30 juni 2014

4) Geduld is nog niet zo makkelijk

Eind februari

Ik besloot nog iets aan te pakken. Ik volgde al een tijdje Bewust Haarlem, een netwerk van ruim 200 bewuste ondernemers die elkaar ook regelmatig ontmoeten. Op hun site staat een tekst over de wens voor een toekomstige locatie waar meerdere ondernemers samen kunnen werken. Het sluit aan bij mijn droom en ik heb de coördinator een mail verstuurd met de vraag of hij een kop koffie met me wilde drinken om er over door te praten. En hij zei ja!

Dat voelde lekker, ik merkte dat er iets in beweging kwam en ik kreeg er energie van. Binnen een week spraken we af voor koffie. Het was een leuk en boeiend gesprek. Tino vertelde wat over zijn achtergrond en de basis van Bewust Haarlem. Ik vertelde over mijn achtergrond en dromen. Ik vroeg hem of ik iets voor Bewust Haarlem kon doen. Het was even stil en hij zei dat hij het niet zo goed wist, nog niet kon plaatsen of ik daar wel paste. Hij stelde voor dat ik gewoon eens naar de bijeenkomsten zou komen. Hij gaf wat tips en ideetjes en vroeg me of ik bekend was met de plannen van de Stadskweektuin. Dat ben ik deels omdat ik twee jaar geleden online heb gestemd tijdens een participatieproces over de toekomst van de Kweektuin. Ik kom er regelmatig met de kinderen maar heb geen idee dat er nieuwe ontwikkelingen zijn.

Toen ik naar huis fietste nam ik het mezelf kwalijk dat ik te gretig was. Ik heb zoveel zin om aan iets nieuws te beginnen dat het ook meteen raak moet zijn. Geduld is niet mijn sterkste kant. En gelukkig voelde Tino dat aan. Dit is pas het eerste gesprekje. Laat ik eerst maar eens rustig verder kijken en een keer een netwerkbijeenkomst bijwonen.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Dankjewel Tino van Opheusden, oprichter van Bewust Haarlem

27 juni 2014

3) Dromen die al eerder begonnen

Even terug naar januari 2014

Misschien herken je het wel, zo’n dingetje in je achterhoofd wat er wel is maar je nog niet kunt duiden. Zo’n zaadje wat nog moet ontkiemen. Je weet dat er een keer iets komt of gaat gebeuren maar hoe of wat weet je nog niet.
Dat is soms heel irritant, zeker voor iemand zoals ik die graag zelf controle wil hebben. In de afgelopen paar jaar had ik vaak het gevoel dat er qua werk iets zou gaan veranderen maar ik kon mijn vinger er niet op leggen. Ik had en heb het naar mijn zin in mijn baan. Er zitten veel elementen in waar ik voldoening uit haal, waar ik goed in ben. En toch mis ik nog iets. Daarom heb ik de afgelopen jaren ook nieuwe dingen uitgeprobeerd zoals een voorbereidende studie op werken in het onderwijs en ook gesolliciteerd. Maar het was het net niet. Ik kreeg steeds het gevoel dat ik nog moest wachten, dat het nog niet zover was. Zoals ik al schreef; heel irritant want het liefste heb ik een kant en klaar antwoord. Nu was ik echt zoekende.

Ik bleef ook dromen, dromen over dingen die ik leuk vind, dingen die ik graag zou willen doen. Dromen over ideeën, kwaliteiten, ideaalplaatjes. t waren flarden, die ik dan vervolgens ook weer af serveerde met allerlei argumenten en kritische kanttekeningen. Ik vind de horeca leuk (stemmetje: ik wil niet elke avond of het hele weekend werken), ik wil wel als spreker aan de slag  om een groot publiek kennis te laten maken met een nieuwe vorm van samenleven (stemmetje: alsof iemand op mij zit te wachten), ik wil aan de slag met studenten, ondernemers en buurtbewoners in een oud pand waar allerlei functies samenkomen (stemmetje: ik heb geen vastgoed en dat krijg ik nooit financieel rond). 

Vanaf september 2013 volgde ik maandelijks de NLP Master opleiding. Naast veel communicatie- en gesprekstechnieken is er ook aandacht voor je persoonlijkheid. Onder andere: ”wie ben je, hoe kom je over en wat drijft je”. Als je bewust bent van die zaken kun je nog beter in contact zijn met een ander.  In een van de laatste trainingsdagen in januari deden we een oefening om helder te krijgen wat je nog nodig hebt om een bepaalde ambitie of wens uit te voeren. Ik heb toen mijn droom als ambitie genomen en even alle kritische stemmetjes tot zwijgen gebracht. En het grappige was dat ik een ingeving kreeg die niets aan duidelijkheid te wensen overliet. Ik zag het woord SAMEN in koeienletters voor me.

Ik moest er heel hard om lachen. Samen dingen doen is een basisbeginsel in mijn manier van werken. Ik doe heel graag dingen samen, ik geloof dat je samen veel meer kunt en toch… als ik mijn droom droom doe ik dat altijd alleen, in mijn eentje, in mijn hoofd, zonder het te delen, zonder het te vertellen, zonder hulp te vragen... Hoe samen is dat?

Ineens veranderde het hele plaatje in mijn hoofd….stel dat ik het inderdaad samen zou kunnen doen? Wat zou er dan allemaal mogelijk zijn?

Die dag was voor mij al geslaagd. Ik kon niet wachten tot ik thuis was en ben meteen mijn droom uit gaan schrijven. Ik herinnerde me een gesprek met Paul Niezen wat ik kort ervoor had gehad over Kultlab. Ik schreef een klein artikel voor een Ondernemersmagazine en vroeg Paul en Sijmen hoe ze ervoor zorgde dat hun ideeën uitkwamen. Of ze niet bang waren dat een ander ermee vandoor zou gaan (iets wat veel ondernemers denken).
Paul zei: als je het van de daken schreeuwt, dan claim je het. Ongeacht of het lukt. Hij noemde als voorbeeld het concept van een cultureel laagdrempelig food festival. (en zie daar het mega succes van Lepeltje Lepeltje zo'n 4 maanden later, juni 2014)

Die opmerking bleef bij me hangen en dagen erna nam ik een besluit. Als ik mijn droom een kans wilde geven dan was de eerste stap om te gaan delen. Dus heb ik familie en goede vrienden een mail gestuurd met mijn droom en hen om feedback gevraagd. Wat zouden ze zeggen, zouden ze me voor gek verklaren, zou ik een aai over mijn bol krijgen met de opmerking om vooral te blijven dromen?
T was spannend en toch….toen ik de eerste reactie in mijn mail opende wist ik dat mijn onzekerheid volkomen onterecht was. Deze mensen geloven in me, houden van me. Natuurlijk hebben ze feedback en kritische vragen maar steunen doen ze me zeker. Die mailtjes heb ik bewaard….wat heerlijk om te lezen dat andere mensen ook blij worden van mijn dromen....
 
Wil je mijn droom lezen? Ga dan naar de pagina Dromen
------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Met dank aan: mezelf! en Mind Academy en Paul Niezen en Sijmen Stronks van Kultlab

24 juni 2014

2) Ontslag nog geen optie? Wees creatief!

17 maart

Het is maandagmiddag. Ik werk bij mijn man op kantoor. Daar is nu niemand terwijl opa en oma thuis oppassen op onze kinderen. Ik werk wat mailtjes weg en begin aan een brief. Mijn man komt later binnenlopen en we kletsen even. Ik zeg dat ik geen zin heb om morgen aan de slag te gaan en hij zegt tegen me dat ik allang weet wat ik moet doen. Ja, dat weet ik wel, ik wil met mijn droom aan de slag en iets houdt me tegen. Als hij weggaat, stelt hij voor dat ik NU mijn ontslag aanvraag. Dat gaat me te ver. Ik reken mijn verlof uit en zie dat ik een aantal dagen vrij kan nemen. Als ik dat nou eens verspreid opneem…

Even later rond ik het mailtje aan mijn leidinggevende af en druk op verzend. Binnen een kwartier heb ik een reactie. Als ik nog laat weten welke werkzaamheden overgenomen moeten worden, kan ik in overleg de komende 3 a 4 weken de ruimte nemen om concreet aan de slag te gaan met mijn netwerk in Haarlem.

Is het zo makkelijk?

Ik ben blij met de reactie en als ik om half 6 richting huis fiets stel ik me voor dat ik voortaan altijd op de fiets naar mijn werk kan. Geen treinreizen meer van 1 uur enkele reis. Dat zorgt voor een dikke glimlach op mijn gezicht. Dit is een goede stap!

De volgende twee dagen heb ik weer veel vaker een dikke glimlach. Mijn leidinggevende geeft me de ruimte om de komende weken aan de slag te gaan met mijn plannen en denkt mee over vervanging. Ik stuur de afdeling een mail met mijn nieuwe voornemen en ik krijg lieve en leuke reacties en meteen wat tips en namen van mensen die ik zeker moet benaderen. Als ik daarna andere mensen vraag om een aanbeveling te schrijven op LinkedIn groeit mijn zelfvertrouwen helemaal tot het plafond. Hoe leuk is het om complimenten te lezen die over jou gaan? Mijn tip bij een offday: lees je aanbevelingen op LinkedIn eens door.

Dit is toch geven en nemen? Iets waar ik ook al zo lang iets mee wil doen? Nou ik heb nog wel wat te leren hoor. Waar ik altijd makkelijk klaar sta voor een ander en graag mensen verder help, ervaar ik nu de andere kant. Heerlijk gevoel dat anderen voor mij aan de slag gaan en iets voor me willen doen. Zomaar met namen van mensen komen die heel waardevol voor mij kunnen zijn. Zo werkt dat dus!

It’s true. Als je doet wat je deed, krijg je wat je altijd kreeg. Doe je iets anders dan  veroorzaak je een nieuwe stroom. Ik ben er nu al blij mee!
-------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
 Tom en  Jeroen de Boer  , dankjewel!

23 juni 2014

1) Durf jij ontslag te nemen om je hart te volgen?

11 maart
Toen ik bij Moniek aan tafel schoof moest ik al lachen om mezelf. Kwam ik nou een loopbaanadviseur om toestemming vragen om ontslag aan te nemen? Eigenlijk wist ik allang wat ik moest doen en toch zat ik hier.

Moniek ken ik al een aantal jaren. Het is prettig om collega’s te hebben die je af en toe op kunt zoeken als je even een spiegel nodig hebt, even wilt reflecteren. Moniek werkt maar twee dagen voor mijn werkgever en doet daarnaast ook andere klussen. Die afwisseling komt haar betrokkenheid alleen maar ten goede lijkt het. Ik vind haar geïnteresseerd en vind het knap dat ze zo terug kan halen waar we de vorige over spraken. Lekker vertrouwd voor mij.

Ik vertel haar dat ik al een tijd toe ben aan een andere werkomgeving, aan nieuwe energie en andere mensen. Ik vertel haar ook dat ik mijn ontslagbrief al geschreven heb en daar heel blij van werd. (niet verstuurd trouwens) Bij de overheid moet je ontslag aanvragen, dat moeten ze je verlenen. Al heb ik nog nooit meegemaakt dat het iemand geweigerd werd. Beetje vreemd dus. Alsof je tegen iemand zegt: ooh, dus u wilt ergens anders gaan werken? Nou dat zien wij helemaal niet zitten, u blijft lekker bij ons werken.

Ik vertel Moniek over mijn dromen. Dat ik zo graag aan de slag wil met projecten voor een betere wereld. Dat ik duurzaamheid en bewustwording wil combineren met praktische zaken zoals multifunctioneel gebruik van ruimte en locaties. Waar verschillende doelgroepen elkaar afwisselen, waar bewoners en ondernemers ruimte krijgen om dingen uit te proberen.  Dat ik een combinatie zoek van geven en nemen zonder de tussenkomst van geld. Dat ik wil verbinden en dat er allerlei ideeën opborrelen voor activiteiten als ik verschillende organisaties bij elkaar plaats....

Terwijl ik vertel wat mijn plannen zijn en waar ik echt blij van wordt, realiseer ik me dat het vooral mijn eigen onzekerheid is waarom ik niet tot een besluit kom. Het voelt allemaal goed, ik kan het zelfs voor me zien en dan ineens is er zo’n klein stemmetje die vraagt of ik het me niet verbeeld, die wil weten wat ik ga doen als het allemaal anders gaat, die gaat zitten zeveren over geld enzo.

Moniek heeft er wel vertrouwen in, die wordt blij van mijn energie en ideeën en stelt een eenvoudige vraag. Stel dat je ontslag neemt en het na 4 maanden anders is gelopen dan jij voor ogen hebt. Wat doe je dan? Dan zie ik je voor the time being ook bij een strandtent of bij Bakkerij Bart werken.

En daar heeft ze helemaal gelijk in, ik zou het zo doen. Met plezier.

Ons gereserveerde uur is nog lang niet om maar ik weet wat me te doen staat. Het is tijd voor actie…
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Moniek van Laarhoven  Dankjewel!