30 juli 2014

13) Wat is de juiste koers? Dat ligt aan je doel!

April-4

Maandag begon als een normale maandag. Kinderen vroeg wakker, samen ontbijten en dan aan het werk. Ik ben nog even met mijn man mee geweest naar zijn kantoor voor wat administratie en toen door naar Amersfoort. ’s Middags zat ik met mijn leidinggevende aan tafel. Het ging over werk en een plan van aanpak wat ik aan het schrijven ben om digitale dienstverlening aan ondernemers meer prioriteit te geven. Daarna vroeg hij of ik nog wat wilde bespreken.
Ja, dat wilde ik zeker. Ik leg aan hem voor dat ik heb besloten om zelf aan het roer te staan en dat ik daarom tot september nog maar 15 uur wil werken en vanaf 1 sept ontslag neem. Ik werk dan 1 dag op kantoor en een aantal uren thuis. Zo hou ik ook ruimte om ook op die dagen nog iets van netwerken in te plannen en bespaar ik reistijd. In de zomer ben ik flexibel want veel collega’s gaan met vakantie maar ik niet.

Zoooo….dat is eruit….!          

Mijn leidinggevende stemt in en verteld me dat hij het een dapper besluit vind. We moeten het nog even voorleggen aan P&O maar dat komt vast wel goed. Ik moet het zelf nog even laten landen en realiseer me nog niet echt wat ik nu heb gedaan.

15 uur later ontvang ik een mailtje van P&O. Mijn verzoek is duidelijk en goedgekeurd. Ze maken het formeel in orde en ik ontvang daar nog een brief over.

Het is een feit…ik neem ontslag!!
Na 3 functies en na 12 jaar werken voor Gemeente Amersfoort ga ik een andere koers varen. In een tijd die veel mensen nog steeds vaak crisis noemen en die andere mensen betitelen als een nieuw tijdperk. Ik ga voor dat laatste… en in dat tijdperk ga ik een verschil maken.

Hoe en wat, in welke vorm en wel of niet in dienstverband of als ondernemer….. ik weet het nog niet, ik doe het vooral als mezelf!
-------------------------------------------------------------------------
Bri bedankt, ik ben trots op je!😊
 

27 juli 2014

12) Ben jij altijd open en eerlijk?

April-3

Na de vergadering bij de Kweektuin wordt duidelijk dat het nog wel even kan duren voor we echt concrete stappen kunnen zetten. We gaan in volle vaart aan de slag met een voortgangsrapportage die we met de gemeente gaan bespreken. Ik heb duidelijk aangegeven dat ik helder wil zijn over mijn ambities. Ik zet me vrijwillig in voor de commissie en het plan omdat ik erin geloof en me helemaal kan vinden in de doelstellingen. Daar wil ik mijn financiële ervaring en projectervaring graag voor inzetten. En ik ben ook op zoek naar een coördinerende functie waarin ik ondernemers, onderwijs en andere partijen kan verbinden. Waar we samen werken aan een betere wereld.
Het is de commissie duidelijk en we spreken af dat ik het aangeef als er iets zakelijk voorbij komt waar ik me graag aan wil binden. Dan kunnen we dan bekijken hoe dat zich verhoud tot mijn vrijwillige inzet. Er zijn meer mensen die er net als ik inzitten en ergens is dat ook de dagelijkse realiteit. Je kunt alleen maar een nieuwe samenleving creëren, een participatie samenleving als je accepteert dat mensen die zich vrijwillig inzetten ook andere rollen hebben op andere momenten in hun leven. Je kunt iets voor een ander betekenen als je ook voor jezelf zorgt. Iemand die een speeltuintje schoon houdt doet dat misschien omdat hij vegen leuk vind maar ook omdat zijn kind van 2 daar speelt. Iemand die een bestuursfunctie heeft bij een Rotary doet dat omdat hij achter de doelstellingen staat en ook omdat het netwerk hem misschien wel werk oplevert. Het gaat om integer en open handelen, eerlijk zijn over je motieven en daarnaar handelen. Misschien soms een beetje moeilijk om jezelf zo kwetsbaar op te stellen maar we hebben het wel nodig.
Ik ben integer en oprecht en door deze nieuwe wending in mijn leven ga ik mezelf ineens strategische vragen stellen of het wel slim is om alles zo open te vertellen en of ik mezelf dan niet dwarsboom.  Eigenlijk wil ik die discussie met mezelf helemaal niet. Ik wil vanuit mijn gevoel en mijn intenties blijven handelen en geloof in een goede afloop. Dus dat is wat ik doe.

Mijn man en ik hebben deze week ook een avond uitgetrokken om onze financiën op een rij te zetten. Alle uitgaven en verplichtingen op een rij en meteen een pakket klaar gemaakt voor de boekhouder die de aangifte gaat maken. We kwamen tot de conclusie dat we het met minder geld kunnen doen. Dat wisten we al maar dat werd nu ineens heel duidelijk. We hebben meer betaald en opzij gezet de afgelopen twee jaar dan we zelf besefte en dat voelde enorm goed. Op Koningsavond zijn we uit eten geweest. Een spontane actie die heel goed uitpakte. We hebben gedagdroomd over mijn plannen en ambities en Tom stelt me voor dat ik ontslag ga nemen, per 1 augustus. Ik kon me er helemaal in vinden en zag het al voor me. Ik stapte lyrisch, vol goede moed (of wijn)  mijn bed in.
Maar de volgende dag was dat anders. De hele ochtend bleef er een steen op mijn maag liggen. Ik merkte dat die steen al weken aanwezig was. Steeds lag die daar een paar uur op mijn maag te drukken. Ik vroeg mezelf af of het een geld kwestie was maar kwam al snel tot de conclusie dat het iets heel anders is. Het is pure onzekerheid. Ik ben bang om te falen, bang dat mensen merken dat ik eigenlijk niets kan, bang dat ik zakelijk misluk.

Dit is nieuw voor me. Mijn hele werkende leven ging over rozen, een zondagskind. Ik heb nooit zonder werk gezeten, rolde van de ene baan in de andere, had altijd mensen om me heen die in me geloofde en me wilde hebben. En nu? Nu zou ik dan uit eigen beweging mijn baan opzeggen! En stel nou dat het niet lukt! Wat doe ik dan?
Zondagavond heb ik een oefening gedaan om erachter te komen wat een zuivere keuze is. Zulke oefeningen ben ik gaan doen door de NLP opleidingen die ik heb gevolgd en ze helpen me echt als ik het even intuïtief niet weet of omdat er teveel gedachten zijn die mijn gevoel vertroebelen. Of als je iets heel graag wilt maar t voelt niet goed zonder dat je t kan verklaren. Het werkt als volgt; je stelt een gesloten vraag die met ja of nee beantwoord kan worden. Dan leg je een blaadje neer met JA en een blaadje neer met NEE. Neem de vraag in je hoofd en ga op één van de blaadjes staan en voel wat er gebeurd. Je neemt hoe dan ook iets waar. Een gedachte, een gevoel, een beleving. Neem je helemaal niets waar, dan is dat wat je waarneemt. Misschien moet je de vraag anders formuleren, dat weet je zelf het beste. Dat doe je ook bij beide antwoorden en zo weet je wat het juiste antwoord is voor jou. Hokus pokus of zweverig? Vind ik niet. Ik vertrouw hier feilloos op omdat ik zelf wel weet of ik iets met mijn gedachten afdwing of dat het spontaan komt.

Mijn vraag ging over ontslag nemen en het antwoord lees je in mijn volgende blog.
------------------------------------------------------------------------------------------------------
Tom, bedankt dat je zoveel vertrouwen in me hebt en me elke keer weer helpt om op koers te blijven.
 

24 juli 2014

11) Hoe ga jij met onzekerheden om?

April-2

Ik ben lekker bezig al zeg ik het zelf. Elke week probeer ik ergens te flexwerken zodat ik Haarlem beter leer kennen en mijn netwerk vergroot. Ik heb aardig wat te doen voor de Kweektuin en stop daar heel wat uren in. Ik krijg steeds meer bewondering voor het hele plan en vind het heel leuk om er in dit stadium deel van uit te maken.
Deze week had ik een kennismakingsgesprek bij gemeente Haarlem. Ik heb de afdeling economie laten weten dat ik op zoek ben naar een nieuw netwerk. En dat ik benieuwd ben naar de plannen van EZ rondom duurzaam ondernemen en dat ik ook beschikbaar ben voor banenruil of projectmatig werken. Er zijn binnen de overheid nu weinig vacatures maar er zijn wel samenwerkingsregelingen om de mobiliteit binnen de overheid op gang te houden en om de kennis en inzetbaarheid te vergroten. Overheidspersoneel kan inschrijven op kortlopende klussen of projecten.  Sluit je profiel aan bij de klus en past het bij beide organisaties dan kan het. Het lijkt mij super als ik op deze manier een overstap kan maken. Dan heb ik nog wat zekerheid en kan ik toch in Haarlem werken.

Helaas gaat de afspraak niet door, terwijl ik zit te wachten,  komt er een spoedoverleg tussen en haar assistent stelt een nieuwe datum voor. Na 20 minuten fiets ik weer naar huis.
Ik baal. Hoewel alles open stond, had ik bepaalde verwachtingen of hoop en ik merk nu dat ik geduld moet hebben. De volgende afspraak is pas over 3 weken. Ik merk ook dat ik ergens wel graag van de ene in de andere baan wil stappen. Toch weer die "zekerheid".

Vaak gaat t super, dan voel ik de energie, heb ik vertrouwen in alles wat er komen gaat en kijk ik met verlangen naar nieuwe ontwikkelingen. Ik merk dat de nieuwe dingen die ik oppak in Haarlem mij ook weer energie geven in mijn werk voor Amersfoort. Ik kan weer fris tegen dingen aankijken en dat geeft ook weer nieuwe gezichtspunten bij vertrouwde onderwerpen.

Maar er is ook een andere kant.. als ik op mijn werk een gesprekje heb met mijn leidinggevende geef ik aan dat ik moeite heb met de onduidelijkheid die ik nu zelf gecreëerd heb. Ik sta met twee benen in twee verschillende dingen en in mijn hoofd zorgt dat voor splitsing, twijfel en loyaliteitsconflicten. Klinkt allemaal heel groot, is niet wereldschokkend en ….ik heb er wel last van. Ik wil een keuze maken, een einddoel hebben, ontslag nemen maar iets houdt me tegen.. ik durf niet. Gelukkig is mijn leidinggevende een stuk nuchterder dan ik. Hij geeft me ruimte met een kader. Over twee weken praten we verder. Daar kan ik wat mee, hij legt er geen druk op en ik besef dat ik vooral mijn eigen interne battle aan het strijden ben.
-------------------------------------------------------------------------------------------------
Bedankt Jorien Kaper, omdat onze afspraak niet door ging, heb ik weer wat over mezelf geleerd. 

22 juli 2014

10) Een goed netwerk zit dichterbij dan je denkt

april-1

Deze week heb ik mijn eerste bijeenkomst gehad met de voorbereidingscommissie Kweektuin. Leuke club en ik voelde me welkom. Maar wat een hoop nieuwe informatie en ook onderwerpen waar ik nog maar bar weinig van af weet. Ik heb ’s nachts van alles verwerkt en heb veel liggen woelen en malen. Het voelt als een nieuwe baan, daar kan je de eerste twee weken ook zo onrustig van zijn omdat je alles wilt plaatsen en onthouden. Neemt niet weg dat ik er ook blij van werd. Het voelt goed daar!  En ik denk dat ik echt een toegevoegde waarde kan hebben. Ik wil me bezig houden met plannen om ondernemers aan te trekken voor de kas,  voorstellen schrijven voor financiering van een aantal projecten en ondersteuning bij een voortgangsnotitie.

Inmiddels heb ik ook al aardig wat uurtjes besteed aan netwerken en dat loont ook echt de moeite. Je kunt heel hard werken aan je Linkedin profiel of vacature sites bekijken maar de kans dat je dan snel een persoonlijk gesprek hebt is klein. Ik doe het anders. Aan ondernemers heb ik ook vaak het advies gegeven om alleen naar die netwerkbijeenkomsten te gaan die qua sfeer en mensen bij je passen. Vraag een collega-ondernemer of je een keer mee mag. Warme introductie noem je dat en dat werkt veel fijner dan zo maar iemand opbellen. En de kans is veel groter dat je ook iemand treft waar je iets voor kan betekenen of vice versa. Niet voor ijskoude sales misschien maar wel als je iets wilt leren of zakelijke partners zoekt.
Zo doe ik dat nu ook. Ik heb aan mijn collega's, vrienden en buren verteld wat ik ongeveer wil en zoek en hen naar zinvolle contacten gevraagd. En dat werkt goed. Ik laat de tipgever ook weten wat ik aan het gesprek had omdat het gewoon leuk is om dat terug te krijgen als je iemand op weg helpt. Vandaar ook de bedankjes onderaan deze blogs. Ik vind het tof dat mensen met me meedenken. 
Zo ben in contact gekomen met hele leuke mensen uit het Haarlemse netwerk. In 1 week tijd ontmoet ik 2 Haarlemmers die me op weg kunnen helpen bij de realisatie van mijn droom. Angelina werkt als communicatie adviseur voor Gemeente Haarlem en Nicole werkt als communicatie adviseur voor Crem en doet daarnaast ook communicatiewerk voor Haarlemse initiatieven. Via hen krijg ik nuttige tips over mensen, locaties en bijeenkomsten die ik nog niet kende (Seinwezen) en naast alle nuttige info zijn het vooral twee hele leuke gesprekken. T mooiste vind ik dat ik de ander ook wat te vertellen heb en mijn netwerk weer in kan zetten. Ik leer ze kennen via een vriendin en een collega en ze blijken allebei buren te zijn. Variërend van 4 tot 7 huizen verderop.  Hoe bijzonder is dat? Ik krijg een dikke glimlach door de toevalligheden die daarbij spelen. Het is alsof ik dan even een glimpje zie van de schoonheid en complexiteit van ons aardse systeem. Alsof dingen zo moesten zijn, alsof het voor een deel vooropgezet is. Het maakt dat ik me nog meer thuis voel in de buurt (nog meer leuke mensen dan ik dacht) en vertrouwen krijg in wat ik doe.
 
--------------------------------------------------------------------------------------------------
Brenda, Janny, Angelina en Nicole, bedankt!

20 juli 2014

9) Wil jij de WW in?

Maart -4
 
Deze week ben ik naar een bijeenkomst geweest in Amsterdam voor duurzame ondernemers (Dora Netwerk). Dat was een goede zet. Bij binnenkomst trof ik al twee bestuursleden die beide uit Haarlem komen en het project Kweektuin herkende. Ik kreeg een warm welkom. Lekker zeg!

Diegene die me de tip had gegeven voor de bijeenkomst was er ook. Ik heb wat andere mensen ontmoet en ben me er nu bewust van wat er op zo’n moment in mijn hoofd afspeelt. Het lijkt of een grote mierenhoop. Ik zie alleen maar mieren in en uit gaan, sommige met bagage, andere leeg, sommige botsen bijna tegen elkaar. Dat is wat ik met informatie doe. Ik filter wat iemand zegt (of juist niet zegt) en leg dat in mijn mierenhoop in afwachting of er iets zinvols bij komt. Kan ik koppelen of verbinden? Ken ik dit al en waar lijkt het op?

Zo probeer ik een ander steeds verder te helpen en ondanks dat dit voor mij een compleet nieuw netwerk is, lukt me nu al. Ik ontmoet inspirerende de mensen die bezig zijn om Amsterdam ook een stukje groener en bewuster te maken en dat geeft energie. Er is een gastspreker van One Planet Crowd over verschillende vormen van crowfunding en wat ik hoor is ook toepasbaar op projecten van de Kweektuin. Verder spreek ik een aantal mensen waaronder Karin van The Good Family die allerlei leuke dingen doen rondom een duurzame levenstijl gericht op gezinnen. Ook leuk om in mijn buurt en de Kweektuin te introduceren. Met Faridah praat ik over de ontwikkelingen rondom de Kweektuin. Ik merk aan haar dat het gebied bij veel mensen een bijzondere plekje heeft en dat er ook verwachtingen zijn. En daar werk ik nu zelf ook aan mee en dat geeft me een trots gevoel.
Zo'n avondje kan ik je aanraden, of je nou ondernemer bent of niet. Het is erg leuk om kennis te maken met allerlei initiatieven van ondernemende mensen. Je doet zelf inspiratie op en vergroot je blikveld van "wat er allemaal al is".

Als we later met zn drieën naar huis treinen en ik vertel over mijn plan om mijn baan op te zeggen dan ontvang ik een bezorgd advies om dat vooral niet te doen. Ik kan me beter laten ontslaan. Dan hou ik het recht op de WW.

Huh? Dat gaat niet goed in mijn hoofd. Is so not me.  Je laten ontslaan? Hoe doe je dat dan? Ga je dan ineens enorm beroerd werk afleveren en je als een heks gedragen? Mooi dat sociale stelsel in Nederland maar ieder zelfstandig mens is toch vooral zelf verantwoordelijk voor zijn of haar leven en inkomen?
Ik realiseer me dat het voor veel mensen niet zo werkt. Ben je niet meer happy in je werk en kun je niet direct iets nieuws vinden, dan is ontslag nemen wel een heel groot ding en is de WW misschien wel aantrekkelijk. Of misschien blijf je wel met tegenzin heel lang in een functie hangen tot je werkgever er schoon genoeg van heeft. Het doet me ook beseffen dat ik dit soort opmerkingen vaker zal krijgen en dat het prima is. Ik trek mijn plan, jij het jouwe.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------
Luuk Rensen, bedankt voor de DORA-tip. Lody en Faridah, bedankt voor het warme welkom en de inspirerende opzet van de avond.
 

14 juli 2014

8) Wat zand allemaal teweeg kan brengen


Maart-3

Het is een lekkere warme dag. Een goed moment om de zandbak te vullen. Dus fietsen we naar de bouwmarkt om een paar kilo te halen. Terug valt t fietsen me aardig tegen. Een bakfiets met twee kids voelt toch anders als er 3 zakken zand bij liggen van 25 kg per stuk. Thuis blijkt dat ik veel te veel heb dus laat ik een zak liggen voor de buren die hetzelfde van plan zijn.  Binnen no time zit de tuin vol met 5 kinderen waarvan er 2 van mezelf. Een zandbak is een ideale manier voor kinderen om in elkaars nabijheid te zijn terwijl iedereen z’n eigen ding doet. De een maakt taartjes, de ander schept het er vooral uit of laat het door zn handen glijden en de volgende maakt van de tuin een restaurant waar je naast zandtaartjes ook tosti’s, koffie, ijs en spulletjes kan kopen. We hebben een zandtafel van 50 x 50 cm en blijkbaar is dat genoeg. Leuk dat de buurtkinderen er ook meteen op af komen.

Zittend op de drempel van de tuindeuren denk even terug aan een bijeenkomst van een paar weken geleden. Toen was ik vanuit mijn werk bij de netwerkbijeenkomst van de Utrechtse Ondernemers Academie. Het thema was deeleconomie. Pieter van de Glind van ShareNl één van de sprekers. Hij gaf een presentatie over de meest succesvolle voorbeelden van deeleconomie van dit moment. Ik kende een paar voorbeelden maar die avond zag ik het verband pas en de kansen die er zijn. En de aansluiting met mijn eigen dromen en toekomstbeelden. In de kern gaat deeleconomie over “gebruik en toegang tot” in plaats van “bezit”. Je hoeft (thuis) geen zandbak te hebben, als je er maar mee kunt spelen (in de buurt). Je hoeft geen auto te hebben, als je hem maar kunt gebruiken wanneer nodig. Er zijn hele toffe en succesvolle voorbeelden die wereldwijd explosief groeien in aantal deelnemers en gebruikers. (www.sharenl.nl 
Het radartje gaat verder in mijn hoofd. Ik denk weer aan de leegstand van enorm veel gebouwen op bepaalde tijdstippen van de week. En de kansen die er zijn om dat te verbinden met partijen die behoefte hebben aan ruimte. Bij mijn basistraining voor Lean Six Sigma heb ik geleerd dat onbenutte capaciteit verlies is. Stel nou dat overheden hun gemeentehuizen op die tijden beschikbaar stellen aan verenigingen en buurtinitiatieven om te vergaderen? En stel nou dat je daar ook kennis en faciliteiten aan toevoegt wat toch al bekend en beschikbaar is. Zou je die mensen dan faciliteren en wat levert je dat als overheid dan op? Ik zie al wat beren op de weg aan komen lopen en daar heb ik ook wel wat voer voor.  Wat als je bij Lean trajecten ook de vraag meeneemt of je de onbenutte capaciteit (personeel, materiaal) ook in kunt zetten voor anderen? Ik besluit een mailtje te sturen naar het team wat op mijn werk Lean trajecten uitvoert en dan zien we wel of ze dat aandurven. En misschien ook nog een keer met die mannen van ShareNL om tafel.
Terwijl de kinderen zich in de tuin nog steeds vermaken gaat de telefoon. Het is een lid van de voorbereidingscommissie van de Kweektuin. Ze willen me graag bij  de commissie om aan de slag te gaan met de verbinding tussen verschillende onderdelen. En ze vraagt me of ik bij de eerstvolgende vergadering aan wil geven hoeveel tijd ik beschikbaar heb en waar ik op in wil zetten want het is vrijwillige. Ik ben blij en vind het superleuk. Ik ben pas twee weken echt actief bezig met mijn droom en ga nu aan de slag bij een project  op nog 400 meter van mijn huis. Een plan wat volgens mij heel kansrijk is en waar veel mensen warm voor lopen. Hoe gaaf is dat?

---------------------------------------------------------------------------------------------------------
Voorbereidingscommissie Haarlemmer Kweektuin; Bedankt voor het vertrouwen. En de UOA voor een boeiende avond.

10 juli 2014

7) Advies waar ik van opbloei

Maart-2

Vanmorgen afgesproken met Bianca, die ik ken van een training en eigenaar is van Bloeiende Zaken. We kletsen na over onze training en de dingen waar we mee bezig zijn. Ik leg aan haar voor dat ik zo ongeduldig ben. Ze zegt hetzelfde als mijn man de dag ervoor. Geduld en focus. Niet te veel ineens. Als het niet zo moet zijn, komt er wel wat anders. Is dit wel de bedoeling dan komt het ook naar me toe. Zo voelt het ook maar hart en hoofd gaan niet altijd samen he L
Al heb ik me ook voorgenomen dat ik meer ga vertrouwen op mezelf en angst slechts een signaal laat zijn, het werkt kennelijk nog niet automatisch. Ze geeft me een aantal tips waar ik echt wat aan heb, we kletsen ook over haar ambities en plannen en na ruim twee uur nemen we afscheid. Leuk mens met haar eigen visie en creativiteit. Integer en direct, daar hou ik van. Ik zou wel qua lef nog wel wat haar kunnen leren.

S Middags open ik de post. Een aanmaning voor een verkeersboete. Begrip niet hoe die erdoorheen geglipt is. 90 euro voor verkeerd parkeren op de stoep naast ons huis is nu 142 euro geworden. Grr, daar baal ik van.
T blijft even nazoemen in mn achterhoofd en ik merk dat het oude gevoel naar voren komt. De angst om straks geen geld te hebben. De onzekerheid of ik straks wel inkomen heb als ons spaargeld erdoorheen is. Dat ik dan afhankelijk ben van mijn man. Het raakt mijn zelfstandigheid en ik snap zo goed dat dit een drempel is voor veel mensen om een bepaalde stap te zetten. T is raar om te merken dat ik me s morgens iets voor kan nemen en dat in de middag dat ding toch weer opspeelt. Ik  vraag me op zo’n moment ook af hoe groot onze financiële buffer moet zijn voor dit stemmetje vanuit haarzelf eens haar mond houdt. Dat gaat niet gebeuren, dan is er wel weer een andere angst. T enige wat ik kan doen om mezelf tegemoet te komen is een overzichtje maken van ons besteedbare inkomen als ik ontslag neem en daar ook een actieplan voor afspreken. Misschien dat het me wat rust geeft.....

Bianca bedankt!

8 juli 2014

6) Vrouwtje ongeduld

Maart

Gisteren overdag gewerkt. Al is dit pas mijn tweede week dat ik een dag  vrij neem, ik denk nu al na over mijn overdracht. Ik ben niet zo van twee sporen en daarom voel ik de druk om keuzes te maken. Dat doe ik zelf, dat realiseer ik me ook. Gelukkig zet mijn leidinggevende me op scherp. Ik wilde ruimte om mijn plannen uiteen te zetten en mijn kansen te verkennen. Dat is wat ik nu doe. Ik heb en houdt mijn baan en over een paar weken praten we verder.
Fijn zeg, om zulke steun te krijgen. Ik krijg leuke en positieve reacties van collega’s en ook weer tips voor het uitbreiden van mijn netwerk. Ik merk ook dat anderen blij worden van mijn acties. Misschien geef ik een ander zo onbewust ook iets mee.

Vandaag ben ik vrij en ik zit vol energie. De zon schijnt. Ik zie het al voor me: ik fiets fluitend naar de Kweektuin, zet de tafels buiten met een mooi vaasje bloemen erop, zet de koffiemachine aan en begroet de eerste bezoekers. Deze gedachte mail ik ook naar de vrouwen die ik daar ontmoet heb.

Wie zal ik bellen, wanneer gaan we wat afspreken? Ik wil door en merk mijn eigen ongeduld. Het liefst trek ik nu iedereen erbij en ga ik aan de slag. Mijn man is realistisch en houdt me voor dat ik het graag samen wil doen en dus ook geduld moet hebben om de ander de kans te geven om in actie te komen. Zo krijg ik ook de juiste mensen op mijn pad. Zucht…t klopt maar het is nog niet zo makkelijk. 

Ik zoek wat dingen uit, schrijf wat ideeën op als die kleine op bed ligt en dan is de ochtend al om. De meiden hebben vandaag allebei vriendinnen om mee te spelen. Ik richt me op hen, vergeet daarbij even mijn eigen onrust en geniet van t voorjaarsweer. Uiteindelijk komen er nog later nog 3 meiden bij en zo zitten we ’s avonds met zn 8en aan tafel met frietjes van de Reko.  Gezellig!
---------------------------------------------------------------------------------------------
Dankjewel voorjaarszonnetje, je versterkt mijn opgewekte gevoel.

7 juli 2014

5) Kennismaken met de Kweektuin

Maart

Op maandagmorgen zit ik in de trein op weg naar een bijeenkomst in Utrecht voor mijn werk. Het is bijzonder om te merken dat ik in mijn hoofd al een beetje afstand neem van mijn werk en me realiseer dat er allerlei processen gewoon door gaan als ik iets anders ga doen. Er verandert weinig als ik vertrek. Natuurlijk missen ze mij maar mijn werkzaamheden worden overgenomen en dezelfde issues zijn volgende maand ook weer aan de orde, ook zonder mij. Dat is wel raar. Als ik werk voel ik me verantwoordelijk en loyaal, wil ik nakomen wat ik toezeg en lijken zaken heel belangrijk. Met wat afstand zie ik de dingen nu anders. Misschien voor mij ook heel goed om wat vaker iets meer afstand te nemen.

En toen begon mijn middag. Mijn eigen middag waar ik voor het eerst kennis zou maken met de mensen achter de Haarlemmer Kweektuin. Ik wilde nog wat voorbereiden en met de hectiek thuis baalde ik ervan dat ik dat niet eerder had gedaan. Al geeft dat laatste stressmomentje me ook een bepaalde rush die ik ook lekker vind. Dus blijkbaar hou ik dat zelf ook in stand. Nog even een kam door mijn haar, een luier verschonen van mijn zoontje, een kus aan iedereen en dan snel op de fiets.

Een grote groep mensen die stil aan een tafel zit te wachten tot iemand het voortouw neemt. Ik had er zin in en heb meteen iedereen hand gegeven en me voorgesteld. Niet met het idee dat ik al die namen kan onthouden. Maar ik vind het fijn om even contact te maken. Na de aftrap kwamen er nog anderen binnen. We kregen een rondleiding en uitleg en daarna mochten we onszelf presenteren. Waarvoor ben je hier, wat wil je doen? Sommige pakten die kans aan en anderen niet. Achteraf denk ik over zulke dingen na. Welke indruk maak je waarmee? Door iets wel of juist niet te doen. Door je afzijdig te houden of door contact te maken? Door te delen of door het bij jezelf te houden?  Er is niet DE juiste manier maar alles wat je doet heeft wel een bepaald effect.
Ik presenteerde mezelf aan de hand van wat kreten en teksten op een karton. Ik wil hier vooral verbinden en aangeven wat ik voor het plan kan betekenen. Er zit zoveel potentie in.
Ik ontmoet er drie vrouwen die hele leuke plannen hebben en die heel erg aansluiten bij mijn eigen ideeën.  We hebben een klik en spreken af om nog eens bij elkaar te komen om door te praten. Ik spreek anderen ook nog even en krijg opmerkingen over mijn enthousiasme en energie. Leuk om te horen.  Na afloop praat ik nog wat na met mensen die een actieve rol bij het plan vervullen en ik geef aan dat ik dol enthousiast ben en graag iets wil doen in de verbinding tussen ondernemers, onderwijs en activiteiten. Ik ga stuiterend naar huis. Wat er ook gaat gebeuren, t voelt heel goed om met deze dingen bezig te zijn.

De volgende dag werk ik eerst in Amersfoort en ‘s middags ga ik met de trein naar huis waar ik echt net op tijd ben voor de tweede middag met ondernemers die interesse hebben in de Kweektuin. Die verloopt weer zo leuk voor mij. Het is een rustigere groep dan de dag ervoor. Onderweg spreek ik de ‘ontwerper’ van dit plan en hij herkent me van mijn brief die ik eerder heb verstuurd. Hij geeft aan dat hij wel even door wil praten met me over mijn ideeën. Dat doen we later in dat uur en hij geeft aan dat hij overweegt om me voor een commissie voor te stellen omdat het stuk waar ik iets in wil doen nu ook echt energie en actie nodig heeft. Voor mij voelt het weer alsof ik een winnend kraslot heb gekocht. Het gaat om vrijwillige inzet en dat kan voor mij gelukkig ook een tijdje. T lijkt me heel leuk om dat te gaan doen. Ik ga weer vrolijk naar huis en schuif aan bij overheerlijke pannenkoeken die mijn moeder voor ons heeft gebakken. Een topafsluiting van een topdag.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
Mama bedankt!