7 juli 2014

5) Kennismaken met de Kweektuin

Maart

Op maandagmorgen zit ik in de trein op weg naar een bijeenkomst in Utrecht voor mijn werk. Het is bijzonder om te merken dat ik in mijn hoofd al een beetje afstand neem van mijn werk en me realiseer dat er allerlei processen gewoon door gaan als ik iets anders ga doen. Er verandert weinig als ik vertrek. Natuurlijk missen ze mij maar mijn werkzaamheden worden overgenomen en dezelfde issues zijn volgende maand ook weer aan de orde, ook zonder mij. Dat is wel raar. Als ik werk voel ik me verantwoordelijk en loyaal, wil ik nakomen wat ik toezeg en lijken zaken heel belangrijk. Met wat afstand zie ik de dingen nu anders. Misschien voor mij ook heel goed om wat vaker iets meer afstand te nemen.

En toen begon mijn middag. Mijn eigen middag waar ik voor het eerst kennis zou maken met de mensen achter de Haarlemmer Kweektuin. Ik wilde nog wat voorbereiden en met de hectiek thuis baalde ik ervan dat ik dat niet eerder had gedaan. Al geeft dat laatste stressmomentje me ook een bepaalde rush die ik ook lekker vind. Dus blijkbaar hou ik dat zelf ook in stand. Nog even een kam door mijn haar, een luier verschonen van mijn zoontje, een kus aan iedereen en dan snel op de fiets.

Een grote groep mensen die stil aan een tafel zit te wachten tot iemand het voortouw neemt. Ik had er zin in en heb meteen iedereen hand gegeven en me voorgesteld. Niet met het idee dat ik al die namen kan onthouden. Maar ik vind het fijn om even contact te maken. Na de aftrap kwamen er nog anderen binnen. We kregen een rondleiding en uitleg en daarna mochten we onszelf presenteren. Waarvoor ben je hier, wat wil je doen? Sommige pakten die kans aan en anderen niet. Achteraf denk ik over zulke dingen na. Welke indruk maak je waarmee? Door iets wel of juist niet te doen. Door je afzijdig te houden of door contact te maken? Door te delen of door het bij jezelf te houden?  Er is niet DE juiste manier maar alles wat je doet heeft wel een bepaald effect.
Ik presenteerde mezelf aan de hand van wat kreten en teksten op een karton. Ik wil hier vooral verbinden en aangeven wat ik voor het plan kan betekenen. Er zit zoveel potentie in.
Ik ontmoet er drie vrouwen die hele leuke plannen hebben en die heel erg aansluiten bij mijn eigen ideeën.  We hebben een klik en spreken af om nog eens bij elkaar te komen om door te praten. Ik spreek anderen ook nog even en krijg opmerkingen over mijn enthousiasme en energie. Leuk om te horen.  Na afloop praat ik nog wat na met mensen die een actieve rol bij het plan vervullen en ik geef aan dat ik dol enthousiast ben en graag iets wil doen in de verbinding tussen ondernemers, onderwijs en activiteiten. Ik ga stuiterend naar huis. Wat er ook gaat gebeuren, t voelt heel goed om met deze dingen bezig te zijn.

De volgende dag werk ik eerst in Amersfoort en ‘s middags ga ik met de trein naar huis waar ik echt net op tijd ben voor de tweede middag met ondernemers die interesse hebben in de Kweektuin. Die verloopt weer zo leuk voor mij. Het is een rustigere groep dan de dag ervoor. Onderweg spreek ik de ‘ontwerper’ van dit plan en hij herkent me van mijn brief die ik eerder heb verstuurd. Hij geeft aan dat hij wel even door wil praten met me over mijn ideeën. Dat doen we later in dat uur en hij geeft aan dat hij overweegt om me voor een commissie voor te stellen omdat het stuk waar ik iets in wil doen nu ook echt energie en actie nodig heeft. Voor mij voelt het weer alsof ik een winnend kraslot heb gekocht. Het gaat om vrijwillige inzet en dat kan voor mij gelukkig ook een tijdje. T lijkt me heel leuk om dat te gaan doen. Ik ga weer vrolijk naar huis en schuif aan bij overheerlijke pannenkoeken die mijn moeder voor ons heeft gebakken. Een topafsluiting van een topdag.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
Mama bedankt!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten