1 december 2014

23) Verdubbel de waarde van je fooi


Toen ik begin dit jaar mijn dromen op papier zette, begon ik ook met brainstormen over andere vormen van financieren. De ruil- en deelhandel die steeds meer op gang komt is prachtig. De sociale effecten zijn onbetaalbaar. En er zit ook een andere kant aan want je hebt ook geld nodig. Je kunt niet zo maar bepalen dat je wel een maandje het hoofdkantoor komt stofzuigen in ruil voor je maandelijkse hypotheek of huurbetaling. Een ondernemer kan vrijwillig allerlei zaken oppakken maar zijn of haar bedrijf moet ook blijven draaien. Je kunt als vrijwilliger werken als je zelf ook inkomsten hebt waardoor je boodschappen kunt doen.
Waar zit nog financiële ruimte, hoe kunnen we geld vrijmaken voor iets nieuws? Door zo te brainstormen dacht ik ook aan het kapitaal wat rondgaat als fooi. In Nederland geven wij nog maar in een paar branches fooi. De bakker, apotheek of makelaar krijgt dat zelden of nooit. Het is een lange traditie, in andere landen nog veel meer dan in Nederland. Maar is het nog nodig als aanvulling op het loon? Of is het vooral een vorm van waardering? En als dat zo is, kunnen we er dan ook wat anders mee doen?

Uit eten is voor veel mensen een luxe, een beleving en vaak heel gezellig. Als mensen een fooi geven doen ze dat vaak uit waardering voor de fijne avond en soms ook specifiek voor de bediening of het heerlijke eten. Er zijn ook mensen die geen mogelijkheid hebben om uit eten te gaan. Door het ontbreken van voldoende geld of door een andere reden. Die niemand hebben om samen mee te eten of niet mobiel genoeg zijn om zelf te gaan. Hoe mooi zou het zijn als fooien lokale projecten financieren? Op het gebied van gezondheid, sociaal contact, waardering. De mogelijkheden zijn legio.
Er bestaan al initiatieven als Uitgestelde koffie waar je een tweede koffie betaald die later door een ander genuttigd kan worden. En in de Nacht van de fooi waar studenten ludieke acties bedenken, gaat de opbrengst naar projecten in ontwikkelingslanden. Bij Eet met je hart gaat per diner ook 1 euro naar het project om eenzaamheid bij ouderen tegen te gaan.
Hoe zou het zijn als we fooien structureel anders inzetten? Als iedereen na een lunch of diner kan kiezen waar zijn of haar fooi aan besteed wordt? Als we het lokaal gaan besteden zodat je in je eigen omgeving iets kan betekenen voor een ander. Als horeca-ondernemers dit signaal oppakken om ook de horeca-branche verder te verduurzamen? Bijvoorbeeld door inzet van personeel, door tijd te investeren in lokale projecten die met fooien mogelijk worden. Door koks te laten koken met mensen. Of door hun keuken beschikbaar te stellen tijdens de loze uurtjes. Door resultaten te delen.

Het is bijna december, de periode van Sinterklaas, van Kerst. Dat gaat gepaard met cadeaus, veel borrels en luxe diners. Maar het is ook een periode van bezinning, van aandacht voor elkaar. De tijd van gedichten, kleine attenties, warmte in huis, samenzijn. Met familie, vrienden of juist het gemis van mensen waar je om gaf om geeft. Het is een maand vol contrasten. Soms vol geluk en soms beladen door de ellende bij een ander. Soms lijkt het wel alsof ons hart in deze tijd van het jaar meer openstaat, sneller geraakt word.

Het Glazen Huis staat dit jaar in Haarlem. De hele stad doet al weken mee aan inzamelingsacties voor Serious Request. De opbrengst  gaat naar het Rode Kruis. Om hulp te bieden aan meisjes en vrouwen die in conflictgebieden slachtoffer worden van seksueel geweld.
Ook de horeca doet volop mee.
Nu kan het!
Kan het in januari ook?  En in februari?  Of in juni tijdens zwoele zomeravonden? In het picknick en bbq-seizoen? Kunnen we massaal onze fooi doneren aan een ander? Aan een project wat je zelf kiest op het moment dat jij je fooi doneert? Zodat je eet, drinkt, geniet en geeft met je hart?

Enquête
Ik wil graag onderzoeken of fooien doneren een optie is. Of we de waarde van onze fooi kunnen verdubbelen door het anders in te zetten. Ik zoek 100 mensen die wel eens buiten de deur gaan lunchen of dineren en de enquête in willen vullen. Laat weten hoe jij hier over denkt en voor elke deelname doneer ik 1 euro voor Serious Request. Invullen kan tot 24 december.
https://nl.surveymonkey.com/s/HWMVSM3

Ps. De bestaande initiatieven zijn op de hoogte van dit blog en de enquête. Ken je er nog meer, stuur het vooral door. Heb je tips, wil je hier iets in betekenen, iets anders..laat het me weten.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------

20 november 2014

22) Zitten talenten ook al in je DNA? Is dat erfelijk?

Je DNA, je achtergrond, je opvoeding, hebben invloed op de keuzes die je maakt in je leven. Hebben invloed op de manier hoe je het leven bekijkt en ervaart. Misschien is DNA wel bepalend voor de talenten die je hebt? Hoe ouder ik word, hoe vaker ik wens dat ik al mijn opa's en oma's nog had. Ik had zo graag weer gesprekken met ze gevoerd maar dan met de kennis en de wijsheid die ik nu heb. Helaas kan dat niet meer. Ik heb er nog 1, Oma Blouse, die is 93. Ze woont zelfstandig, heeft een rijk netwerk van vrienden, familie en kennissen. Zit geen dag alleen, is bij de tijd, denkt mee en verteld graag over vroeger. En die gesprekken vind ik heerlijk want zo beleef ik opnieuw wat ik al weet, hoor ik dingen die ik een nieuwe betekenis geef en krijg ik inspiratie. Want dat familie-DNA zit ook in mij.

Gisteren had ik haar aan de telefoon. Ze vroeg me hoe het met mij ging en ik vertelde haar dat ik soms zo weinig geduld heb. Dat ik graag sneller naar de uitvoering wil dan kan en dat ik zo graag het Kweekcafe op de kaart wil zetten. Dat ik soms wat meer lef moet tonen en nog zo graag eens met opa zou willen praten. De man die van elke houtsplinter een handeltje kon maken, die van oude zooi hield, mensen hielp en een flinke gunfactor had. We spraken ook over mijn overgrootmoeder, de moeder van oma Blouse. Met het Kweekcafe willen we een podium zijn. Voor ondernemers, voor mensen uit de buurt.  En ook voor verhalen. Want verhalen zijn bijzonder. Daar leer je van, het inspireert en je geeft mensen eer voor wat zij hebben gedaan. En daarom nu een podium voor Jannetje Leyenhorst-Kuyt. Mijn Oma Schort.

Jannetje Kuyt groeide op in een groot gezin waarvan er 9 ook volwassen zijn geworden. Omdat kinderen die jong stierven vaak niet meer genoemd werden weten we het aantal niet zeker.
Op 19-jarige leeftijd trouwde zij met Evert Leyenhorst. Ze kregen samen 1 dochter, Grietje Leyenhorst, mijn oma Blouse. Evert was jachtopziener en ze woonde in een huis wat bij het gebied hoorde. Evert overleed in 1925 na een ziekbed en Jannetje bleef achter met de 4-jarige Grietje. Jannetje woonde in Stoutenburg en was naaister en kraamverpleegster. Op advies van een zwager heeft ze een dubbel huis laten bouwen waarvan ze een deel verhuurde. Zo knoopte zij met keihard werken en de huuropbrengst de eindjes aan elkaar. Toen Grietje 15 jaar was stelde ze voor om samen een winkeltje te beginnen. Dat deden ze.
Jannetje leende op 37-jarige leeftijd 200 gulden en kocht stoffen en fournituren in. Het liep en het liep goed. Na verloop van tijd werd de winkel groter en verkochten ze van alles waar het dorp om vroeg. Van overalls tot snoepgoed, van servies tot bezems. Daarnaast bleef ze als kraamverpleegster werken. Ze hertrouwde nooit meer en was haar hele leven zwart gekleed. Want zwart was gebruikelijk als uiting van rouw. Toen ik in de box naast haar stond omdat mijn moeder ook in de winkel werkte, was ze meestal in de weer met groente uit de moestuin. Met koken droeg wel een iets gekleurde schort.Vandaar oma Schort. Toen Oma blouse eenmaal getrouwd was met mijn Opa Marius van Ravenhorst namen zij de winkel over. De winkel werd verdeeld in een deel exclusieve dameskleding en een deel meubels. Oma Schort bleef tot haar 88e meewerken al was het steeds meer op de achtergrond. Ze heeft mijn moeder en haar broers grotendeels opgevoed in het huis wat, na verbouwingen, nog steeds de achterzijde van de winkel was. Oma Blouse stond in de winkel en ging altijd gekleed in een blouse en rok. Vandaar oma Blouse. Oma Schort is altijd bij haar dochter en haar man blijven wonen. Ook toen de winkel overging op hun zoon Evert Jan die nog steeds de winkel runt onder de naam Van Ravenhorst.


Wat een moed, wat een lef had zij! Om als alleenstaande vrouw een lening aan te gaan en je eigen zaak te beginnen. Met goederen waarvan ze nog helemaal niet wist of het wel zou lopen. Met niet veel meer dan de lagere school en een enorme ondernemersgeest. Wat zou ik haar weer graag horen vertellen. Over haar vertrouwen, haar inspiratie en haar zorgen. Maar dat kan niet meer. Ze is in 2000 een dag voor mijn verjaardag, op een leeftijd van 101 jaar, overleden.

Mijn oma en opa waren een gouden duo. Mijn opa voor de handel, mijn oma voor de sociale contacten. Door een erfenis en de succesvolle winkel kon mijn opa meer onroerend goed kopen. Hij zat in allerlei besturen en raden en had een talent voor geld verdienen. Aan de andere kant gaf hij het ook net zo makkelijk aan iemand die het harder nodig had. Hij hield van oude zooi, rommelmarkten, hout. Alles wat nog te gebruiken was, sloeg hij op. En zo hebben wij, jaren na zijn dood, nog steeds een familie-rommelschuur waar we zo nu en dan iets opduikelen van opa wat een plek krijgt in huis of in de tuin. Ik vind het heerlijk om er rond te struinen, om iets te vinden wat ik daarvoor nooit heb opgemerkt. Mijn oma is vergroeit met de winkel, heeft ook tot zeer hoge leeftijd meegewerkt en bekijkt nieuwe collecties in welke winkel dan ook nog steeds  met een keurend oog. Het was haar idee om een winkel te starten en dat stuk heeft ze meegeven aan haar kinderen. Haar zoons beide als ondernemer in de detailhandel en mijn ouders een eigen werkplaats. Daarvoor heeft mijn moeder haar wens om een eigen winkel te beginnen, laten varen. Want twee ondernemers in 1 gezin was geen optie omdat zij er ook voor mij en mijn broers wilde zijn. Samen hebben zij zich met hart en ziel ingezet om van de werkplaats en succes te maken en met resultaat.

Als ik zo terug kijk, achterom kijk in mijn familie dan voel ik een enorme kracht uitgaan van het DNA wat al 4 generaties lang zo krachtig aanwezig is. Dan pluk ik de vruchten van het werk van mijn ouders en voorouders.  Ik zie overeenkomsten met mijn dromen en wensen, Oma Schort was 37 toen ze de stap zette en dat ben ik nu ook. Ik mag vertrouwen op talenten die zich al meer dan eens bewezen hebben. En wat is er mooier om die mensen een podium te geven.

Heb jij ook een verhaal wat je graag wilt delen dan hoop ik dat we je over een tijdje uit kunnen nodigen in het Kweekcafe om dat te delen.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------
Een diepe buiging voor mijn ouders, grootouders, overgrootouders en voorouders.

6 november 2014

21) Practice what you preach


In de afgelopen weken is er weer veel gebeurd. Ik heb een aantal presentaties gegeven over de Kweektuin waaronder 1 voor de Stichting Technasium. Daar zijn ook Technasia aangesloten in de regio Haarlem. Studenten op Technasia draaien veel projecten met bedrijfsleven en instellingen. Een leer-moment voor hen en een oplossing voor het vraagstuk van de klant. Denk aan het break-even point berekenen van een duurzame investering, het ontwerpen van een gebouw in haar omgeving, het bedenken van nieuwe manieren van vervoer. Alles wat met techniek te maken heeft komt voorbij. Er liggen kansen voor de Kweektuin omdat het gebied vraagstukken heeft op met het thema groen, klimaat, water, inrichting gebied of gebouwen. Erg divers dus. Wat me opviel is dat deze scholen lekker pro-actief zijn en dat maakt het voor een opdrachtgever interessant. Grote kans dat er begin 2015 al studenten aan de slag gaan in de Kweektuin. En voor mij leuk om hierin samen op te trekken met het Centrum voor Natuur en Milieu. Want ik merk dat ik de gesprekjes met collega's wel mis.

We hebben ook flinke stappen gemaakt met 't Kweekcafé. We zitten nog steeds in de race voor een plek op de Kweektuin en gebruiken onze tijd om ons concept sterker neer te zetten, om te praten met ervaren ondernemers en om te onderzoeken hoe we een verbouwing zo efficiënt en duurzaam mogelijk kunnen doen. We delen onze plannen en ideeën om te horen hoe het over komt, wat nog beter kan. Het is een lekker gevoel om te merken dat anderen ook potentie zien in onze plannen. Dat mensen ook al mee willen doen of samen willen werken is nog mooier. Maar dat delen heeft ook een keerzijde. Het maakt je op een bepaalde manier krachtig en kwetsbaar tegelijk. Delen is resultaat van geven en nemen. Door te delen kan de ander ergens zijn of haar voordeel mee doen. Daar zit ook een bepaalde verwachting in. Wat heb je mij te bieden, krijg ik ook iets van jou?

Ik ben ervan overtuigd dat de mate waarin een plan succesvol is, vooral afhangt van de persoon die het doet. Die persoon die vol passie en overtuiging uitvoering geeft aan zijn of haar idee. Of iemand die meewerkt aan iets groters omdat diegene intrinsiek betrokken is bij het doel. Die mensen zijn succesvol, die hebben passie en enthousiasme, die raken een ander. Die maken van 1 en 1 gewoon 3. Dat kan een ander niet zo maar evenaren, ook al kopieert diegene het hele idee.
Maar is dat wel zo? Had een ander dan Bill Gates, Apple ook zo succesvol kunnen maken? Waarom is de ene zelfstandige ondernemer een succes en de andere met nagenoeg hetzelfde assortiment niet? Stel dat de locatie vergelijkbaar is en de vorm van marketing ook, wat maakt dan het verschil? Bij verkoop kom je steeds het woord "gunnen" tegen. Gunnen is ongrijpbaar, gunnen kun je niet afdwingen. Wat maakt het dat mensen je iets gunnen en waarom kiezen ze liever voor een ander? Heeft dat met passie te maken? Met de uitdrukking " ergens je hele ziel en zaligheid in leggen"? Hier komt de kwetsbaarheid de hoek om. Is het genoeg of is een andere aanpak slimmer?

In dit hele proces om een plek te bemachtigen op de Kweektuin volgt niet iedereen hetzelfde proces. Er zijn mensen die zich niet zoveel aantrekken van regels en procedures. Zij denken dat het slimmer is om vooral te netwerken met mensen op "belangrijke" posities omdat ze op die manier kans maken met hun plan en "binnen" kunnen komen. Zij verwachten op die manier misschien wel een uitzonderingspositie. Is dat terecht? Ben je te braaf als je handelt naar het proces? Ik vraag het me al weken af en ik maak me er ook zorgen om. Want ik ken die praktijkvoorbeelden natuurlijk ook.
Is dat dan strategisch handelen? Is het actief ondernemerschap of is het achterbaks? Er is een spreekwoord wat zegt: het doel heiligt alle middelen. Wat mij betreft kan dat alleen maar als het bij je past. Want ik geloof niet in een aanpak die tegen je gevoel indruist. Het zou bij mij niet werken. Mijn rechtvaardigheidsgevoel zou het niet accepteren. Practice what you preach!

Maar soms wens ik wat meer talent op het gebied van keiharde sales. Zonder geweten alleen maar voor je eigen gewin gaan. Gewoon keihard scoren. Het lijkt zo makkelijk als ik het een ander zie doen. Maar als ik daar goed over na denk dan zie ik juist dat die andere kant mijn kracht is. Met passie en energie gaan voor dromen en idealen en dicht bij mezelf blijven in contact met anderen en met mijn voeten op de grond. Verbinden, positief denken en vertrouwen. Mijn spreekwoord is dan: eerlijk duurt het langst. 
Afgelopen week las ik een interview met Willemijn Verloop, één van de oprichters van Social Enterprise NL. Zij beschrijft de het karakter van een sociale ondernemer als iemand die handelt vanuit naïviteit met een tomeloze dosis energie. Ha, ik herken mezelf en ik zit dus goed!  
Maar als jij me een cursusje strategisch handelen wil geven, dan sta ik daar zeker voor open :)

Dit jaar staat bol van de synchroniciteit. Het is een stroom van unieke momenten, ingevingen die ik heb opgevolgd, kansen die ik heb gepakt, mensen die op mijn pad kwamen. Zo bijzonder. Het is ment-to-be. 
Dus nu maar fingers crossed, tientallen kaarsjes branden en .........vooral geloven dat we met 't Kweekcafe in 2015 DE leukste, circulaire, inspirerende en groene locatie van Haarlem starten. Dat mijn droom werkelijkheid is.
En dan beloof ik je dat de stroom van energie en ideeën helemaal niet meer te temmen is. Dan gaan we een verschil maken, heel veel lol beleven en zijn we een voorbeeld voor andere sociale ondernemers die de circulaire economie in de praktijk willen brengen.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------
Met dank aan de meiden van 't Kweekcafe die me zo vaak vleugels geven. Ik hoop dat we nog lang samen vliegen.

30 september 2014

20) Net een duinwandeling, bergje op, bergje af


Hoe gaat het nu? Heb je al wat nieuws en hoe bevalt t leven als Koos? Hele normale vragen die ik de afgelopen weken meerdere keren kreeg. En mijn antwoord blijft een beetje vaag. Ik heb mijn draai nog niet echt gevonden in deze nieuwe setting. De eerste 3 weken hadden we wat minder oppas voor onze kinderen omdat beide oma's niet konden. Daardoor was ik vooral bezig met brengen, halen en tussendoor wat klusjes doen. Ik was onrustig, ongeduldig en nog steeds hoor. Ik realiseer me dat het niet zozeer met het gebrek aan oppas te maken heeft. Ik mis de structuur van werken, ik vind het fijn als ik lekker aan de slag kan, als er werk ligt. En dat werk, dat moet ik nu zelf gaan creëren en organiseren. Ik heb regelmatig een ontevreden gevoel, een soort on-af-gevoel. Dat maakt me op zulke momenten ook onzeker. Zo van: ik moet in de actie anders mis ik de boot....
En ergens voel ik ook wel een bepaalde rust, er is meer ruimte in mijn hoofd. Mijn werk voor Amersfoort is er niet meer. Voor mij betekend het geen e-mails meer checken op welk moment van de week dan ook, geen voorbereidingen op zondagavond voor de nieuwe week, niet na blijven denken over lopende projecten op dagen dat ik vrij ben. Dat geeft ruimte.

Ik pak bijna dagelijks een cadeautje uit mijn afscheidsdoos. Er zit bijna altijd een lieve en persoonlijke brief of kaart bij. Ik heb met zoveel leuke mensen samengewerkt en lees nu ook hoe zij dat hebben ervaren. Eigenlijk raar dat we dat bijna nooit uitspreken als we samenwerken terwijl ik nu lees hoe mensen dat ervaren hebben. Ik vind het ook mooi dat er andere dingen zijn naast mijn werk die mensen zich herinneren. Wat indruk heeft gemaakt. Dat ik met een kaartje, een gesprek of een kleine attentie mensen heb geraakt. Dat ben ik en ik vind het mooi om dat op deze manier terug te krijgen. He sterkt me ook in de stappen die ik nu zet, verbinding met een ander is voor mij essentieel. 

Vorige week was ik bij een bijeenkomst als voorbereiding op Innovation Day. De middag stond in het teken van onderwijsvernieuwing. Iets wat mij ook aanspreekt, een leven lang leren en aansluiten bij talenten en passie. Toen ik ernaar toeliep realiseerde ik me dat iedereen zich voor zou stellen en ik dus ook. Maar wat zou ik dan zeggen? Ik heb nu geen baan, ik ben niet van een organisatie, ik ben ook geen zzp'er. Dus wat zeg je dan? Ik merkte dat het wel een dingetje voor me is. Blijkbaar hang ik toch wel iets aan het hebben van een baan. Daar wil ik wel wat mee want voor mij betekend het 1-0 achterstand als ik zo een gesprek in ga en dat voelt niet goed. In dat eerste korte gesprekje maak je een indruk  Eentje die blijft hangen of juist niet en dat zorgt voor een vervolg of niet. Nadat ik me een paar keer had voorgesteld nam ik me meteen voor dat ik dit anders ga doen. Ik wil een dijk van een pitch. Geen vaag gestamel waar mensen geen chocola van kunnen maken. Ik ga mijn dromen realiseren, ik heb mijn baan opgezegd. Daar ben ik trots op! Dus wil ik ook een pitch met een wow-factor!
(heb je suggesties, ik hoor ze graag!)

Ik ben met een verschillende dingen bezig. Met het Kweekcafe zijn we in gesprek met mogelijke samenwerkingspartners en onderzoeken we hoe we samen in een kas kunnen werken. Dat is best een uitdaging. De setting en de klik is er en onze ideeen krijgen steeds meer vorm. Daarnaast vinden we het ook spannend. Het lijkt zo steeds echter te worden en de kans wordt steeds groter dat we echt mogen starten. Dat zorgt bij ons vieren ook voor spanning. Vragen als: kan ik het wel, wil ik dit echt aangaan, hoe regelen we dat allemaal, krijgen we genoeg geld bij elkaar? Onafhankelijk van elkaar liggen we daarover te malen. Gelukkig delen we het ook en dat is fijn. Zo kunnen we relativeren en leren we van elkaar. En als we daarna visualiseren alsof we er al rond lopen, hoe het eruit ziet dan borrelen de ideeën weer volop, dan zie ik alleen maar blije gezichten.
Langzaam durven we zelfs al aankopen te doen. Bij iedereen thuis staat al iets, van houten kistjes tot kast of bank. Ik heb al besloten dat het geld wat ik met mijn afscheid heb gekregen van collega's de eerste bijdrage is voor een goede koffiemachine. Daar wordt ik nou blij van.

Wat ik ook in gang heb gezet zijn contacten met onderwijs. Het lijkt mij (en anderen) super als er een soort proeflokaal ontstaat waar scholieren, ondernemers en bewoners samen of apart kunnen experimenteren met duurzame innovaties. Met techniek, lucht, water en zon of bestaande materialen. Misschien wel in combinatie met een Repair Cafe.
In Amersfoort was ik betrokken bij Technet, een landelijke programma om jongeren enthousiast te maken voor een Technische opleiding. Ik vond dat zo leuk en in Haarlem staat het nog aan de basis. Daar wil ik graag verandering in brengen. In mijn DNA zit interesse voor techniek. Dat heb ik van mijn vader, oprichter van een werkplaats voor bijzondere auto's en met een enorme passie voor de techniek van auto's. Hoewel ik zelf niet technisch ben, heb ik bewondering voor wat techniek allemaal mogelijk maakt in onze wereld.
Ik heb nu een aantal scholen benaderd en kwam op het spoor van de Koninklijke Hollandsche Maatschappij der Wetenschappen (in Haarlem!) die een verbinding zijn tussen wetenschap en samenleving. Wie weet kunnen we samen wat ontwikkelen.

Bijzonder om te merken dat het voor mij nu ook niet als vakantie voelt. Dat heeft ongetwijfeld te maken met de manier waarop ik er in sta. Ik wil graag door, wil mijn dromen uit laten komen. En dat heeft even tijd nodig, dat is niet ineens morgen een feit. En dat is met mijn ongeduld soms niet zo makkelijk.
Ik geniet ook. We hebben een heerlijke zomer achter de rug, met veel tijd voor elkaar en voor ons gezin. Dat lekkere sfeertje blijft hangen en dat doet me goed. Mijn dochter is gestart met de kleuterklas en gaat halve dagen omdat de lange dagen nog te vermoeiend zijn. Heerlijk dat ik haar zelf op kan halen van school en haar verhalen kan horen. Met mijn zoontje heb ik nu meer tijd samen en die momentjes vul ik graag met peuterzwemmen, stoeien, picknicken in de woonkamer, gewoon even 1-op-1 tijd. En als de meiden afspreken met vriendinnen en ik 3 keer op en neer de stad in moet met een tussenstop bij de bieb of tennis dan kan ik dat ontspannen doen. Door meer tijd ervaar ik minder stress. Het hoeft niet meer allemaal op die ene vrije dag.
Dus zo gaat het dus, de ene dag onrustig en onzeker en de andere dag vol vertrouwen. Net als een duinwandeling in een onbekend gebied. Bergje op, bergje af.
Als je er loopt en alles lijkt op elkaar, kun je je afvragen waar je bent, wanneer er nou een afslag komt, heb je er weinig vertrouwen in dat het goed komt.... en dan ineens sta je op een heuvel en kijk je uit over de duinen waar herten en bizons grazen, waar alles groeit en bloeit in wel 100 verschillende groentinten. En met het zonnetje in je gezicht ben je even helemaal alleen op de wereld, adem je diep in en voel je de simpelheid van geluk zijn, vol vertrouwen. Die momenten heb ik ook en die geven mij vleugels.

------------------------------------------------------------------------------------
Ex-collega's: bedankt voor de afscheidsdoos... ik geniet er nog elke dag van.

12 september 2014

19) Warm afscheid nemen is een cadeau op zich!

Sept

Vorige week heb ik afscheid genomen van mijn collega's bij Gemeente Amersfoort. Ik had er zin in en was zenuwachtig tegelijk. Ik moest mijn tablet nog inleveren en merkte meteen dat het over-en-uit is. Mijn mail werkt niet meer, mijn toegangspas geblokkeerd. Al mocht die wel houden, als aandenken....

Het afscheid was meer een soort trailer van mijn jaren bij de gemeente.
In een trailer zie je in een notendop het verhaal van de film, de hoofdrolspelers, spannende momenten, wat dingen die je nieuwsgierig maken maar de clou weet je nog niet.
Zo voelde mijn afscheid ook. In een sneltreinvaart kwamen allerlei mensen voorbij waar ik veel bijzondere en leuke momenten mee gedeeld heb, waar ik van geleerd heb en waar ik mee heb gelachen (en soms ook gehuild).  Er werden wat anekdotes opgehaald en verteld hoe anderen mij zien. Ik kreeg er een heel warm gevoel door. Prachtig om te horen dat de woorden "passie, verbinden, doorzetten, energie en sociaal" meerdere malen terugkwamen. Ik stond te glimmen.
Mijn vader en Tom waren er ook en ik voelde me echt een klein meisje toen ik zag hoe trots mijn vader werd van al die lof. Mooi hoor... ben ik 37 en ik wil nog steeds een aai over mijn bol.

Voorafgaand aan de borrel heb ik met een aantal mensen eerst een kennissessie gevolgd. Een brainstorm waar we door middel van toekomsttafels aan de slag gingen met 2 onderwerpen die ik had ingebracht. De ene ging over de mogelijkheid om fooien in de horeca anders in te zetten en te gebruiken voor lokale goede doelen (daarover in een volgend blog meer). De andere over de optimale manier van het samenstellen van een team. Ik had Matchpoint gevraagd om de kennissessie te begeleiden. Matchpoint is een intermediair voor betrokken ondernemerschap. Een bijzondere organisatie die al zoveel mensen onvergetelijke momenten heeft bezorgd. Zij willen nu ook vorm geven aan Changelab. Een proeftuin om van maatschappelijke ideeën ook echte businesscases te maken. Mijn idee sloot goed aan en Jan-Henk Bouman wilde als founder van Matchpoint de sessie leiden.

Het onderwerp over samenstellen van teams heeft met mijn werk te make. Amersfoort is actief bezig met het optimaliseren van haar organisatie. Zodat de organisatie goed aan blijft sluiten bij haar overheidstaak, de wensen uit de stad en de samenwerking met het bestuur; het college van burgemeester en wethouders. Dat is niet nieuw, dat proces vind bij heel veel organisaties continue plaats.
De laatste jaren was ik mij er steeds vaker bewust van dat er soms zo'n lekkere flow in een projectteam zit en soms niet. Dat het soms lekker loopt (terwijl de opgave moeilijk was) en dat het soms niet loopt (terwijl het gesneden koek is). Hoe komt dat nou? Aan de kennis en ervaring van de mensen lag het volgens mij niet.
Het valt mij ook op dat in veel trainingen en cursussen aandacht besteed wordt aan je rol in een team of welk type je bent. Ik geloof ook dat je een goede mix van mensen nodig hebt om bepaalde resultaten te behalen. Een kritische noot is net zo hard nodig als iemand die de leiding neemt. Veel modellen houden daar rekening mee en delen mensen via testjes en vragenlijsten in. (bijv je staat voor een bepaalde een kleur, type of rol). 
En hoe vaak wordt die theorie nou echt toegepast? Hoe vaak houden we bij de samenstelling van een projectteam echt rekening met die mix van mensen? Stellen we teams samen op basis van beschikbare tijd en kennis? Of op titel en vrijwilligheid? Of zoeken we echt de meest geschikt mensen voor het team en het doel bij elkaar? Ik vind het een boeiend iets en ik denk dat het in de praktijk best anders kan en je zo nog effectiever en efficiënter kan werken. En..met meer lol en energie. Want ik werk liever in een team waar "het lekker loopt".
De mensen bij de kennissessie hebben meegedacht en wat was dat leuk zeg. Er zat lekkere energie in de zaal en iedereen deed mee. Mooi om te zien hoe verschillend we reageren op een stelling of vraag en hoe divers de oplossingen zijn die genoemd worden. Ik hoop dat er wat vaker ruimte is om vooraf stil te staan bij de vorming van een team. Dat mensen zelf ook een actieve houding aannemen en uit een project gaan of zich laten vervangen als ze denken dat het beter is voor het resultaat. Wat natuurlijk heb je daar zelf ook een verantwoordelijkheid in. Een collega heeft de resultaten van deze sessie meegenomen om te delen in het stadhuis. En ik neem deze lessen ook mee in mijn vervolgstappen.

Tijdens de borrel stond ik volgens mij alleen maar te stralen.  Ik ontving zoveel lieve woorden en kaartjes. En een grote doos met persoonlijke cadeautje en briefjes waar ik er de komende weken elke dag 1 van open maak. Allemaal attenties die mijn nieuwe stap ondersteunen of vergemakkelijken. Een warm bad!
De locatie was ook helemaal mijn ding; bij Hoogvuur in de Nieuwe Stad. Vers eten uit de tuin, vintage interieur, relaxte bediening. Ook dat sluit weer zo goed aan bij mijn eigen droom. Kortom; het had niet beter gekund, deze fase is prachtig afgesloten en geeft me vleugels om aan de volgende te beginnen.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Saskia van Matchpoint en Jan-Henk , bedankt voor
jullie hulp en input. En alle lieve en leuke mensen die bij mijn afscheid waren, bedankt dat je er was!



10 september 2014

18) Zomerinspiratie van andere ondernemers

zomer

In juli heb ik wat meer rust gekregen in de dingen die ik aan het doen ben. Ik heb graag controle over de voortgang, heb veel energie en wil doorpakken .....en toch zag ik (gelukkig) ook dat ik wat rustiger aan moet doen als ik samen op wil trekken. En dat het proces soms waardevoller is dan het uiteindelijke resultaat.

Ik merkte op mijn werk dat ik steeds wat meer afstand kon nemen. Ik besefte dat de wereld gewoon doordraait als ik er niet ben en op een bepaalde manier geeft dat ook rust.
Ik trek al een paar weken op met Mieke. Een collega van een andere afdeling die graag haar werkveld wil verbreden. We hebben al eens samen aan een project gewerkt en haar ambities sluiten goed aan bij mijn werkveld. Mieke komt een tijdje proefdraaien en zo kan ik mijn werk prettig overdragen. Het werkt lekker. Mieke is pro-actief, enorm leergierig, toegankelijk en ook heel gezellig in de omgang. Zo denkt de afdeling er ook over. Mijn functie komt vrij en na een paar gesprekken wordt duidelijk dat Mieke en de afdeling Economie een goede match zijn.
Ze kan blijven en is daar echt superblij mee. En ik ook want het is voor mij echt zo'n lekker gevoel als zij mijn werk overneemt. Ik heb altijd met veel verantwoordelijkheidsgevoel gewerkt en dan is het fijn als dat een vervolg krijgt. Dat geeft mij een voldaan gevoel (het was niet voor niets). Ik vraag me af of werkgevers dat beseffen? Het is mij opgevallen dat er veel aandacht aan een sollicitatie proces wordt geschonken. Dat salarisonderhandelingen belangrijk zijn. En hoeveel tijd wordt er daarna besteed aan inwerken, aan het eigen maken van de cultuur en processen? Of aan het netjes afronden van je werk, aan overdracht?

Voor het Kweekcafe hebben we een aantal hele leuke en boeiende gesprekken gevoerd.
Tianne en Hans hebben mij verteld over hun start met Discover! Waar zelfstandigen, onderwijs en flexwerkers samen in 1 pand werken en leren. Tianne runt ook seats2meet en dat brengt ons op ideeën over de inzet van personeel voor het Kweekcafe. Ze vertellen openhartig over de ontwikkeling van Discover!, van plannen naar realiteit. Tianne stelt me meer dan eens een paar fundamentele vragen om er achter te komen of dit is wat ik echt wil. Waardevolle gesprekken zijn dat. Door steeds opnieuw te vertellen wat ik wil en ga doen, kom ik steeds meer tot de kern en word ik steeds zekerder van mezelf.

Hans stelt voor dat ik een afspraak maak met Daphne. Zij runt een kas in Vathorst (Bij Daphne in de kas) . Dat is grappig, hij is de tweede die week die Daphne noemt. Ik bel haar op en vertel haar over onze plannen. Ik vraag haar of ze er voor open staat om eens met ons van gedachte te wisselen en ons te adviseren. Dat wil ze wel.. ze geloofd in delen en doet het graag. Eind juli is het zover.
Met zn 3-en en twee kleintjes rijden van Haarlem naar Amersfoort. Wat een super locatie zeg. Ik kom niet zo vaak meer in Vathorst en heb deze plek nog niet "af" gezien terwijl haar kas al 2 jaar open is. Daphne verteld over haar ervaringen, is lekker direct en geeft ons nuttige tips. We lunchen bij haar en zien hoe kinderen genieten van het spelen met water, gras en zand. Dat kan straks ook bij ons en daar worden we alle drie heel blij van.

We hebben nog meer gesprekken gevoerd deze zomer. Zo zijn we in gesprek geraakt met Jules van de Oerkap tijdens de Dag van de Architectuur. De Oerkap is een muzikaal stadsstrand in Haarlem waar het bij de eerste zonnestraal meteen bomvol zit en die beroemd is om de heerlijke steenoven pizza's. Jules verteld ons over zijn groei, over de kosten die altijd tegenvallen en zegt net als zoveel andere ondernemers: je moet gewoon beginnen! Het is een uitspraak die we zelf steeds meer gaan gebruiken en ik denk dat die tekst straks bij ons aan de muur komt te hangen...

We hebben ook gesproken met Baud van het Seinwezen. Een hele bijzondere locatie met een hele fijne sfeer. Je kunt er vergaderen, flexwerken, koffie drinken en het is een plek waar heel veel met de buurt gedaan word. De wijk rondom het Seinwezen werkt in allerlei projecten samen en ze zijn als een van de eerste in Haarlem een coöperatie voor zonnepanelen gestart. Baud is eigenaar en verteld ons over de verbouwing van zijn pand, over de samenwerking met de stad en zijn dromen over het verduurzamen van Haarlem. We kunnen wat voor elkaar betekenen en dat voelt goed. Soms zie ik ons als kleine kuikentjes in een grote eendenvijver maar tijdens de gesprekken merken we daar niets van. Integendeel, we hebben een goed verhaal, staan open voor adviezen en krijgen langzaam onze eigen fanclub van volwassen eenden.

Al die gesprekken, al die informatie geeft ons ook inspiratie. We krijgen steeds meer beeld bij ons plan en we moeten nu echt aan de slag met het verfijnen van ons ondernemersplan. Het is wel een klus. Door drukke weken die zich vullen met gezinnen, werk, partners die op reis zijn en geplande vakanties is het niet makkelijk om veel met zn 4-en af te spreken. Dat maakt dat het plan minder snel af is als ik in mijn hoofd had. Ik voel een bepaalde druk om het af te ronden. We hebben voor de zomer toegezegd dat we eind juli nog meer informatie zouden sturen, ook financieel. En nu is het niet af. Ik ben daar gevoelig voor en merk dat mijn grootste angst is dat we nu de boot missen. Dat we straks afgewezen worden omdat we het niet op tijd af hadden. En ook dit is een groepsproces. Alle vier willen we onze bijdrage leveren en een goed gevoel hebben over het eindproduct. Dus we verdelen de taken en ik leer van dit proces. Want ...soms is het proces waardevoller dan het resultaat.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Bedankt, alle ondernemers die tijd en energie hebben vrijgemaakt om ons verder te helpen met het realiseren van het Kweekcafe. In de toekomst komen jullie bij ONS op de koffie! En Mieke, wat lekker dat jij bij EZ kan blijven. Ik wens je veel succes en plezier.

25 augustus 2014

17) Je kunt alleen maar bouwen als je een stevig fundament hebt

juni

Afgelopen anderhalve week was boeiend en stormachtig. Er zijn zoveel leuke dingen om naar toe te gaan en toch wringt dat ook. Vorige week was ik s avonds veel weg en deze week heb ik besloten om het verjaardagspartijtje van mijn bonusdochter over te slaan. Dat is in overleg met haar gegaan maar echt lekker zit het me niet. Ze is er om de week en de week ervoor heb ik haar s avonds ook amper gesproken. De avondafspraken en de vergaderingen komen bovenop mijn werk terwijl ik ook graag thuis met elkaar eet, de kids naar bed breng en nog even naklets over hun dag. Ik geniet van de dingen die ik doe en toch is t elke week zoeken naar evenwicht (Hoe doen mensen dat die fulltime werken naast een gezin?)

Ik heb wel twee hele leuke bijeenkomsten bijgewoond. De eerste was een dag voor Stadsambassades, georganiseerd vanuit pakhuis de Zwijger. Met als doel dat steden meer gaan delen en leren van elkaar. Er zijn zoveel succesvolle initiatieven dus waarom overal het wiel opnieuw uitvinden? Ik mocht mee op uitnodiging van gemeente Haarlem en ontmoet andere Haaremmers die aan lokale projecten werken. Ik beleef  een bijzondere middag rondom het NDSM terrein waar Haarlem nog wat van kan leren als het gaat om vrijheid in ontwikkelen, zelfbouw en regelvrije zones. De avond sluiten we af met een diner en worden projecten in steden gedeeld. In Haarlem gaat het Seinwezen een vervolg geven aan de Stadsambassade: een podium om initiatieven uit de stad te delen en verder te brengen. De Haarlemmers die mee waren zijn enthousiast en willen meewerken aan een vervolg. Erg leuk! Op donderdag was ik in Alkmaar bij een soortgelijk initiatief als de Kweektuin. Daar gesproken met buurtbewoners van de oude Kwekerij en de gemeente over hoe ze dat samen voor elkaar hebben gekregen. Gaaf om te zien hoe dit mooie park al een stukje verder is in de organisatie met vrijwilligers en de gemeente. Ook hier weer hele nuttige contacten opgedaan voor de Kweektuin en ideetjes voor een buurtontwikkelingsbedrijf. Het valt me ook op dat op veel locaties in Nederland dezelfde gedachten leven: samen, combineren van functies, kleinschalig, duurzaam en laagdrempelig. Leuk hoor, daar krijg ik energie van.


Maar Tom vond t allemaal wat minder deze week, dat was het stormachtige deel van de week. Hij is er een beetje klaar mee. Met al die bijeenkomsten, nieuwe contacten, inspiratiesessies en het gefladder waarmee ik soms thuis kom. Volgens hem ontbreekt mijn focus, werk ik drie keer zo hard als voorheen en gaat er geen avond voorbij dat zonder tablet. Hij vraagt me letterlijk: ontspan jij nog wel eens? Wanneer ben je voor t laatst gaan hardlopen? Na die vraag heb ik mn schoenen aangetrokken en ben ik een half uurtje gaan lopen en inderdaad, dat heb ik wel nodig. Mijn hoofd is er meteen leger van.
Neemt niet weg dat hij genoeg lijkt te krijgen van wat ik aan t doen ben. Hoe meer ik geniet van de ruimte die ik nu kan nemen, hoe meer hij denkt dat ik verander in een duurzaamheidsgeit zonder routeplanner. Daarnaast vraagt hij zich af in welk lijstje hij nog voor komt. Dus…

Ik ben geen ster in het krijgen van kritiek van Tom en mijn eerste reactie is de bal heel hard terug kaatsen: ik steunde jou ook toen je een switch wilde maken naar de motorbranche en toen je later voor jezelf begon in de brillen! Niet echt een opmerking waarmee we in gesprek komen...
En als de meiden van het Kweekcafe me zaterdagochtend vragen hoe t is, stromen mijn tranen al als ik eerlijk zeg dat t klote gaat. Ze brullen zo met me mee, zijn lief voor me en geven Tom 300% gelijk. Ook zij geven aan dat ik de boel wat beter in balans moet krijgen, dat ik teveel werk nu. En dat dit alleen maar kans van slagen heeft als ik de boel ook een beetje op zn beloop laat....
Dat is ook zo maar ik wil dit zo graag, ik krijg er zoveel energie van. En dan vergeet ik de achterban wel eens… Ik realiseer me ook dat Tom me steunt en we beide geen idee hadden van hoe de weken er in de praktijk dan uit zouden zien. Hij runt een eigen zaak, vangt thuis veel op en nu is de rek er dus even uit... Ik neem me voor om het anders aan te pakken. En ik ben blij dat de meiden er voor me waren en me ook een spiegel voorhielden. Als we echt samen een onderneming beginnen is dit misschien wel de beste basis die we ons kunnen wensen.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Bedankt lieve meiden van t Kweekcafe voor jullie support en Tom voor mijn wake-up call en je steun.
 

20 augustus 2014

16) Avond4daagse en financieel geworstel

Juni

Een nieuwe volle week. En wel in het teken van de avond4daagse. Mijn warme herinneringen aan die lange en gezellige avonden wandelen, met veel zingen, bakjes komkommers, snoep en lol staan haaks op mijn huidige beleving. Welke ouder van een gemiddeld gezin krijgt het “soepel” voor elkaar om op een werkdag om 5 uur warm te eten, op half 6 met alle kids op de fiets te springen, 15 min te fietsen en dan aan te sluiten bij een zwerm uitgelaten kinderen die vervolgens een halfuur later dan planning pas gaan lopen? Tussendoor zie je je kind natuurlijk niet want die loopt lekker met vrienden. Wij hebben het deze week niet helemaal soepel voor elkaar gekregen. Al maakt het inhalen met bloemen een hoop goed en sluiten we de week toch gezellig af(gelukkig is dat maar 1x per jaar).
Bij deze: ik heb heel veel waardering voor de organisatie, voor alle ouders die zorgen dat de kids überhaupt mee kunnen lopen en voor werkgevers. Die laatste groep omdat er in de weken van de avond4daagse massaal minder gewerkt wordt omdat iedereen vroeg thuis moet zijn.

Inmiddels weten we dat het Kweekcafe door is naar de volgende ronde van de selectie. Twee van ons vieren zijn bij een bijeenkomst geweest met andere ondernemers om te kijken of de concepten elkaar kunnen aanvullen. We moeten nog wat vragen beantwoorden over duurzame bedrijfsvoering, ons financiële plan presenteren en gaan in gesprek met andere ondernemers die ook bij de selectie zitten om te kijken of er samenwerkingen mogelijk zijn.

Dat financiële plan is wel een ding. We hebben een gesprek gehad met een adviseur van het Ondernemersklankbord. Een stichting met professionals die tegen een onkostenvergoeding adviezen geven aan ondernemers. Het was heel nuttig. Raymond, onze adviseur, was positief kritisch. Hij vond dat we teveel aannames deden, we moeten rekening houden met zeker 2 jaar verlies en had moeite met de combinatie van verschillende aspecten (lichte horeca, verkoop, educatie en workshops). Dat ervaren wij ook. Hoewel conceptstores al langer bestaan is er bijna geen cijfermateriaal te vinden. Het is een feit dat het vaak lang duurt voor nieuwe dingen ook algemeen gedeeld en gefaciliteerd worden. Tien jaar geleden was een koffiehoek in een boekenwinkel uitzondering dus grote kans dat het bestemmingsplan alleen detailhandel toestaat. Nu zie je dat veel vaker. En vaak ook nog met een postbalie of pakketservice. Zo ontstaat er de laatste jaren veel meer functiemenging.  Maar waar baseer je je op als je dat berekend? Ben je dan een koffiezaak of lunchroom? Of haal je geen inkomsten uit je randzaken en ga je alleen uit van een boekenwinkel?
In mijn werk zag ik vaak mensen worstelen met deze vragen en nu loop ik er in de praktijk ook tegen aan.  Iets categoriseren, iets afbakenen heeft voordelen maar als je niet in een hokje past zorgt het meteen voor gedoe. Ik baal er ook van. Ik heb behoorlijk wat financiële kennis en doe al jaren boekhouding voor andere ondernemers. Toch is het echt iets anders om een financiële begroting en exploitatie voor een onderneming die nieuw is en ook nog eens in een gebied waar cijfers alleen gebaseerd zijn op verwachtingen. We hebben verschillende ondernemers naar hun cijfers gevraagd maar dat is niet iets wat wij makkelijk boven water krijgen. Mensen zijn daar erg terughoudend in. Ook op internet, zijn nagenoeg geen openbare ondernemingsplannen en berekeningen te vinden. En gecombineerd met praktijkcijfers al helemaal niet. Dat is mijn ervaring en daarom neem ik me voor om veel meer te delen, ook over ons toekomstige Kweekcafe. Anderen kunnen ervan leren en wat maakt het nou uit dat iemand kan zien hoe jij je cijfers hebt opgebouwd?
Om maar meteen te starten met delen, dit is hoe ik er financieel nu voor sta:
Ik had een salaris van 4100 bruto voor 36 uur. Met 27 uur werken kreeg ik 2070 netto. Daar betaalde ik mijn reiskosten van ong 230 euro en hield dan ong 1840,- over. Nu ben ik terug naar 15 uur, ontvang daarvoor nog ong 1300,- en vanaf 1 september dus niets meer. We hebben nu ong 9000 spaargeld. Dus als er voorlopig nog geen ander betaald werk komt, gebruiken we dat. Dat is ook onze buffer en daar ben ik me erg bewust van. Ik voel me verantwoordelijk dat het op peil blijft en ik straks ook weer voor inkomen zorg. Dat is echt een leerpunt voor mezelf. De stressfactor geld, het hebben geeft me een zeker gevoel maar maakt me ook onrustig. Raar is dat. Ik heb zoveel waardering voor gezinnen die van 1 salaris alles betalen. De komende tijd gaan we ervaren hoe deze situatie voor ons gezin werkt.

En vanuit mijn nieuwsgierigheid wil ik je een vraag stellen die je voor jezelf mag beantwoorden: deel jij ook je inkomen met mensen die dat vragen of hou je dat voor jezelf en waarom dan?
Raymond geeft ons wat tips en opdrachten. Hij maakt duidelijk dat zijn opmerkingen bedoelt zijn om het plan beter te maken en dat hij daarnaast echt een kansrijk plan ziet in een bijzondere omgeving. Dat is ook fijn om te horen van een ervaringsdeskundige.  Hij raad ons aan om gewoon persoonlijk marktonderzoek te doen. Wat willen bezoekers hier eigenlijk en wat willen ze ervoor betalen? Uiteindelijk gaat het bij het krijgen van financiering (ook bij crowdfunding) voor het Kweekcafe toch om een ouderwets ondernemingsplan met een prognose voor de komende 3 jaar, gebaseerd op reële cijfers. To be continued...
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Raymond, bedankt voor je feedback en het vertrouwen dat het echt wat kan worden met het Kweekcafe.

14 augustus 2014

15) Go with the TedX-flow


Mei-2
Na mijn besluit om mee te doen met "de meiden van het Kweekcafe" is het voor mij tijd om opnieuw duidelijk te zijn bij de voorbereidingscommissie van de Kweektuin. Zij besluiten ook over de selectie van ondernemers die gaan huren in de Kweektuin en ik wil niet met een dubbele pet aan tafel zitten. Ik deel ze mee dat ik voor het Kweekcafe wil gaan en dat zij aan moeten geven welke rol ik nog kan pakken in de commissie. We komen er makkelijk uit. Ik handel mijn deel van de voortgangsrapportage af en trek me tijdens vergaderingen even terug als het over de selectie van ondernemers gaat. Ik ben blij met deze oplossing. Dit gebied en de ontwikkeling naar een coöperatie is zo leuk en bijzonder, daar wil ik graag deel van uit blijven maken. Er is nog zoveel te leren en te doen voor dat dit echt op poten staat.

Ik ga deze week weer een dagje flexwerken in de stad. Zo probeer ik elke week een andere flexplek uit om te ervaren welke bij me past. Het is wel anders dan in Amersfoort waar ik veel meer mensen ken. Ik merk dat ik lekkerder werk in een rumoerige omgeving dan in een stille kantoortuin. Bij Zaamen wissel ik na de middag van werkruimte om te ervaren hoe t daar is. Ik raak in gesprek met Rosalie. Grappig, mijn buurman zegt al weken dat ik een afspraak met haar moet maken. Ik heb haar gemaild maar door drukte nog geen reactie gekregen en nu spreek ik haar hier. We maken meteen een afspraak. Even later klets ik nog even met Yfke, die me weer op het spoor zet van iemand anders. Al met al een nuttige middag! En weer ervaar ik hoe super relaxt t is om op de fiets naar huis te gaan. Ook al kom ik uit een klein dorpje, wordt ik nooit een echte mug, ik voel me wel een echte stadbewoner.

En dan is het zover: TedX Haarlem! Al weken zag ik de driehoeksborden staan en nu ben ik erbij! Ik ken TedX alleen van Youtube en van verhalen van anderen en ik heb er zin in. Dit zijn van die bijeenkomsten waar je ineens geraakt kan worden of iets bijzonders beleeft. Ook door de samenstelling van de mensen die er zijn. Het thema is Maslov's pyramide. Hoe ziet die er op de dag van vandaag voor jou uit?
Ik raak in gesprek met twee leuke vrouwen die me bij hun gesprek betrekken. Ze vragen me wat ik doe en een (Roos) van de twee adviseert me meteen aan om met de directeur van Nudge verder te praten over mijn plannen. Voor ik het door heb is ze al weg en trekt ze hem (Jan Betten) erbij. Nudge is een organisatie die duurzame ideeën delen en concreet maken en ze zijn sponsor van het event. Heel inspirerend! Ik vertel hem dat ik zijn organisatie heb uitgenodigd om een tijdje in de Kweektuin te vestigen omdat ze op zoek zijn naar nieuwe flexibele locaties maar dat niemand heeft gereageerd op mijn mail. Hij vraagt me dat nogmaals te doen en geeft me nog een nuttige tip. Even later begint de avond vol presentaties. Ik schuif aan in een rij en maak kennis met de mensen die naast me zitten. Er is een leuke presentatie van Ignaz Wormer van PWN, ook sponsor van de avond. Hij pleit voor meer gebruik van kraanwater en wil watertappunten bevorderen. In de pauze spreek ik hem aan omdat ik zo’n tappunt wel zie zitten in de Kweektuin. Hij nodigt me uit om contact op te nemen voor een vervolggesprek. Ik spreek Roos nogmaals voor ik het weet hebben we in een heel persoonlijk over verbinding, ziektes en het verliezen van mensen waar je veel van houdt. Totaal een andere strekking dan het thema van de avond maar zo gaat het soms als er een klik is.

De pauze vliegt voorbij en eenmaal weer in de zaal praat ik met een man die naast me zit. Hij blijkt een van de oprichters te zijn van crowdfunding in Nederland. We praten even over verschillende concepten en hij reageert enthousiast op de gebiedsontwikkeling van de Kweektuin. Als hij zijn kaartje geeft valt het kwartje bij mij. Het is Ronald Kleverlaan, een naam die al eerder was gevallen bij de Kweektuin (liggend aan de Kleverlaan). Wij dachten: iemand in de business van crowdfunding met zo'n achternaam, dat kan geen toeval zijn, die willen we aan ons binden. En nu spreek ik hem persoonlijk! Leuk zeg! Gelukkig denkt hij er ook zo over. En ondanks het feit dat hij nagenoeg geen individuele aanvragen meer adviseert, mogen we toch contact opnemen als we willen sparren over crowdfunding.

En naast die mensen in de zaal waren er natuurlijk hele mooie en bijzondere sprekers. De oprichtster van Eenmaal; een restaurant voor mensen die alleen uit eten gaan. Wouter Bruins sprong er voor mij uit door zijn verhaal en manier van vertellen. Hij deelt oa.een innovatie in de kippenbusiness om te voorkomen dat zoveel haantjes gedood worden omdat ze niet bruikbaar zijn. En de a capella groep Pitch Control die in de zaal begon met zingen. (kippenvel).
Mijn avond is geslaagd, ik heb leuke mensen gesproken, ik heb inspiratie opgedaan en ik fiets tegen 12 uur met een dikke glimlach naar huis.
 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Bedankt TedX Haarlem voor de boeiende en inspirerende avond!

6 augustus 2014

14) Waar een deur dicht gaat, gaat er ook weer eentje open

Mei-1
Het komt steeds weer in mijn gedachten, dat plan van de meiden die ik bij de Kweektuin ontmoet heb. Toevallig stuurt een van de meiden me s avonds een mailtje. Of ik nog eens met ze om tafel wil zitten? Ik zeg ja want t voelt gewoon heel goed en dat is vast niet voor niets. Mijn ideeën kan ik zo in hun concept schuiven en ik denk dat we samen een katalysator vormen voor het hele gebied.

Het wringt wel in mijn hoofd. Ik ben ook vrijwillig betrokken bij de Kweektuin. Daar wil ik helder over zijn zodat voor iedereen duidelijk is waar mijn ambities liggen en met welke intentie ik dingen doe. Ik wil heel graag aan de slag met mijn droom en geloof ook in samenwerken. Soms vrijwillig, soms betaald. Uiteindelijk willen we allemaal graag een bepaalde basis in ons leven, een bepaalde welvaart. Als je t zelf lekker hebt, is het veel makkelijker om te delen en ook wat voor anderen te doen. Ik twijfel en toch voel ik ergens heel duidelijk dat als ik vasthoudt aan mijn waarden dat het dan goed komt.

Ik stem in met een afspraak met de meiden, die is over overmorgen al. Spannend!
Later op de dag ontvang ik een mailtje van TedX Haarlem, ik ben ingeloot en mag erheen! Supercool… het voelt echt alsof alles in een flow zit deze weken. Los van mijn angsten en onzekerheden komen er echt veel leuke dingen op mijn pad. Dat maakt me zo blij, ik heb er nu al zin in.

Op donderdagavond heb ik een afspraak met de vrouwen die ik  in de Kweektuin heb ontmoet. We delen ideeën, bespreken hun concept en mijn mogelijke bijdrage. Ze spreken uit dat ze graag van me willen weten of ik erbij wil of dat ik iets voor mezelf wil gaan doen. Ik vind het lastig, ik vind t super maar wil me niet opdringen. Daarnaast heb ik ook mijn eigen droom die ik wel voor een heel groot deel in het concept terug zie. We draaien er een beetje om heen. Ik wil ook andere opties open houden. Ik ben straks zonder baan en wil niet al mijn peilen op dit concept richten. Ik heb nog allerlei netwerk gesprekken en misschien kan ik wel een tijdje voor Gemeente Haarlem werken. Als de avond om is, spreken we af dat ik er op terug kom bij ze.

Ik lig weer een nacht te woelen. T is bijna te mooi om waar te zijn. Ik zie nog allerlei haken en ogen maar heb ook t gevoel dat dit echt goed zit.
De volgende dag spreek ik een van de meiden. Ik leg uit waar ik mee worstel. Ik wil graag verder met ze in gesprek en meewerken aan het ondernemersplan. Ze vraagt of ik dan ook echt bij het team wil en ik zeg: ja, als jullie dat ook willen.

Eigenlijk bizar…drie vrouwen die ik helemaal niet ken, waar het mee klikt, waar ik het concept van omarm en die ik (na twee ontmoetingen) gewoon toezeg dat ik met hun wel een onderneming op wil zetten.

Ik moet steeds denken aan de opmerking van Sylvia, een van mijn oudste vriendinnen. Ze is dit jaar zelf gestart met haar eigen onderneming Sylforstyle. Ze zei: Bri, dit is 2014, je vernieuwingsjaar want je bent, net als ik, in ’77 geboren. Volgens de numerologie staat in 2014 alles op scherp om je te ondersteunen in vernieuwing. Dus ga ervoor en je zal merken dat het universum meewerkt. Zou het?
T is wel enorm lekker zwemmen zo in dit diepe onbekende water. Er gebeuren zoveel leuke en mooie dingen. Ik geniet er enorm van.
 
--------------------------------------------
Bedankt Sylvia voor je support, ik ga ervan uit dat we alles uit ons vernieuwingsjaar halen!
 

30 juli 2014

13) Wat is de juiste koers? Dat ligt aan je doel!

April-4

Maandag begon als een normale maandag. Kinderen vroeg wakker, samen ontbijten en dan aan het werk. Ik ben nog even met mijn man mee geweest naar zijn kantoor voor wat administratie en toen door naar Amersfoort. ’s Middags zat ik met mijn leidinggevende aan tafel. Het ging over werk en een plan van aanpak wat ik aan het schrijven ben om digitale dienstverlening aan ondernemers meer prioriteit te geven. Daarna vroeg hij of ik nog wat wilde bespreken.
Ja, dat wilde ik zeker. Ik leg aan hem voor dat ik heb besloten om zelf aan het roer te staan en dat ik daarom tot september nog maar 15 uur wil werken en vanaf 1 sept ontslag neem. Ik werk dan 1 dag op kantoor en een aantal uren thuis. Zo hou ik ook ruimte om ook op die dagen nog iets van netwerken in te plannen en bespaar ik reistijd. In de zomer ben ik flexibel want veel collega’s gaan met vakantie maar ik niet.

Zoooo….dat is eruit….!          

Mijn leidinggevende stemt in en verteld me dat hij het een dapper besluit vind. We moeten het nog even voorleggen aan P&O maar dat komt vast wel goed. Ik moet het zelf nog even laten landen en realiseer me nog niet echt wat ik nu heb gedaan.

15 uur later ontvang ik een mailtje van P&O. Mijn verzoek is duidelijk en goedgekeurd. Ze maken het formeel in orde en ik ontvang daar nog een brief over.

Het is een feit…ik neem ontslag!!
Na 3 functies en na 12 jaar werken voor Gemeente Amersfoort ga ik een andere koers varen. In een tijd die veel mensen nog steeds vaak crisis noemen en die andere mensen betitelen als een nieuw tijdperk. Ik ga voor dat laatste… en in dat tijdperk ga ik een verschil maken.

Hoe en wat, in welke vorm en wel of niet in dienstverband of als ondernemer….. ik weet het nog niet, ik doe het vooral als mezelf!
-------------------------------------------------------------------------
Bri bedankt, ik ben trots op je!😊
 

27 juli 2014

12) Ben jij altijd open en eerlijk?

April-3

Na de vergadering bij de Kweektuin wordt duidelijk dat het nog wel even kan duren voor we echt concrete stappen kunnen zetten. We gaan in volle vaart aan de slag met een voortgangsrapportage die we met de gemeente gaan bespreken. Ik heb duidelijk aangegeven dat ik helder wil zijn over mijn ambities. Ik zet me vrijwillig in voor de commissie en het plan omdat ik erin geloof en me helemaal kan vinden in de doelstellingen. Daar wil ik mijn financiële ervaring en projectervaring graag voor inzetten. En ik ben ook op zoek naar een coördinerende functie waarin ik ondernemers, onderwijs en andere partijen kan verbinden. Waar we samen werken aan een betere wereld.
Het is de commissie duidelijk en we spreken af dat ik het aangeef als er iets zakelijk voorbij komt waar ik me graag aan wil binden. Dan kunnen we dan bekijken hoe dat zich verhoud tot mijn vrijwillige inzet. Er zijn meer mensen die er net als ik inzitten en ergens is dat ook de dagelijkse realiteit. Je kunt alleen maar een nieuwe samenleving creëren, een participatie samenleving als je accepteert dat mensen die zich vrijwillig inzetten ook andere rollen hebben op andere momenten in hun leven. Je kunt iets voor een ander betekenen als je ook voor jezelf zorgt. Iemand die een speeltuintje schoon houdt doet dat misschien omdat hij vegen leuk vind maar ook omdat zijn kind van 2 daar speelt. Iemand die een bestuursfunctie heeft bij een Rotary doet dat omdat hij achter de doelstellingen staat en ook omdat het netwerk hem misschien wel werk oplevert. Het gaat om integer en open handelen, eerlijk zijn over je motieven en daarnaar handelen. Misschien soms een beetje moeilijk om jezelf zo kwetsbaar op te stellen maar we hebben het wel nodig.
Ik ben integer en oprecht en door deze nieuwe wending in mijn leven ga ik mezelf ineens strategische vragen stellen of het wel slim is om alles zo open te vertellen en of ik mezelf dan niet dwarsboom.  Eigenlijk wil ik die discussie met mezelf helemaal niet. Ik wil vanuit mijn gevoel en mijn intenties blijven handelen en geloof in een goede afloop. Dus dat is wat ik doe.

Mijn man en ik hebben deze week ook een avond uitgetrokken om onze financiën op een rij te zetten. Alle uitgaven en verplichtingen op een rij en meteen een pakket klaar gemaakt voor de boekhouder die de aangifte gaat maken. We kwamen tot de conclusie dat we het met minder geld kunnen doen. Dat wisten we al maar dat werd nu ineens heel duidelijk. We hebben meer betaald en opzij gezet de afgelopen twee jaar dan we zelf besefte en dat voelde enorm goed. Op Koningsavond zijn we uit eten geweest. Een spontane actie die heel goed uitpakte. We hebben gedagdroomd over mijn plannen en ambities en Tom stelt me voor dat ik ontslag ga nemen, per 1 augustus. Ik kon me er helemaal in vinden en zag het al voor me. Ik stapte lyrisch, vol goede moed (of wijn)  mijn bed in.
Maar de volgende dag was dat anders. De hele ochtend bleef er een steen op mijn maag liggen. Ik merkte dat die steen al weken aanwezig was. Steeds lag die daar een paar uur op mijn maag te drukken. Ik vroeg mezelf af of het een geld kwestie was maar kwam al snel tot de conclusie dat het iets heel anders is. Het is pure onzekerheid. Ik ben bang om te falen, bang dat mensen merken dat ik eigenlijk niets kan, bang dat ik zakelijk misluk.

Dit is nieuw voor me. Mijn hele werkende leven ging over rozen, een zondagskind. Ik heb nooit zonder werk gezeten, rolde van de ene baan in de andere, had altijd mensen om me heen die in me geloofde en me wilde hebben. En nu? Nu zou ik dan uit eigen beweging mijn baan opzeggen! En stel nou dat het niet lukt! Wat doe ik dan?
Zondagavond heb ik een oefening gedaan om erachter te komen wat een zuivere keuze is. Zulke oefeningen ben ik gaan doen door de NLP opleidingen die ik heb gevolgd en ze helpen me echt als ik het even intuïtief niet weet of omdat er teveel gedachten zijn die mijn gevoel vertroebelen. Of als je iets heel graag wilt maar t voelt niet goed zonder dat je t kan verklaren. Het werkt als volgt; je stelt een gesloten vraag die met ja of nee beantwoord kan worden. Dan leg je een blaadje neer met JA en een blaadje neer met NEE. Neem de vraag in je hoofd en ga op één van de blaadjes staan en voel wat er gebeurd. Je neemt hoe dan ook iets waar. Een gedachte, een gevoel, een beleving. Neem je helemaal niets waar, dan is dat wat je waarneemt. Misschien moet je de vraag anders formuleren, dat weet je zelf het beste. Dat doe je ook bij beide antwoorden en zo weet je wat het juiste antwoord is voor jou. Hokus pokus of zweverig? Vind ik niet. Ik vertrouw hier feilloos op omdat ik zelf wel weet of ik iets met mijn gedachten afdwing of dat het spontaan komt.

Mijn vraag ging over ontslag nemen en het antwoord lees je in mijn volgende blog.
------------------------------------------------------------------------------------------------------
Tom, bedankt dat je zoveel vertrouwen in me hebt en me elke keer weer helpt om op koers te blijven.
 

24 juli 2014

11) Hoe ga jij met onzekerheden om?

April-2

Ik ben lekker bezig al zeg ik het zelf. Elke week probeer ik ergens te flexwerken zodat ik Haarlem beter leer kennen en mijn netwerk vergroot. Ik heb aardig wat te doen voor de Kweektuin en stop daar heel wat uren in. Ik krijg steeds meer bewondering voor het hele plan en vind het heel leuk om er in dit stadium deel van uit te maken.
Deze week had ik een kennismakingsgesprek bij gemeente Haarlem. Ik heb de afdeling economie laten weten dat ik op zoek ben naar een nieuw netwerk. En dat ik benieuwd ben naar de plannen van EZ rondom duurzaam ondernemen en dat ik ook beschikbaar ben voor banenruil of projectmatig werken. Er zijn binnen de overheid nu weinig vacatures maar er zijn wel samenwerkingsregelingen om de mobiliteit binnen de overheid op gang te houden en om de kennis en inzetbaarheid te vergroten. Overheidspersoneel kan inschrijven op kortlopende klussen of projecten.  Sluit je profiel aan bij de klus en past het bij beide organisaties dan kan het. Het lijkt mij super als ik op deze manier een overstap kan maken. Dan heb ik nog wat zekerheid en kan ik toch in Haarlem werken.

Helaas gaat de afspraak niet door, terwijl ik zit te wachten,  komt er een spoedoverleg tussen en haar assistent stelt een nieuwe datum voor. Na 20 minuten fiets ik weer naar huis.
Ik baal. Hoewel alles open stond, had ik bepaalde verwachtingen of hoop en ik merk nu dat ik geduld moet hebben. De volgende afspraak is pas over 3 weken. Ik merk ook dat ik ergens wel graag van de ene in de andere baan wil stappen. Toch weer die "zekerheid".

Vaak gaat t super, dan voel ik de energie, heb ik vertrouwen in alles wat er komen gaat en kijk ik met verlangen naar nieuwe ontwikkelingen. Ik merk dat de nieuwe dingen die ik oppak in Haarlem mij ook weer energie geven in mijn werk voor Amersfoort. Ik kan weer fris tegen dingen aankijken en dat geeft ook weer nieuwe gezichtspunten bij vertrouwde onderwerpen.

Maar er is ook een andere kant.. als ik op mijn werk een gesprekje heb met mijn leidinggevende geef ik aan dat ik moeite heb met de onduidelijkheid die ik nu zelf gecreëerd heb. Ik sta met twee benen in twee verschillende dingen en in mijn hoofd zorgt dat voor splitsing, twijfel en loyaliteitsconflicten. Klinkt allemaal heel groot, is niet wereldschokkend en ….ik heb er wel last van. Ik wil een keuze maken, een einddoel hebben, ontslag nemen maar iets houdt me tegen.. ik durf niet. Gelukkig is mijn leidinggevende een stuk nuchterder dan ik. Hij geeft me ruimte met een kader. Over twee weken praten we verder. Daar kan ik wat mee, hij legt er geen druk op en ik besef dat ik vooral mijn eigen interne battle aan het strijden ben.
-------------------------------------------------------------------------------------------------
Bedankt Jorien Kaper, omdat onze afspraak niet door ging, heb ik weer wat over mezelf geleerd. 

22 juli 2014

10) Een goed netwerk zit dichterbij dan je denkt

april-1

Deze week heb ik mijn eerste bijeenkomst gehad met de voorbereidingscommissie Kweektuin. Leuke club en ik voelde me welkom. Maar wat een hoop nieuwe informatie en ook onderwerpen waar ik nog maar bar weinig van af weet. Ik heb ’s nachts van alles verwerkt en heb veel liggen woelen en malen. Het voelt als een nieuwe baan, daar kan je de eerste twee weken ook zo onrustig van zijn omdat je alles wilt plaatsen en onthouden. Neemt niet weg dat ik er ook blij van werd. Het voelt goed daar!  En ik denk dat ik echt een toegevoegde waarde kan hebben. Ik wil me bezig houden met plannen om ondernemers aan te trekken voor de kas,  voorstellen schrijven voor financiering van een aantal projecten en ondersteuning bij een voortgangsnotitie.

Inmiddels heb ik ook al aardig wat uurtjes besteed aan netwerken en dat loont ook echt de moeite. Je kunt heel hard werken aan je Linkedin profiel of vacature sites bekijken maar de kans dat je dan snel een persoonlijk gesprek hebt is klein. Ik doe het anders. Aan ondernemers heb ik ook vaak het advies gegeven om alleen naar die netwerkbijeenkomsten te gaan die qua sfeer en mensen bij je passen. Vraag een collega-ondernemer of je een keer mee mag. Warme introductie noem je dat en dat werkt veel fijner dan zo maar iemand opbellen. En de kans is veel groter dat je ook iemand treft waar je iets voor kan betekenen of vice versa. Niet voor ijskoude sales misschien maar wel als je iets wilt leren of zakelijke partners zoekt.
Zo doe ik dat nu ook. Ik heb aan mijn collega's, vrienden en buren verteld wat ik ongeveer wil en zoek en hen naar zinvolle contacten gevraagd. En dat werkt goed. Ik laat de tipgever ook weten wat ik aan het gesprek had omdat het gewoon leuk is om dat terug te krijgen als je iemand op weg helpt. Vandaar ook de bedankjes onderaan deze blogs. Ik vind het tof dat mensen met me meedenken. 
Zo ben in contact gekomen met hele leuke mensen uit het Haarlemse netwerk. In 1 week tijd ontmoet ik 2 Haarlemmers die me op weg kunnen helpen bij de realisatie van mijn droom. Angelina werkt als communicatie adviseur voor Gemeente Haarlem en Nicole werkt als communicatie adviseur voor Crem en doet daarnaast ook communicatiewerk voor Haarlemse initiatieven. Via hen krijg ik nuttige tips over mensen, locaties en bijeenkomsten die ik nog niet kende (Seinwezen) en naast alle nuttige info zijn het vooral twee hele leuke gesprekken. T mooiste vind ik dat ik de ander ook wat te vertellen heb en mijn netwerk weer in kan zetten. Ik leer ze kennen via een vriendin en een collega en ze blijken allebei buren te zijn. Variërend van 4 tot 7 huizen verderop.  Hoe bijzonder is dat? Ik krijg een dikke glimlach door de toevalligheden die daarbij spelen. Het is alsof ik dan even een glimpje zie van de schoonheid en complexiteit van ons aardse systeem. Alsof dingen zo moesten zijn, alsof het voor een deel vooropgezet is. Het maakt dat ik me nog meer thuis voel in de buurt (nog meer leuke mensen dan ik dacht) en vertrouwen krijg in wat ik doe.
 
--------------------------------------------------------------------------------------------------
Brenda, Janny, Angelina en Nicole, bedankt!

20 juli 2014

9) Wil jij de WW in?

Maart -4
 
Deze week ben ik naar een bijeenkomst geweest in Amsterdam voor duurzame ondernemers (Dora Netwerk). Dat was een goede zet. Bij binnenkomst trof ik al twee bestuursleden die beide uit Haarlem komen en het project Kweektuin herkende. Ik kreeg een warm welkom. Lekker zeg!

Diegene die me de tip had gegeven voor de bijeenkomst was er ook. Ik heb wat andere mensen ontmoet en ben me er nu bewust van wat er op zo’n moment in mijn hoofd afspeelt. Het lijkt of een grote mierenhoop. Ik zie alleen maar mieren in en uit gaan, sommige met bagage, andere leeg, sommige botsen bijna tegen elkaar. Dat is wat ik met informatie doe. Ik filter wat iemand zegt (of juist niet zegt) en leg dat in mijn mierenhoop in afwachting of er iets zinvols bij komt. Kan ik koppelen of verbinden? Ken ik dit al en waar lijkt het op?

Zo probeer ik een ander steeds verder te helpen en ondanks dat dit voor mij een compleet nieuw netwerk is, lukt me nu al. Ik ontmoet inspirerende de mensen die bezig zijn om Amsterdam ook een stukje groener en bewuster te maken en dat geeft energie. Er is een gastspreker van One Planet Crowd over verschillende vormen van crowfunding en wat ik hoor is ook toepasbaar op projecten van de Kweektuin. Verder spreek ik een aantal mensen waaronder Karin van The Good Family die allerlei leuke dingen doen rondom een duurzame levenstijl gericht op gezinnen. Ook leuk om in mijn buurt en de Kweektuin te introduceren. Met Faridah praat ik over de ontwikkelingen rondom de Kweektuin. Ik merk aan haar dat het gebied bij veel mensen een bijzondere plekje heeft en dat er ook verwachtingen zijn. En daar werk ik nu zelf ook aan mee en dat geeft me een trots gevoel.
Zo'n avondje kan ik je aanraden, of je nou ondernemer bent of niet. Het is erg leuk om kennis te maken met allerlei initiatieven van ondernemende mensen. Je doet zelf inspiratie op en vergroot je blikveld van "wat er allemaal al is".

Als we later met zn drieën naar huis treinen en ik vertel over mijn plan om mijn baan op te zeggen dan ontvang ik een bezorgd advies om dat vooral niet te doen. Ik kan me beter laten ontslaan. Dan hou ik het recht op de WW.

Huh? Dat gaat niet goed in mijn hoofd. Is so not me.  Je laten ontslaan? Hoe doe je dat dan? Ga je dan ineens enorm beroerd werk afleveren en je als een heks gedragen? Mooi dat sociale stelsel in Nederland maar ieder zelfstandig mens is toch vooral zelf verantwoordelijk voor zijn of haar leven en inkomen?
Ik realiseer me dat het voor veel mensen niet zo werkt. Ben je niet meer happy in je werk en kun je niet direct iets nieuws vinden, dan is ontslag nemen wel een heel groot ding en is de WW misschien wel aantrekkelijk. Of misschien blijf je wel met tegenzin heel lang in een functie hangen tot je werkgever er schoon genoeg van heeft. Het doet me ook beseffen dat ik dit soort opmerkingen vaker zal krijgen en dat het prima is. Ik trek mijn plan, jij het jouwe.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------
Luuk Rensen, bedankt voor de DORA-tip. Lody en Faridah, bedankt voor het warme welkom en de inspirerende opzet van de avond.
 

14 juli 2014

8) Wat zand allemaal teweeg kan brengen


Maart-3

Het is een lekkere warme dag. Een goed moment om de zandbak te vullen. Dus fietsen we naar de bouwmarkt om een paar kilo te halen. Terug valt t fietsen me aardig tegen. Een bakfiets met twee kids voelt toch anders als er 3 zakken zand bij liggen van 25 kg per stuk. Thuis blijkt dat ik veel te veel heb dus laat ik een zak liggen voor de buren die hetzelfde van plan zijn.  Binnen no time zit de tuin vol met 5 kinderen waarvan er 2 van mezelf. Een zandbak is een ideale manier voor kinderen om in elkaars nabijheid te zijn terwijl iedereen z’n eigen ding doet. De een maakt taartjes, de ander schept het er vooral uit of laat het door zn handen glijden en de volgende maakt van de tuin een restaurant waar je naast zandtaartjes ook tosti’s, koffie, ijs en spulletjes kan kopen. We hebben een zandtafel van 50 x 50 cm en blijkbaar is dat genoeg. Leuk dat de buurtkinderen er ook meteen op af komen.

Zittend op de drempel van de tuindeuren denk even terug aan een bijeenkomst van een paar weken geleden. Toen was ik vanuit mijn werk bij de netwerkbijeenkomst van de Utrechtse Ondernemers Academie. Het thema was deeleconomie. Pieter van de Glind van ShareNl één van de sprekers. Hij gaf een presentatie over de meest succesvolle voorbeelden van deeleconomie van dit moment. Ik kende een paar voorbeelden maar die avond zag ik het verband pas en de kansen die er zijn. En de aansluiting met mijn eigen dromen en toekomstbeelden. In de kern gaat deeleconomie over “gebruik en toegang tot” in plaats van “bezit”. Je hoeft (thuis) geen zandbak te hebben, als je er maar mee kunt spelen (in de buurt). Je hoeft geen auto te hebben, als je hem maar kunt gebruiken wanneer nodig. Er zijn hele toffe en succesvolle voorbeelden die wereldwijd explosief groeien in aantal deelnemers en gebruikers. (www.sharenl.nl 
Het radartje gaat verder in mijn hoofd. Ik denk weer aan de leegstand van enorm veel gebouwen op bepaalde tijdstippen van de week. En de kansen die er zijn om dat te verbinden met partijen die behoefte hebben aan ruimte. Bij mijn basistraining voor Lean Six Sigma heb ik geleerd dat onbenutte capaciteit verlies is. Stel nou dat overheden hun gemeentehuizen op die tijden beschikbaar stellen aan verenigingen en buurtinitiatieven om te vergaderen? En stel nou dat je daar ook kennis en faciliteiten aan toevoegt wat toch al bekend en beschikbaar is. Zou je die mensen dan faciliteren en wat levert je dat als overheid dan op? Ik zie al wat beren op de weg aan komen lopen en daar heb ik ook wel wat voer voor.  Wat als je bij Lean trajecten ook de vraag meeneemt of je de onbenutte capaciteit (personeel, materiaal) ook in kunt zetten voor anderen? Ik besluit een mailtje te sturen naar het team wat op mijn werk Lean trajecten uitvoert en dan zien we wel of ze dat aandurven. En misschien ook nog een keer met die mannen van ShareNL om tafel.
Terwijl de kinderen zich in de tuin nog steeds vermaken gaat de telefoon. Het is een lid van de voorbereidingscommissie van de Kweektuin. Ze willen me graag bij  de commissie om aan de slag te gaan met de verbinding tussen verschillende onderdelen. En ze vraagt me of ik bij de eerstvolgende vergadering aan wil geven hoeveel tijd ik beschikbaar heb en waar ik op in wil zetten want het is vrijwillige. Ik ben blij en vind het superleuk. Ik ben pas twee weken echt actief bezig met mijn droom en ga nu aan de slag bij een project  op nog 400 meter van mijn huis. Een plan wat volgens mij heel kansrijk is en waar veel mensen warm voor lopen. Hoe gaaf is dat?

---------------------------------------------------------------------------------------------------------
Voorbereidingscommissie Haarlemmer Kweektuin; Bedankt voor het vertrouwen. En de UOA voor een boeiende avond.