30 september 2014

20) Net een duinwandeling, bergje op, bergje af


Hoe gaat het nu? Heb je al wat nieuws en hoe bevalt t leven als Koos? Hele normale vragen die ik de afgelopen weken meerdere keren kreeg. En mijn antwoord blijft een beetje vaag. Ik heb mijn draai nog niet echt gevonden in deze nieuwe setting. De eerste 3 weken hadden we wat minder oppas voor onze kinderen omdat beide oma's niet konden. Daardoor was ik vooral bezig met brengen, halen en tussendoor wat klusjes doen. Ik was onrustig, ongeduldig en nog steeds hoor. Ik realiseer me dat het niet zozeer met het gebrek aan oppas te maken heeft. Ik mis de structuur van werken, ik vind het fijn als ik lekker aan de slag kan, als er werk ligt. En dat werk, dat moet ik nu zelf gaan creëren en organiseren. Ik heb regelmatig een ontevreden gevoel, een soort on-af-gevoel. Dat maakt me op zulke momenten ook onzeker. Zo van: ik moet in de actie anders mis ik de boot....
En ergens voel ik ook wel een bepaalde rust, er is meer ruimte in mijn hoofd. Mijn werk voor Amersfoort is er niet meer. Voor mij betekend het geen e-mails meer checken op welk moment van de week dan ook, geen voorbereidingen op zondagavond voor de nieuwe week, niet na blijven denken over lopende projecten op dagen dat ik vrij ben. Dat geeft ruimte.

Ik pak bijna dagelijks een cadeautje uit mijn afscheidsdoos. Er zit bijna altijd een lieve en persoonlijke brief of kaart bij. Ik heb met zoveel leuke mensen samengewerkt en lees nu ook hoe zij dat hebben ervaren. Eigenlijk raar dat we dat bijna nooit uitspreken als we samenwerken terwijl ik nu lees hoe mensen dat ervaren hebben. Ik vind het ook mooi dat er andere dingen zijn naast mijn werk die mensen zich herinneren. Wat indruk heeft gemaakt. Dat ik met een kaartje, een gesprek of een kleine attentie mensen heb geraakt. Dat ben ik en ik vind het mooi om dat op deze manier terug te krijgen. He sterkt me ook in de stappen die ik nu zet, verbinding met een ander is voor mij essentieel. 

Vorige week was ik bij een bijeenkomst als voorbereiding op Innovation Day. De middag stond in het teken van onderwijsvernieuwing. Iets wat mij ook aanspreekt, een leven lang leren en aansluiten bij talenten en passie. Toen ik ernaar toeliep realiseerde ik me dat iedereen zich voor zou stellen en ik dus ook. Maar wat zou ik dan zeggen? Ik heb nu geen baan, ik ben niet van een organisatie, ik ben ook geen zzp'er. Dus wat zeg je dan? Ik merkte dat het wel een dingetje voor me is. Blijkbaar hang ik toch wel iets aan het hebben van een baan. Daar wil ik wel wat mee want voor mij betekend het 1-0 achterstand als ik zo een gesprek in ga en dat voelt niet goed. In dat eerste korte gesprekje maak je een indruk  Eentje die blijft hangen of juist niet en dat zorgt voor een vervolg of niet. Nadat ik me een paar keer had voorgesteld nam ik me meteen voor dat ik dit anders ga doen. Ik wil een dijk van een pitch. Geen vaag gestamel waar mensen geen chocola van kunnen maken. Ik ga mijn dromen realiseren, ik heb mijn baan opgezegd. Daar ben ik trots op! Dus wil ik ook een pitch met een wow-factor!
(heb je suggesties, ik hoor ze graag!)

Ik ben met een verschillende dingen bezig. Met het Kweekcafe zijn we in gesprek met mogelijke samenwerkingspartners en onderzoeken we hoe we samen in een kas kunnen werken. Dat is best een uitdaging. De setting en de klik is er en onze ideeen krijgen steeds meer vorm. Daarnaast vinden we het ook spannend. Het lijkt zo steeds echter te worden en de kans wordt steeds groter dat we echt mogen starten. Dat zorgt bij ons vieren ook voor spanning. Vragen als: kan ik het wel, wil ik dit echt aangaan, hoe regelen we dat allemaal, krijgen we genoeg geld bij elkaar? Onafhankelijk van elkaar liggen we daarover te malen. Gelukkig delen we het ook en dat is fijn. Zo kunnen we relativeren en leren we van elkaar. En als we daarna visualiseren alsof we er al rond lopen, hoe het eruit ziet dan borrelen de ideeën weer volop, dan zie ik alleen maar blije gezichten.
Langzaam durven we zelfs al aankopen te doen. Bij iedereen thuis staat al iets, van houten kistjes tot kast of bank. Ik heb al besloten dat het geld wat ik met mijn afscheid heb gekregen van collega's de eerste bijdrage is voor een goede koffiemachine. Daar wordt ik nou blij van.

Wat ik ook in gang heb gezet zijn contacten met onderwijs. Het lijkt mij (en anderen) super als er een soort proeflokaal ontstaat waar scholieren, ondernemers en bewoners samen of apart kunnen experimenteren met duurzame innovaties. Met techniek, lucht, water en zon of bestaande materialen. Misschien wel in combinatie met een Repair Cafe.
In Amersfoort was ik betrokken bij Technet, een landelijke programma om jongeren enthousiast te maken voor een Technische opleiding. Ik vond dat zo leuk en in Haarlem staat het nog aan de basis. Daar wil ik graag verandering in brengen. In mijn DNA zit interesse voor techniek. Dat heb ik van mijn vader, oprichter van een werkplaats voor bijzondere auto's en met een enorme passie voor de techniek van auto's. Hoewel ik zelf niet technisch ben, heb ik bewondering voor wat techniek allemaal mogelijk maakt in onze wereld.
Ik heb nu een aantal scholen benaderd en kwam op het spoor van de Koninklijke Hollandsche Maatschappij der Wetenschappen (in Haarlem!) die een verbinding zijn tussen wetenschap en samenleving. Wie weet kunnen we samen wat ontwikkelen.

Bijzonder om te merken dat het voor mij nu ook niet als vakantie voelt. Dat heeft ongetwijfeld te maken met de manier waarop ik er in sta. Ik wil graag door, wil mijn dromen uit laten komen. En dat heeft even tijd nodig, dat is niet ineens morgen een feit. En dat is met mijn ongeduld soms niet zo makkelijk.
Ik geniet ook. We hebben een heerlijke zomer achter de rug, met veel tijd voor elkaar en voor ons gezin. Dat lekkere sfeertje blijft hangen en dat doet me goed. Mijn dochter is gestart met de kleuterklas en gaat halve dagen omdat de lange dagen nog te vermoeiend zijn. Heerlijk dat ik haar zelf op kan halen van school en haar verhalen kan horen. Met mijn zoontje heb ik nu meer tijd samen en die momentjes vul ik graag met peuterzwemmen, stoeien, picknicken in de woonkamer, gewoon even 1-op-1 tijd. En als de meiden afspreken met vriendinnen en ik 3 keer op en neer de stad in moet met een tussenstop bij de bieb of tennis dan kan ik dat ontspannen doen. Door meer tijd ervaar ik minder stress. Het hoeft niet meer allemaal op die ene vrije dag.
Dus zo gaat het dus, de ene dag onrustig en onzeker en de andere dag vol vertrouwen. Net als een duinwandeling in een onbekend gebied. Bergje op, bergje af.
Als je er loopt en alles lijkt op elkaar, kun je je afvragen waar je bent, wanneer er nou een afslag komt, heb je er weinig vertrouwen in dat het goed komt.... en dan ineens sta je op een heuvel en kijk je uit over de duinen waar herten en bizons grazen, waar alles groeit en bloeit in wel 100 verschillende groentinten. En met het zonnetje in je gezicht ben je even helemaal alleen op de wereld, adem je diep in en voel je de simpelheid van geluk zijn, vol vertrouwen. Die momenten heb ik ook en die geven mij vleugels.

------------------------------------------------------------------------------------
Ex-collega's: bedankt voor de afscheidsdoos... ik geniet er nog elke dag van.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten