29 juni 2015

27) Sprookjes bestaan niet, tot je erin zit

Kilometers kun je ermee vullen, met sprookjes, metaforen, romans, parabels. Opgetekend in mooie boeken. Al eeuwen lang delen we verhalen, proberen we wijsheid door te geven aan elkaar zodat de ander zich misschien aan dezelfde maar aan een andere steen kan stoten. Ik lees ze graag, die sprookjes, die wijsheden, die verhalenbundels. Vooral uit het oude wijze oosten.
Maar helpt het me ook? Zorgt het voor minder stenen op mijn pad? Stoot ik me minder vaak door al die wijsheden? Of is het in de basis zo dat iedereen gewoon écht zijn of haar eigen weg te volgen heeft met alle obstakels die bij die weg horen. Met je eigen "leermomenten" en met het vertrouwen dat het in al die verhalen en sprookjes uiteindelijk wel goed komt.

En ze leefde nog lang en gelukkig.

Ik heb het gevoel dat ik al een tijdje middenin zo'n sprookje zit. Maar dan wel in het gedeelte waarin het er allemaal heel duister en onzeker is. Waar de spanning stijgt en waarbij je je afvraagt of de hoofdpersoon het wel overleeft, of het wel goed komt.  
Ik ben een geboren optimist en heb een groot vertrouwen in mensen. Een naïef vertrouwen vind mijn man regelmatig. That's me, maar diezelfde ik zou in dit geval wel even door willen bladeren naar de laatste pagina's van dit boek. Dat deed ik vroeger vaak. Als ik het te spannend vond, als ik dolgraag wilde weten of de hoofdpersoon het zou overleven of wie met wie zou trouwen. Dan bladerde ik door en las ik snel de laatste 3 bladzijden voor ik weer verder ging waar ik was. Dan slaakte ik een zucht en wist: "het komt goed".
Die behoefte heb ik nu ook. Laat me een blik in de toekomst werpen. Al is het maar heel even. 
Niet doen? Zijn glazen bollen niet leuk? Leg me dan maar eens uit hoe het voor Sneeuwwitje is als ze meegenomen wordt door de jager naar het donkere bos en daar achter wordt gelaten. Ze weet dan nog helemaal niets van zeven leuke dwergen, een appel, een oude vrouw, een glazen kist en een prins op een wit paard en ze leefde nog lang en gelukkig enzo. Ze weet alleen dat ze één kans krijgt van die jager die haar in het bos dropt en dat ze er het beste van moet maken. Ze gaat op pad. (Op goed geluk of misschien wel enorm angstig en moedeloos maar emoties worden niet gedeeld in de versies die ik ken). Anyway, ze gaat op pad en ze vind een klein huisje met een tafel en met 7 kleine bordjes en 7 kleine stoeltjes Als je het sprookje kent weet je hoe het verder gaat.

En nu mijn sprookje.. Het begon zo: op een dag, meer dan 200 dagen geleden, was er eens een jonge vrouw. Met veel ervaring, wijsheid en ambitie. Haar ambitie was groot, zij wilde een verschil maken in haar omgeving, in de wereld. Met een rotsvast geloof dat er mooiere en betere manieren zijn om met elkaar en met de aarde om te gaan. Ze geloofde in verbinding, in samenwerken, in kennis en ervaringen delen. En zag ook hoe je dat samen kon brengen. Ze had een warm gezin en voelde veel steun om aan haar nieuwe weg te beginnen. 
De weg die ze koos om dat te verwezenlijken liep over rozen. Ze ontmoette prachtige en leuke mensen, leerde initiatieven en ondernemers kennen en kon ze verbindingen maken. Ze genoot, werkte in een prachtige tuin vol bloemen en bomen leerde veel over de wereld en over haarzelf. Haar gezin vierde haar successen mee. Ze organiseerde allerlei activiteiten en haar droom leek binnen handbereik. Maar toen kwamen er donkere wolken, het donderde en de bliksem klonk onheilspellend. En vanuit het niets waren daar twijfel, onzekerheid en angst. 
Het deel van het sprookje waarin je je afvraagt of het überhaupt nog wel goed gaat komen. Daar zit ik nu. 

Het Kweekcafé starten op de Kweektuin gaat nog niet, het loopt anders, het loopt traag. Het is politiek gevoelig, we voelen een afhankelijkheid van de Stichting, er is veel angst en niemand durft zn nek uit te steken. Dat is mijn versie en ik vind het tragisch en frustrerend. Het helpt alle energie om zeep. Het is precies dat stukje overheid, dat stukje bureaucratie en oud-denken wat ik niet meer wilde. Waar ik los van wilde komen omdat ik geloof dat het ook anders kan. De stroperigheid en de besluiteloosheid maakt me onzeker en stuurloos. Het kost me energie, het vreet energie.
Ik wil door, ik wil doen waar ik goed in ben, ik wil mijn energie en ervaring inzetten voor dingen waar ik achter sta. Want dan ben ik op mijn best.
Ik ben betrokken bij de Kweektuin, doe onderwijsprojecten, zet samen met anderen Permanent Beta in Haarlem op, zet mijn denkkracht en ervaring in voor nieuwe initiatieven en andere ondernemers. Daar stroomt energie, het levert voldoening en inspiratie op. Het is doen waar ik goed in ben, het is meedraaien in een proces naar een nieuwe manier van samenleving, een nieuwe economie, een ander Nederland. 
Maar het levert geen inkomen op. Het is een wereld waar nu heel veel mensen vrijwillig meedraaien. En ook dat zorgt voor onrust thuis. Net als de onzekerheid over de start van het Kweekcafé. Het maakt bij mij en bij Tom nog zichtbaarder waar we waarde aan hechten, wat we belangrijk vinden. En dat is niet leuk en zeker niet makkelijk. Wat op wereldniveau gebeurd, gebeurd ook bij ons thuis. Er ontstaan twee kampen in ons huis. Kamp 1 (zekerheid, alles laten zoals het was, welvaart) en kamp 2 (loslaten, nieuwe manieren, onzekerheid). 
Dat botst en soms is er onweer. Daardoor ga ik opnieuw bij mezelf te raden. Is dit t waard? Wil ik dit echt? Hoeveel rek heeft mijn gezin en wat ben ik aan het doen? Trek ik aan een dood paard of ben ik te idealistisch. Moet ik mijn droombaan op de Kweektuin opgeven en doorgaan met iets anders, op een andere locatie, bij een werkgever of, of, of? Die stroom aan vragen, waar ik onmogelijk antwoord op heb, vraagt heel veel tijd en energie. Het zorgt ervoor dat ik soms een vrouw ben die ik liever niet ken. Die kortaf is, een kort lontje heeft en maar maalt en maalt. Het is alles wat ik niet voor ogen had toen ik aan mijn droombaan begon.

Als ik dit met andere mensen bespreek dan is er veel herkenning. Een nieuwe fase waarin er zoveel verandert, maakt ook dat veel op losse schroeven staat. Het is alsof je even flink aan de basis staat te schudden. In dit geval ook de basis van mijn gezin. Want in mijn eentje zou dit een ander verhaal zijn. Ik heb een verantwoordelijkheid, een zorg en voel die ook heel duidelijk. Ik heb te maken met mijn partner en mijn gezin, met vrienden en familie. Die warme kring van mensen om die gewoon graag willen dat het goed gaat met je. Die het beste met je voor hebben. Die daar soms ook hun eigen overtuigingen in door laten klinken. Zou je het wel doen, kun je niet beter een baan zoeken, is dit nou zo belangrijk? Doe eens wat rustiger aan, misschien moeten jullie even op vakantie.

Er zijn tientallen mensen om me heen die in meer of mindere mate worstelen met hetzelfde. Die een drijfveer hebben om in een andere context te werken, die een verschil willen maken, die zien, voelen en beleven dat er iets aan het veranderen is in de samenleving waarin wij leven. Waar zij ook deel van uit willen maken, waar ze bij willen zijn, wat ze mee willen maken. Ieder op zn eigen manier.
En als het dan niet gaat zoals je dacht, dat het heel anders uitpakt en je achter de donkere wolken alleen maar een volgende bui aan ziet komen.
Dat is dát hoofdstuk, middenin het sprookje, waarin je je afvraagt of het nog wel goed gaat komen. Waarin twijfel, onzekerheid en angst ineens zo aanwezig zijn.

Ik merk dat er in mijn omgeving en misschien ook wel in onze samenleving, vrij makkelijk gedaan wordt over tegenslagen, over beproevingen, over twijfels en over frustraties. Emoties die horen bij: in het diepe springen, je baan verliezen, een andere carrière wensen, idealen nastreven. We kunnen niet zo goed écht met elkaar in gesprek. Zijn geneigd om het af te doen met een cliché of met advies. Opmerkingen als: Ach, dat hoort bij ondernemen hè. Of, geniet gewoon van de zomer, dan komt er daarna wel een baan. Of, als jij ergens solliciteert dan ben je echt zo binnen. Of, je kunt het toch ook naast je baan gaan doen.
Maar dat is niet waar het om gaat. Het zijn opmerkingen waar je niets mee kunt. Je kunt dat allemaal zelf bedenken maar het zet je niet in je kracht. Het maakt niet dat dit pittige hoofdstuk ineens voorbij is.

Het heeft me veel gekost om te beseffen wat voor mij de kern is. En 100% zeker weet ik het nog niet. Want de frustratie is er nog en ik weet ook niet wat mijn volgende stap is. Het gaat mij erom dat ik door dit moeilijke hoofdstuk heen kom. Dat ik iets kan leren van wat er nu gebeurd. Ook al zie ik dat pas over een jaar. Dat ik terug kan naar mijn basis. Dat ik weer ervaar waar mijn kracht en doorzettingsvermogen vandaan komen. Wat me werkelijk drijft en wat me tegenhoudt. Dat ik dat kan inzetten zodat het vóór me werkt. Dat ik met Tom opnieuw tot op de basis van onze relatie kom en besef dat alles wat we daar aan toevoegen pure rijkdom is. Dat wij er als gezin lekker uitkomen. Want dat maakt van losse hoofdstukken ook echt een verhaal. Dan is er een nieuw hoofdstuk geschreven en dan zal er ook een happy end zijn.

En misschien is dit sprookje voor mij dan wel zo'n enorm succes, een echte bestseller dat er ook nog een deel II komt. En dan zit er ongetwijfeld weer zo'n moeilijk donker hoofdstuk in.


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen