30 september 2014

20) Net een duinwandeling, bergje op, bergje af


Hoe gaat het nu? Heb je al wat nieuws en hoe bevalt t leven als Koos? Hele normale vragen die ik de afgelopen weken meerdere keren kreeg. En mijn antwoord blijft een beetje vaag. Ik heb mijn draai nog niet echt gevonden in deze nieuwe setting. De eerste 3 weken hadden we wat minder oppas voor onze kinderen omdat beide oma's niet konden. Daardoor was ik vooral bezig met brengen, halen en tussendoor wat klusjes doen. Ik was onrustig, ongeduldig en nog steeds hoor. Ik realiseer me dat het niet zozeer met het gebrek aan oppas te maken heeft. Ik mis de structuur van werken, ik vind het fijn als ik lekker aan de slag kan, als er werk ligt. En dat werk, dat moet ik nu zelf gaan creëren en organiseren. Ik heb regelmatig een ontevreden gevoel, een soort on-af-gevoel. Dat maakt me op zulke momenten ook onzeker. Zo van: ik moet in de actie anders mis ik de boot....
En ergens voel ik ook wel een bepaalde rust, er is meer ruimte in mijn hoofd. Mijn werk voor Amersfoort is er niet meer. Voor mij betekend het geen e-mails meer checken op welk moment van de week dan ook, geen voorbereidingen op zondagavond voor de nieuwe week, niet na blijven denken over lopende projecten op dagen dat ik vrij ben. Dat geeft ruimte.

Ik pak bijna dagelijks een cadeautje uit mijn afscheidsdoos. Er zit bijna altijd een lieve en persoonlijke brief of kaart bij. Ik heb met zoveel leuke mensen samengewerkt en lees nu ook hoe zij dat hebben ervaren. Eigenlijk raar dat we dat bijna nooit uitspreken als we samenwerken terwijl ik nu lees hoe mensen dat ervaren hebben. Ik vind het ook mooi dat er andere dingen zijn naast mijn werk die mensen zich herinneren. Wat indruk heeft gemaakt. Dat ik met een kaartje, een gesprek of een kleine attentie mensen heb geraakt. Dat ben ik en ik vind het mooi om dat op deze manier terug te krijgen. He sterkt me ook in de stappen die ik nu zet, verbinding met een ander is voor mij essentieel. 

Vorige week was ik bij een bijeenkomst als voorbereiding op Innovation Day. De middag stond in het teken van onderwijsvernieuwing. Iets wat mij ook aanspreekt, een leven lang leren en aansluiten bij talenten en passie. Toen ik ernaar toeliep realiseerde ik me dat iedereen zich voor zou stellen en ik dus ook. Maar wat zou ik dan zeggen? Ik heb nu geen baan, ik ben niet van een organisatie, ik ben ook geen zzp'er. Dus wat zeg je dan? Ik merkte dat het wel een dingetje voor me is. Blijkbaar hang ik toch wel iets aan het hebben van een baan. Daar wil ik wel wat mee want voor mij betekend het 1-0 achterstand als ik zo een gesprek in ga en dat voelt niet goed. In dat eerste korte gesprekje maak je een indruk  Eentje die blijft hangen of juist niet en dat zorgt voor een vervolg of niet. Nadat ik me een paar keer had voorgesteld nam ik me meteen voor dat ik dit anders ga doen. Ik wil een dijk van een pitch. Geen vaag gestamel waar mensen geen chocola van kunnen maken. Ik ga mijn dromen realiseren, ik heb mijn baan opgezegd. Daar ben ik trots op! Dus wil ik ook een pitch met een wow-factor!
(heb je suggesties, ik hoor ze graag!)

Ik ben met een verschillende dingen bezig. Met het Kweekcafe zijn we in gesprek met mogelijke samenwerkingspartners en onderzoeken we hoe we samen in een kas kunnen werken. Dat is best een uitdaging. De setting en de klik is er en onze ideeen krijgen steeds meer vorm. Daarnaast vinden we het ook spannend. Het lijkt zo steeds echter te worden en de kans wordt steeds groter dat we echt mogen starten. Dat zorgt bij ons vieren ook voor spanning. Vragen als: kan ik het wel, wil ik dit echt aangaan, hoe regelen we dat allemaal, krijgen we genoeg geld bij elkaar? Onafhankelijk van elkaar liggen we daarover te malen. Gelukkig delen we het ook en dat is fijn. Zo kunnen we relativeren en leren we van elkaar. En als we daarna visualiseren alsof we er al rond lopen, hoe het eruit ziet dan borrelen de ideeën weer volop, dan zie ik alleen maar blije gezichten.
Langzaam durven we zelfs al aankopen te doen. Bij iedereen thuis staat al iets, van houten kistjes tot kast of bank. Ik heb al besloten dat het geld wat ik met mijn afscheid heb gekregen van collega's de eerste bijdrage is voor een goede koffiemachine. Daar wordt ik nou blij van.

Wat ik ook in gang heb gezet zijn contacten met onderwijs. Het lijkt mij (en anderen) super als er een soort proeflokaal ontstaat waar scholieren, ondernemers en bewoners samen of apart kunnen experimenteren met duurzame innovaties. Met techniek, lucht, water en zon of bestaande materialen. Misschien wel in combinatie met een Repair Cafe.
In Amersfoort was ik betrokken bij Technet, een landelijke programma om jongeren enthousiast te maken voor een Technische opleiding. Ik vond dat zo leuk en in Haarlem staat het nog aan de basis. Daar wil ik graag verandering in brengen. In mijn DNA zit interesse voor techniek. Dat heb ik van mijn vader, oprichter van een werkplaats voor bijzondere auto's en met een enorme passie voor de techniek van auto's. Hoewel ik zelf niet technisch ben, heb ik bewondering voor wat techniek allemaal mogelijk maakt in onze wereld.
Ik heb nu een aantal scholen benaderd en kwam op het spoor van de Koninklijke Hollandsche Maatschappij der Wetenschappen (in Haarlem!) die een verbinding zijn tussen wetenschap en samenleving. Wie weet kunnen we samen wat ontwikkelen.

Bijzonder om te merken dat het voor mij nu ook niet als vakantie voelt. Dat heeft ongetwijfeld te maken met de manier waarop ik er in sta. Ik wil graag door, wil mijn dromen uit laten komen. En dat heeft even tijd nodig, dat is niet ineens morgen een feit. En dat is met mijn ongeduld soms niet zo makkelijk.
Ik geniet ook. We hebben een heerlijke zomer achter de rug, met veel tijd voor elkaar en voor ons gezin. Dat lekkere sfeertje blijft hangen en dat doet me goed. Mijn dochter is gestart met de kleuterklas en gaat halve dagen omdat de lange dagen nog te vermoeiend zijn. Heerlijk dat ik haar zelf op kan halen van school en haar verhalen kan horen. Met mijn zoontje heb ik nu meer tijd samen en die momentjes vul ik graag met peuterzwemmen, stoeien, picknicken in de woonkamer, gewoon even 1-op-1 tijd. En als de meiden afspreken met vriendinnen en ik 3 keer op en neer de stad in moet met een tussenstop bij de bieb of tennis dan kan ik dat ontspannen doen. Door meer tijd ervaar ik minder stress. Het hoeft niet meer allemaal op die ene vrije dag.
Dus zo gaat het dus, de ene dag onrustig en onzeker en de andere dag vol vertrouwen. Net als een duinwandeling in een onbekend gebied. Bergje op, bergje af.
Als je er loopt en alles lijkt op elkaar, kun je je afvragen waar je bent, wanneer er nou een afslag komt, heb je er weinig vertrouwen in dat het goed komt.... en dan ineens sta je op een heuvel en kijk je uit over de duinen waar herten en bizons grazen, waar alles groeit en bloeit in wel 100 verschillende groentinten. En met het zonnetje in je gezicht ben je even helemaal alleen op de wereld, adem je diep in en voel je de simpelheid van geluk zijn, vol vertrouwen. Die momenten heb ik ook en die geven mij vleugels.

------------------------------------------------------------------------------------
Ex-collega's: bedankt voor de afscheidsdoos... ik geniet er nog elke dag van.

12 september 2014

19) Warm afscheid nemen is een cadeau op zich!

Sept

Vorige week heb ik afscheid genomen van mijn collega's bij Gemeente Amersfoort. Ik had er zin in en was zenuwachtig tegelijk. Ik moest mijn tablet nog inleveren en merkte meteen dat het over-en-uit is. Mijn mail werkt niet meer, mijn toegangspas geblokkeerd. Al mocht die wel houden, als aandenken....

Het afscheid was meer een soort trailer van mijn jaren bij de gemeente.
In een trailer zie je in een notendop het verhaal van de film, de hoofdrolspelers, spannende momenten, wat dingen die je nieuwsgierig maken maar de clou weet je nog niet.
Zo voelde mijn afscheid ook. In een sneltreinvaart kwamen allerlei mensen voorbij waar ik veel bijzondere en leuke momenten mee gedeeld heb, waar ik van geleerd heb en waar ik mee heb gelachen (en soms ook gehuild).  Er werden wat anekdotes opgehaald en verteld hoe anderen mij zien. Ik kreeg er een heel warm gevoel door. Prachtig om te horen dat de woorden "passie, verbinden, doorzetten, energie en sociaal" meerdere malen terugkwamen. Ik stond te glimmen.
Mijn vader en Tom waren er ook en ik voelde me echt een klein meisje toen ik zag hoe trots mijn vader werd van al die lof. Mooi hoor... ben ik 37 en ik wil nog steeds een aai over mijn bol.

Voorafgaand aan de borrel heb ik met een aantal mensen eerst een kennissessie gevolgd. Een brainstorm waar we door middel van toekomsttafels aan de slag gingen met 2 onderwerpen die ik had ingebracht. De ene ging over de mogelijkheid om fooien in de horeca anders in te zetten en te gebruiken voor lokale goede doelen (daarover in een volgend blog meer). De andere over de optimale manier van het samenstellen van een team. Ik had Matchpoint gevraagd om de kennissessie te begeleiden. Matchpoint is een intermediair voor betrokken ondernemerschap. Een bijzondere organisatie die al zoveel mensen onvergetelijke momenten heeft bezorgd. Zij willen nu ook vorm geven aan Changelab. Een proeftuin om van maatschappelijke ideeën ook echte businesscases te maken. Mijn idee sloot goed aan en Jan-Henk Bouman wilde als founder van Matchpoint de sessie leiden.

Het onderwerp over samenstellen van teams heeft met mijn werk te make. Amersfoort is actief bezig met het optimaliseren van haar organisatie. Zodat de organisatie goed aan blijft sluiten bij haar overheidstaak, de wensen uit de stad en de samenwerking met het bestuur; het college van burgemeester en wethouders. Dat is niet nieuw, dat proces vind bij heel veel organisaties continue plaats.
De laatste jaren was ik mij er steeds vaker bewust van dat er soms zo'n lekkere flow in een projectteam zit en soms niet. Dat het soms lekker loopt (terwijl de opgave moeilijk was) en dat het soms niet loopt (terwijl het gesneden koek is). Hoe komt dat nou? Aan de kennis en ervaring van de mensen lag het volgens mij niet.
Het valt mij ook op dat in veel trainingen en cursussen aandacht besteed wordt aan je rol in een team of welk type je bent. Ik geloof ook dat je een goede mix van mensen nodig hebt om bepaalde resultaten te behalen. Een kritische noot is net zo hard nodig als iemand die de leiding neemt. Veel modellen houden daar rekening mee en delen mensen via testjes en vragenlijsten in. (bijv je staat voor een bepaalde een kleur, type of rol). 
En hoe vaak wordt die theorie nou echt toegepast? Hoe vaak houden we bij de samenstelling van een projectteam echt rekening met die mix van mensen? Stellen we teams samen op basis van beschikbare tijd en kennis? Of op titel en vrijwilligheid? Of zoeken we echt de meest geschikt mensen voor het team en het doel bij elkaar? Ik vind het een boeiend iets en ik denk dat het in de praktijk best anders kan en je zo nog effectiever en efficiënter kan werken. En..met meer lol en energie. Want ik werk liever in een team waar "het lekker loopt".
De mensen bij de kennissessie hebben meegedacht en wat was dat leuk zeg. Er zat lekkere energie in de zaal en iedereen deed mee. Mooi om te zien hoe verschillend we reageren op een stelling of vraag en hoe divers de oplossingen zijn die genoemd worden. Ik hoop dat er wat vaker ruimte is om vooraf stil te staan bij de vorming van een team. Dat mensen zelf ook een actieve houding aannemen en uit een project gaan of zich laten vervangen als ze denken dat het beter is voor het resultaat. Wat natuurlijk heb je daar zelf ook een verantwoordelijkheid in. Een collega heeft de resultaten van deze sessie meegenomen om te delen in het stadhuis. En ik neem deze lessen ook mee in mijn vervolgstappen.

Tijdens de borrel stond ik volgens mij alleen maar te stralen.  Ik ontving zoveel lieve woorden en kaartjes. En een grote doos met persoonlijke cadeautje en briefjes waar ik er de komende weken elke dag 1 van open maak. Allemaal attenties die mijn nieuwe stap ondersteunen of vergemakkelijken. Een warm bad!
De locatie was ook helemaal mijn ding; bij Hoogvuur in de Nieuwe Stad. Vers eten uit de tuin, vintage interieur, relaxte bediening. Ook dat sluit weer zo goed aan bij mijn eigen droom. Kortom; het had niet beter gekund, deze fase is prachtig afgesloten en geeft me vleugels om aan de volgende te beginnen.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Saskia van Matchpoint en Jan-Henk , bedankt voor
jullie hulp en input. En alle lieve en leuke mensen die bij mijn afscheid waren, bedankt dat je er was!



10 september 2014

18) Zomerinspiratie van andere ondernemers

zomer

In juli heb ik wat meer rust gekregen in de dingen die ik aan het doen ben. Ik heb graag controle over de voortgang, heb veel energie en wil doorpakken .....en toch zag ik (gelukkig) ook dat ik wat rustiger aan moet doen als ik samen op wil trekken. En dat het proces soms waardevoller is dan het uiteindelijke resultaat.

Ik merkte op mijn werk dat ik steeds wat meer afstand kon nemen. Ik besefte dat de wereld gewoon doordraait als ik er niet ben en op een bepaalde manier geeft dat ook rust.
Ik trek al een paar weken op met Mieke. Een collega van een andere afdeling die graag haar werkveld wil verbreden. We hebben al eens samen aan een project gewerkt en haar ambities sluiten goed aan bij mijn werkveld. Mieke komt een tijdje proefdraaien en zo kan ik mijn werk prettig overdragen. Het werkt lekker. Mieke is pro-actief, enorm leergierig, toegankelijk en ook heel gezellig in de omgang. Zo denkt de afdeling er ook over. Mijn functie komt vrij en na een paar gesprekken wordt duidelijk dat Mieke en de afdeling Economie een goede match zijn.
Ze kan blijven en is daar echt superblij mee. En ik ook want het is voor mij echt zo'n lekker gevoel als zij mijn werk overneemt. Ik heb altijd met veel verantwoordelijkheidsgevoel gewerkt en dan is het fijn als dat een vervolg krijgt. Dat geeft mij een voldaan gevoel (het was niet voor niets). Ik vraag me af of werkgevers dat beseffen? Het is mij opgevallen dat er veel aandacht aan een sollicitatie proces wordt geschonken. Dat salarisonderhandelingen belangrijk zijn. En hoeveel tijd wordt er daarna besteed aan inwerken, aan het eigen maken van de cultuur en processen? Of aan het netjes afronden van je werk, aan overdracht?

Voor het Kweekcafe hebben we een aantal hele leuke en boeiende gesprekken gevoerd.
Tianne en Hans hebben mij verteld over hun start met Discover! Waar zelfstandigen, onderwijs en flexwerkers samen in 1 pand werken en leren. Tianne runt ook seats2meet en dat brengt ons op ideeën over de inzet van personeel voor het Kweekcafe. Ze vertellen openhartig over de ontwikkeling van Discover!, van plannen naar realiteit. Tianne stelt me meer dan eens een paar fundamentele vragen om er achter te komen of dit is wat ik echt wil. Waardevolle gesprekken zijn dat. Door steeds opnieuw te vertellen wat ik wil en ga doen, kom ik steeds meer tot de kern en word ik steeds zekerder van mezelf.

Hans stelt voor dat ik een afspraak maak met Daphne. Zij runt een kas in Vathorst (Bij Daphne in de kas) . Dat is grappig, hij is de tweede die week die Daphne noemt. Ik bel haar op en vertel haar over onze plannen. Ik vraag haar of ze er voor open staat om eens met ons van gedachte te wisselen en ons te adviseren. Dat wil ze wel.. ze geloofd in delen en doet het graag. Eind juli is het zover.
Met zn 3-en en twee kleintjes rijden van Haarlem naar Amersfoort. Wat een super locatie zeg. Ik kom niet zo vaak meer in Vathorst en heb deze plek nog niet "af" gezien terwijl haar kas al 2 jaar open is. Daphne verteld over haar ervaringen, is lekker direct en geeft ons nuttige tips. We lunchen bij haar en zien hoe kinderen genieten van het spelen met water, gras en zand. Dat kan straks ook bij ons en daar worden we alle drie heel blij van.

We hebben nog meer gesprekken gevoerd deze zomer. Zo zijn we in gesprek geraakt met Jules van de Oerkap tijdens de Dag van de Architectuur. De Oerkap is een muzikaal stadsstrand in Haarlem waar het bij de eerste zonnestraal meteen bomvol zit en die beroemd is om de heerlijke steenoven pizza's. Jules verteld ons over zijn groei, over de kosten die altijd tegenvallen en zegt net als zoveel andere ondernemers: je moet gewoon beginnen! Het is een uitspraak die we zelf steeds meer gaan gebruiken en ik denk dat die tekst straks bij ons aan de muur komt te hangen...

We hebben ook gesproken met Baud van het Seinwezen. Een hele bijzondere locatie met een hele fijne sfeer. Je kunt er vergaderen, flexwerken, koffie drinken en het is een plek waar heel veel met de buurt gedaan word. De wijk rondom het Seinwezen werkt in allerlei projecten samen en ze zijn als een van de eerste in Haarlem een coöperatie voor zonnepanelen gestart. Baud is eigenaar en verteld ons over de verbouwing van zijn pand, over de samenwerking met de stad en zijn dromen over het verduurzamen van Haarlem. We kunnen wat voor elkaar betekenen en dat voelt goed. Soms zie ik ons als kleine kuikentjes in een grote eendenvijver maar tijdens de gesprekken merken we daar niets van. Integendeel, we hebben een goed verhaal, staan open voor adviezen en krijgen langzaam onze eigen fanclub van volwassen eenden.

Al die gesprekken, al die informatie geeft ons ook inspiratie. We krijgen steeds meer beeld bij ons plan en we moeten nu echt aan de slag met het verfijnen van ons ondernemersplan. Het is wel een klus. Door drukke weken die zich vullen met gezinnen, werk, partners die op reis zijn en geplande vakanties is het niet makkelijk om veel met zn 4-en af te spreken. Dat maakt dat het plan minder snel af is als ik in mijn hoofd had. Ik voel een bepaalde druk om het af te ronden. We hebben voor de zomer toegezegd dat we eind juli nog meer informatie zouden sturen, ook financieel. En nu is het niet af. Ik ben daar gevoelig voor en merk dat mijn grootste angst is dat we nu de boot missen. Dat we straks afgewezen worden omdat we het niet op tijd af hadden. En ook dit is een groepsproces. Alle vier willen we onze bijdrage leveren en een goed gevoel hebben over het eindproduct. Dus we verdelen de taken en ik leer van dit proces. Want ...soms is het proces waardevoller dan het resultaat.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Bedankt, alle ondernemers die tijd en energie hebben vrijgemaakt om ons verder te helpen met het realiseren van het Kweekcafe. In de toekomst komen jullie bij ONS op de koffie! En Mieke, wat lekker dat jij bij EZ kan blijven. Ik wens je veel succes en plezier.