20 november 2014

22) Zitten talenten ook al in je DNA? Is dat erfelijk?

Je DNA, je achtergrond, je opvoeding, hebben invloed op de keuzes die je maakt in je leven. Hebben invloed op de manier hoe je het leven bekijkt en ervaart. Misschien is DNA wel bepalend voor de talenten die je hebt? Hoe ouder ik word, hoe vaker ik wens dat ik al mijn opa's en oma's nog had. Ik had zo graag weer gesprekken met ze gevoerd maar dan met de kennis en de wijsheid die ik nu heb. Helaas kan dat niet meer. Ik heb er nog 1, Oma Blouse, die is 93. Ze woont zelfstandig, heeft een rijk netwerk van vrienden, familie en kennissen. Zit geen dag alleen, is bij de tijd, denkt mee en verteld graag over vroeger. En die gesprekken vind ik heerlijk want zo beleef ik opnieuw wat ik al weet, hoor ik dingen die ik een nieuwe betekenis geef en krijg ik inspiratie. Want dat familie-DNA zit ook in mij.

Gisteren had ik haar aan de telefoon. Ze vroeg me hoe het met mij ging en ik vertelde haar dat ik soms zo weinig geduld heb. Dat ik graag sneller naar de uitvoering wil dan kan en dat ik zo graag het Kweekcafe op de kaart wil zetten. Dat ik soms wat meer lef moet tonen en nog zo graag eens met opa zou willen praten. De man die van elke houtsplinter een handeltje kon maken, die van oude zooi hield, mensen hielp en een flinke gunfactor had. We spraken ook over mijn overgrootmoeder, de moeder van oma Blouse. Met het Kweekcafe willen we een podium zijn. Voor ondernemers, voor mensen uit de buurt.  En ook voor verhalen. Want verhalen zijn bijzonder. Daar leer je van, het inspireert en je geeft mensen eer voor wat zij hebben gedaan. En daarom nu een podium voor Jannetje Leyenhorst-Kuyt. Mijn Oma Schort.

Jannetje Kuyt groeide op in een groot gezin waarvan er 9 ook volwassen zijn geworden. Omdat kinderen die jong stierven vaak niet meer genoemd werden weten we het aantal niet zeker.
Op 19-jarige leeftijd trouwde zij met Evert Leyenhorst. Ze kregen samen 1 dochter, Grietje Leyenhorst, mijn oma Blouse. Evert was jachtopziener en ze woonde in een huis wat bij het gebied hoorde. Evert overleed in 1925 na een ziekbed en Jannetje bleef achter met de 4-jarige Grietje. Jannetje woonde in Stoutenburg en was naaister en kraamverpleegster. Op advies van een zwager heeft ze een dubbel huis laten bouwen waarvan ze een deel verhuurde. Zo knoopte zij met keihard werken en de huuropbrengst de eindjes aan elkaar. Toen Grietje 15 jaar was stelde ze voor om samen een winkeltje te beginnen. Dat deden ze.
Jannetje leende op 37-jarige leeftijd 200 gulden en kocht stoffen en fournituren in. Het liep en het liep goed. Na verloop van tijd werd de winkel groter en verkochten ze van alles waar het dorp om vroeg. Van overalls tot snoepgoed, van servies tot bezems. Daarnaast bleef ze als kraamverpleegster werken. Ze hertrouwde nooit meer en was haar hele leven zwart gekleed. Want zwart was gebruikelijk als uiting van rouw. Toen ik in de box naast haar stond omdat mijn moeder ook in de winkel werkte, was ze meestal in de weer met groente uit de moestuin. Met koken droeg wel een iets gekleurde schort.Vandaar oma Schort. Toen Oma blouse eenmaal getrouwd was met mijn Opa Marius van Ravenhorst namen zij de winkel over. De winkel werd verdeeld in een deel exclusieve dameskleding en een deel meubels. Oma Schort bleef tot haar 88e meewerken al was het steeds meer op de achtergrond. Ze heeft mijn moeder en haar broers grotendeels opgevoed in het huis wat, na verbouwingen, nog steeds de achterzijde van de winkel was. Oma Blouse stond in de winkel en ging altijd gekleed in een blouse en rok. Vandaar oma Blouse. Oma Schort is altijd bij haar dochter en haar man blijven wonen. Ook toen de winkel overging op hun zoon Evert Jan die nog steeds de winkel runt onder de naam Van Ravenhorst.


Wat een moed, wat een lef had zij! Om als alleenstaande vrouw een lening aan te gaan en je eigen zaak te beginnen. Met goederen waarvan ze nog helemaal niet wist of het wel zou lopen. Met niet veel meer dan de lagere school en een enorme ondernemersgeest. Wat zou ik haar weer graag horen vertellen. Over haar vertrouwen, haar inspiratie en haar zorgen. Maar dat kan niet meer. Ze is in 2000 een dag voor mijn verjaardag, op een leeftijd van 101 jaar, overleden.

Mijn oma en opa waren een gouden duo. Mijn opa voor de handel, mijn oma voor de sociale contacten. Door een erfenis en de succesvolle winkel kon mijn opa meer onroerend goed kopen. Hij zat in allerlei besturen en raden en had een talent voor geld verdienen. Aan de andere kant gaf hij het ook net zo makkelijk aan iemand die het harder nodig had. Hij hield van oude zooi, rommelmarkten, hout. Alles wat nog te gebruiken was, sloeg hij op. En zo hebben wij, jaren na zijn dood, nog steeds een familie-rommelschuur waar we zo nu en dan iets opduikelen van opa wat een plek krijgt in huis of in de tuin. Ik vind het heerlijk om er rond te struinen, om iets te vinden wat ik daarvoor nooit heb opgemerkt. Mijn oma is vergroeit met de winkel, heeft ook tot zeer hoge leeftijd meegewerkt en bekijkt nieuwe collecties in welke winkel dan ook nog steeds  met een keurend oog. Het was haar idee om een winkel te starten en dat stuk heeft ze meegeven aan haar kinderen. Haar zoons beide als ondernemer in de detailhandel en mijn ouders een eigen werkplaats. Daarvoor heeft mijn moeder haar wens om een eigen winkel te beginnen, laten varen. Want twee ondernemers in 1 gezin was geen optie omdat zij er ook voor mij en mijn broers wilde zijn. Samen hebben zij zich met hart en ziel ingezet om van de werkplaats en succes te maken en met resultaat.

Als ik zo terug kijk, achterom kijk in mijn familie dan voel ik een enorme kracht uitgaan van het DNA wat al 4 generaties lang zo krachtig aanwezig is. Dan pluk ik de vruchten van het werk van mijn ouders en voorouders.  Ik zie overeenkomsten met mijn dromen en wensen, Oma Schort was 37 toen ze de stap zette en dat ben ik nu ook. Ik mag vertrouwen op talenten die zich al meer dan eens bewezen hebben. En wat is er mooier om die mensen een podium te geven.

Heb jij ook een verhaal wat je graag wilt delen dan hoop ik dat we je over een tijdje uit kunnen nodigen in het Kweekcafe om dat te delen.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------
Een diepe buiging voor mijn ouders, grootouders, overgrootouders en voorouders.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten