol op boeken van Paulo Coelho en Marianne Fredriksson omdat zij oude verhalen in een nieuwe tijd plaatsen. Omdat je zo ziet dat de zorgen en uitdagingen van een mens tijdloos zijn. Het heeft me geholpen om mijn eigen mening te vormen, om mijn kern te verankeren.  En ook om mijn blik te verruimen want er zullen altijd meerdere perspectieven, meningen en situaties zijn. De context waarin je iets plaatst maakt al een wereld van verschil.
Maar nu dan, die nieuwe tijd waarin we leven. Een tijd waarin we (weer) groeien, ontwikkelen en innoveren en dan op een heel andere manier dan voorheen. Want zoals je overal kunt lezen is dat keihard nodig. Wij kunnen ervoor zorgen dat generaties na ons ook kunnen genieten van alles wat de aarde levert. Maar dan moeten we wel wat doen. De manier waarop het jarenlang ging is onhoudbaar. De mindset van mensen verandert, kennis van over de hele wereld kun je tot je nemen en daarmee kun je ook de verbinding aangaan met die wereld.

En dat is waar ik mee worstel. Want kennis kun je tot je nemen, informatie kun je lezen en nieuws kun je ontvangen? En doe je er dan wat mee? Zet het je aan tot handelen?
Ik kan je vertellen dat je beter rietsuiker dan kristalsuiker kunt gebruiken. Misschien is wat je de volgende wel overweegt als je boodschappen doet. Zeker als ik je daarbij ook verteld heb waarom dat beter is.
Maar ik merk dat sommige informatie, sommige kennis me ook verlamt. Een documentaire over de Klerewereld blijft bij me hangen. Hoe leuk is het nog om te shoppen als ik me bij elke winkel afvraag hoe de kleding gemaakt is? Door wie het gemaakt is, hoe zij leven en waar de stof vandaan komt.
En hoe kan ik kiezen voor levensmiddelen in plastic als ik net een verhaal over plastic soep heb gehoord?
Producten waar  woorden als biologisch, eerlijk, puur opstaan maken deel uit van een assortiment waarop die zelfde woorden staan maar een andere lading hebben. Dan blijkt ineens dat het eigenlijk maar over 1 ingrediënt gaat. Natuurlijk kan ik alles zelf lezen, uitzoeken, navragen?  Ik vind het er niet leuker en makkelijker op worden, de verwarring frustreert en ik begrijp waarom mensen soms liever hun kop in t zand steken.
Mijn geweten verlangt een actie van me. Ik geloof rotsvast dat we een andere wereld kunnen creëren waar veel meer in balans is. Mijn missie is ook om zelf een aandeel te hebben in die wereld. En dat betekend dus dat ik op kleine schaal zelf ander gedrag wil vertonen. De juiste informatie, het kunnen toepassen, het kunnen beargumenteren? Ik mis nog zoveel. Herken je dat? Misschien maak ik nu wel keuzes die over een paar maanden ook niet de beste blijken te zijn.

Ik spreek regelmatig mensen die hetzelfde gevoel hebben als ik: is er überhaupt nog een product wat je zonder enige twijfel kunt kopen? Gelukkig haal ik daar wel vertrouwen uit. Want als er meer mensen zijn met datzelfde gevoel dan gaan zij net als ik ook op zoek naar meer informatie. En ik hoop dat ze dat met me delen dan kan ik ook weer andere keuzes maken. En zo kan ik steeds een klein verschil maken en samen maken we een groter verschil.
Hoe mooi zou het zijn als een hele keten zijn verantwoordelijkheid neemt en dat je echt kunt vertrouwen of wat er op een product beschreven staat. Dat een product zijn eigen verhaal verteld. Zonder mistflarden, zonder grijs gebied, gewoon zoals het is. Ik hoop dat ik het meemaak en dat mijn kinderen later zeggen: Oh mam, wat jij verteld is echt zooooo 2015!



8 januari 2015

24) Dromen komen echt uit!


Al drie weken denk ik na over dit blog. Hoe kan ik beschrijven wat er in me omgaat, wat er in me leeft en speelt? Want ik stuiter nog steeds.
Laat ik maar gewoon beginnen:
Ongeveer een jaar geleden nam ik met mijn hart een besluit. Het was tijd voor iets nieuws, iets anders. Het werd me toen echt duidelijk, het roer ging om. Er was iets wat al langer lag te pruttelen, een zaadje wat langzaam ontkiemde. En nu wilde ik er volledig gehoor aan geven, ik wilde de kans pakken om te ontdekken wat er nog meer was. De beschrijving van mijn droom was mijn eerste stap. Van mijn hoofd en hart naar papier. Voor sommige nog vaag en idealistisch, voor mij concreet genoeg want ik zag het voor me. Een nieuwe setting waar van alles bij elkaar komt, waar verbindingen liggen tussen aspecten die niet zo voor de hand liggen. Waar we iets bijdragen aan een betere wereld. En waar ik met mijn hart en kwaliteiten aan de slag kan. De stappen die volgde waren boeiend en confronterend. Mijn onzekerheden, twijfels en overtuigingen zorgde voor gedoe in mijn hoofd. En ook mijn omgeving kreeg daar het nodige van mee. En daarnaast waren er ook al die mooie momenten, de samenloop van toevalligheden, de leuke ideeën, inspirerende bijeenkomsten en de bijzondere mensen die ik ontmoette. Dat gaf energie inspiratie en zorgde voor nog meer ideeën. Als je dit blog vaker leest dan weet je waar ik het over heb, dan weet je ook dat ik in het afgelopen jaar 3 andere vrouwen heb ontmoet die zo'n soortgelijke droom hebben. Die ook voelen dat ze een verschil willen maken en dat ook gaan doen. Samen met mij.

Dat alles zit verpakt in het concept van het Kweekcafe, een ontmoetingsplek met inspiratie voor een duurzaam, bewust en fijn leven. Waar je steeds opnieuw geprikkeld wordt, waar oog en aandacht is voor elkaar. Een omgeving waar je praktijkvoorbeelden ziet van de nieuwe economie. Waar meer balans is tussen gebruik, verbruik en hergebruik. Waar samenwerking belangrijk is, ieder vanuit zijn eigen kracht en toegevoegde waarde.

En het Kweekcafe, dat komt er echt! 

We zijn net voor de Kerst als enige geselecteerd om te starten op de Haarlemmer Kweektuin omdat ons concept nog meer omvat dan daghoreca en we daarmee zo goed aansluiten bij de ambities voor een duurzaam gebied waar recreatie, educatie ook belangrijke peilers zijn.

Dit nieuws sloeg in als een bom. Na een lang proces vol onduidelijkheden en onzekerheden is het ineens helder. Echt fantastisch!! Dat bericht heb ik meteen gevierd met mijn bonusdochter en haar vriendin omdat we die avond met z'n 3-en waren. De champagne werd een paar dagen later ontkurkt door het hele team van het Kweekcafe.
 
Het jaar 2014 heeft ons veel gebracht en geleerd. Over onszelf, over samenwerking, over onze diepste wensen en verlangens, over onze partners en gezinnen. Bijzonder dat je in de aanloop naar een onderneming al zoveel persoonlijke zaken tegenkomt. Een deel daarvan heb ik verwerkt in mijn blog. Voor mij heel prettig om zo te reflecteren. Als je ergens in zit is het bijzonder, heel heftig, groots of vraagt het al je energie en aandacht. Als iets voorbij is en je kijkt terug, lijken dingen vaak minder erg, heftig of ingewikkeld. Dat komt omdat iets al opgelost of verholpen is. Door je ervaringen te onderzoeken kun je het de volgende keer ook anders doen. Door mijn blog heb ik geleerd van de dingen die ik doe en kan ik het ook anders zien. Iets van je af schrijven werkt voor mij echt. En ik geniet ook van de reacties die ik krijg op mijn blog.

En nu?  Nu gaat het echte werk beginnen. We gaan in gesprek over de precieze locatie, de startdatum, onze ambities, wensen en eisen. In het voorjaar al open? Dat zou te gek zijn. Dat wat nu komt is spannend en nieuw. Een flinke klus, veel geregel en ook gaaf. Want nu wordt het zichtbaar, gaan we echt bouwen aan onze dromen. En dat alles kun je gaan volgen. Want we willen vanaf dag 1 samen optrekken met mensen die belangstelling hebben voor het Kweekcafe. Het fundament leggen wij, al het andere vormen we samen met mensen die net als ons een zaadje willen planten, die een verschil willen maken. Zodra we online zijn deel ik dat in mijn blog want ik blijf schrijven.

Zoek jij vandaag een goede reden voor een taartje, een extra toetje, een glaasje wijn of champagne of een ander geniet momentje? Neem dan dit blog als reden want het Kweekcafe gaat van start!
En begin weer met dromen of droom verder waar je gebleven was. Want ik ben het bewijs dat dromen echt uit kunnen komen!


------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Dankjewel lieve Tom, Reva, Novara en Senna voor jullie steun en vertrouwen in het afgelopen jaar. Bedankt ouders en familie voor jullie support. Sanna, Joyce, Sylvia en Shuk-Yee, betere vriendinnen kan ik me niet wensen. Bedankt voor jullie vertrouwen, denkkracht en energie! 
En Marlies, Inge Jolijn en Maaike, wat gaaf dat wij samen in dit nieuwe avontuur stappen! De ontmoeting met jullie is voor mij echt een schoolvoorbeeld van ment-to be. Het zit gewoon goed en we gaan het doen!


1 december 2014

23) Verdubbel de waarde van je fooi


Toen ik begin dit jaar mijn dromen op papier zette, begon ik ook met brainstormen over andere vormen van financieren. De ruil- en deelhandel die steeds meer op gang komt is prachtig. De sociale effecten zijn onbetaalbaar. En er zit ook een andere kant aan want je hebt ook geld nodig. Je kunt niet zo maar bepalen dat je wel een maandje het hoofdkantoor komt stofzuigen in ruil voor je maandelijkse hypotheek of huurbetaling. Een ondernemer kan vrijwillig allerlei zaken oppakken maar zijn of haar bedrijf moet ook blijven draaien. Je kunt als vrijwilliger werken als je zelf ook inkomsten hebt waardoor je boodschappen kunt doen.
Waar zit nog financiële ruimte, hoe kunnen we geld vrijmaken voor iets nieuws? Door zo te brainstormen dacht ik ook aan het kapitaal wat rondgaat als fooi. In Nederland geven wij nog maar in een paar branches fooi. De bakker, apotheek of makelaar krijgt dat zelden of nooit. Het is een lange traditie, in andere landen nog veel meer dan in Nederland. Maar is het nog nodig als aanvulling op het loon? Of is het vooral een vorm van waardering? En als dat zo is, kunnen we er dan ook wat anders mee doen?

Uit eten is voor veel mensen een luxe, een beleving en vaak heel gezellig. Als mensen een fooi geven doen ze dat vaak uit waardering voor de fijne avond en soms ook specifiek voor de bediening of het heerlijke eten. Er zijn ook mensen die geen mogelijkheid hebben om uit eten te gaan. Door het ontbreken van voldoende geld of door een andere reden. Die niemand hebben om samen mee te eten of niet mobiel genoeg zijn om zelf te gaan. Hoe mooi zou het zijn als fooien lokale projecten financieren? Op het gebied van gezondheid, sociaal contact, waardering. De mogelijkheden zijn legio.
Er bestaan al initiatieven als Uitgestelde koffie waar je een tweede koffie betaald die later door een ander genuttigd kan worden. En in de Nacht van de fooi waar studenten ludieke acties bedenken, gaat de opbrengst naar projecten in ontwikkelingslanden. Bij Eet met je hart gaat per diner ook 1 euro naar het project om eenzaamheid bij ouderen tegen te gaan.
Hoe zou het zijn als we fooien structureel anders inzetten? Als iedereen na een lunch of diner kan kiezen waar zijn of haar fooi aan besteed wordt? Als we het lokaal gaan besteden zodat je in je eigen omgeving iets kan betekenen voor een ander. Als horeca-ondernemers dit signaal oppakken om ook de horeca-branche verder te verduurzamen? Bijvoorbeeld door inzet van personeel, door tijd te investeren in lokale projecten die met fooien mogelijk worden. Door koks te laten koken met mensen. Of door hun keuken beschikbaar te stellen tijdens de loze uurtjes. Door resultaten te delen.

Het is bijna december, de periode van Sinterklaas, van Kerst. Dat gaat gepaard met cadeaus, veel borrels en luxe diners. Maar het is ook een periode van bezinning, van aandacht voor elkaar. De tijd van gedichten, kleine attenties, warmte in huis, samenzijn. Met familie, vrienden of juist het gemis van mensen waar je om gaf om geeft. Het is een maand vol contrasten. Soms vol geluk en soms beladen door de ellende bij een ander. Soms lijkt het wel alsof ons hart in deze tijd van het jaar meer openstaat, sneller geraakt word.

Het Glazen Huis staat dit jaar in Haarlem. De hele stad doet al weken mee aan inzamelingsacties voor Serious Request. De opbrengst  gaat naar het Rode Kruis. Om hulp te bieden aan meisjes en vrouwen die in conflictgebieden slachtoffer worden van seksueel geweld.
Ook de horeca doet volop mee.
Nu kan het!
Kan het in januari ook?  En in februari?  Of in juni tijdens zwoele zomeravonden? In het picknick en bbq-seizoen? Kunnen we massaal onze fooi doneren aan een ander? Aan een project wat je zelf kiest op het moment dat jij je fooi doneert? Zodat je eet, drinkt, geniet en geeft met je hart?

Enquête
Ik wil graag onderzoeken of fooien doneren een optie is. Of we de waarde van onze fooi kunnen verdubbelen door het anders in te zetten. Ik zoek 100 mensen die wel eens buiten de deur gaan lunchen of dineren en de enquête in willen vullen. Laat weten hoe jij hier over denkt en voor elke deelname doneer ik 1 euro voor Serious Request. Invullen kan tot 24 december.
https://nl.surveymonkey.com/s/HWMVSM3

Ps. De bestaande initiatieven zijn op de hoogte van dit blog en de enquête. Ken je er nog meer, stuur het vooral door. Heb je tips, wil je hier iets in betekenen, iets anders..laat het me weten.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------